แม่น้องเคยเป็นเหาค่ะ ฟังดูยี้นะคะ แต่คิดว่า การเป็นเหานี่ถือเป็นเรื่องธรรมชาตินะ โดยเฉพาะกับเด็กผู้หญิง รู้น่าว่าสาวๆที่แวะเข้ามาอ่านต้องเคยเป็นเหากันมั่งล่ะ ใครไม่เคยก็นับว่าโชคดีมากๆ 

 เป็นเหาเมื่อตอนอายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบนี่ล่ะค่ะ แม่และพี่สาวเอาใบน้อยหน่ามาตำให้ละเอียด แล้วให้พอกผมทิ้งไว้ตั้งนาน กว่าจะให้ล้างออก จากนั้นก็จัดการนำกระดาษขาวมาปูบนโต๊ะ เอาหวีเสนียดมาสางผม ให้เหามันหล่นลงบนกระดาษ แล้วจัดการบี้ๆๆๆๆๆ ยี้ยยยยยขนลุก

พี่สาวกำลังหาเหาให้น้อง  (ภาพจากอินเตอร์เน็ต)

 พี่สาวคือมือวางพิฆาตเหาอันดับหนึ่งประจำบ้าน ทุกๆ วัน ว่างเมื่อไหร่เธอเป็นต้องเรียกแม่น้องให้เข้ามานั่งลงใกล้ๆ แล้วจัดการขูดรีดหาเหาให้อย่างเมามันส์ ที่ว่ามันส์น่ะคือพี่สาวค่ะ มันส์อยู่คนเดียว เพราะเธอจะรีดออกมาแล้วจัดการบี้ลงบนกระดาษ ไข่เหาสดๆ ใหม่ๆ บี้แตกดังเป๊าะๆ

ส่วนตัวเหานี่ คงไม่ต้องบรรยายสภาพศพแล้วเน๊าะ

 แม่น้องงี้น้ำตาเล็ดเลยค่ะ ไม่ได้สงสารเหาหรอก แต่สงสารหัวตัวเอง อูย เจ็บแสบระบมไปหมด คุณพี่ไม่ยอมเบามือเลย แถมโดนกักตัวให้อยู่แต่ในบ้าน ออกไปวิ่งเล่นที่ไหนก็ไม่ได้ น่าเบื่อจริง 

โดนพี่สาวเรียกไปรีดไถไข่เหา ตัวเหาบ่อยๆเข้า เหาตายไปเยอะ เสียเลือดไปเลี้ยงเหาน้อยลง แม่น้องเลยชักเริ่มฉลาดขึ้น ลุกมาเรียกร้องค่าสัมปทานไข่เหาจากคุณพี่เสียเลย(คุณอ่านไม่ผิดหรอก )

5 ไข่ต่อ1 สลึง พี่สาวเป็นคนหา และต้องจ่ายเงินให้เจ้าของเหาด้วยนะ ฮ่าๆ นี่ราคามิตรภาพแล้วนะคะ วันไหนอารมณ์บ่จอย ดิฉันโขกราคายิ่งกว่านี้อีก !

คุณๆเชื่อหรือเปล่าล่ะ พี่สาวแม่น้องคงบ้าแน่ๆ she ยอมควักกระเป๋าจ่ายจริงๆค่ะ ไม่รู้ว่า she ชอบบี้เหา หรือเพราะเธอเวทนาน้องสาวจอมสกปรกซ่กม่ก และกลัวจะติดเหาจากน้องไปด้วยก็ไม่ทราบ เพราะเรานอนเตียงเดียวกันมาตลอด

 แต่พี่สาวก็ไม่ได้โง่หรอกนะคะ เธอรีดออกมาแต่ละที่ แม่น้องเจ็บโครตๆเลย ไข่เหาคงติดนิ้วเธอขึ้นมาเป็นสิบๆ เชียวล่ะ แต่เธอบอกหน้าตาเฉย “ชั้นดึงออกมาแค่ไข่เดียวเองย่ะ !“ บางทีเธอก็ว่า

„อุ๊ย มีแต่ไข่ลีบๆติดออกมา ไม่นับ นับแต่ไข่สดๆ เอาใหม่ๆ“  

 ในตอนนั้นสามัญสำนึกที่ว่า การเป็นเหานี่น่ารังเกียจ และไม่ดีต่อสุขภาพเด็ก ไม่มีอยู่ในหัวแม่น้องเลยค่ะ รู้แต่ว่า เออ การเป็นเหานี่ก็ไม่เลวนะ มันสามารถทำให้เรามีรายได้เล็กๆน้อยๆ จากการขายไข่เหาได้ด้วย แค่ยอมคันและยอมเจ็บหัวนิดหน่อย ตอนโดนรีด(ไถ)ไข่เหาเท่านั้นเอง ฮี่ๆแต่ให้เป็นแล้วเป็นอีกก็ไม่เอานะ

ใครจะไปรู้ล่ะคะ ว่าเวรกรรมมันจะจดจำเราได้แม่นจริงๆ

 เมื่อสี่ปีที่แล้วครอบครัวเราได้ไปพักผ่อน ที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งบนหมู่เกาะ แกรนด์คานารี เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เด็กๆ จึงเต็มยั๊วเยี๊ยะ โดยเฉพาะรีสอร์ตที่เราไปพัก มีแต่ครอบครัวชาวเยอรมันเกือบทั้งนั้น เจ้าโดเรม่อนวิ่งเล่นอย่างสนุกสุดเหวี่ยงกับเด็กๆฝรั่ง เล่นไปพลาง ก็เอามือขยุ้มขยำเกาหัวไปพลาง (ดูเสียบุคลิกมากเลยนะลูก)

จนกลับจากทริป โรงเรียนยังไม่เปิดเทอม ลูกยังคงชอบเกาหัวบ่อยผิดสังเกต ผมลูกทรงคล้ายๆเมาคลีลูกหมาป่าน่ะ แกเกาจนหัวหูยุ่งไปหมด แม่น้องเลยจับลูกมาแหวกผมดู

 แว้ก   

แทบเป็นลมค่ะ ไข่เหาเต็มหัวลูกชายเลย แถมเจอตัวเหาเป็นๆกระโดดดึ๋งๆ อยู่บนหัวลูกด้วย ไม่อยากจะเชื่อ ลูกชายดิฉันเป็นเหาอยู่เมืองนอก ! แสดงว่าเด็กฝรั่งก็เป็นเหาหรือนี่?  นึกว่ามีระบาดแต่ในประเทศเขตร้อน

ไม่ค่ะ เป็นไปไม่ได้ พวกเรายังไม่ปักใจเชื่อง่ายๆ ก็เหามันเจอแต่ในเด็กผู้หญิงนี่ เราจึงจับเจ้าสัตว์ตัวเล็กๆ ใส่กระปุกพลาสติกทดลองที่มีฝาครอบเป็นเลนส์ขยาย เอาไปให้คุณหมอชันสูตรที่คลีนิค(อันที่จริงแม่น้องรู้แล้วล่ะ ว่ามันคือเหาแน่ๆ ก็คนมันเคยหากินกับเหานี่นา มันลืมไม่ลงหรอก )

 คุณหมอฟันธงทันทีว่ามันคือเหาจริงๆ ภาษาเยอรมันเรียกว่า Läuse ว่าแล้วก็เขียนใบสั่งยากำจัดเหาอย่างคล่องแคล่ว(แสดงว่าเด็กฝรั่งเป็นกันตรึมแน่ๆ)

หวีเสนียดฝรั่ง สภาพถูกใช้งานอย่างโชกโชน(ฮ่าฮ่า)

พร้อมแนะนำให้ไปซื้อหวีเสนียด และบอกว่า ข้าวของเครื่องใช้ของลูกต้องจัดการเอามาซักให้หมด ส่วนพวกหมอน ผ้าห่ม ตัวตุ๊กตุ่นตุ๊กตาที่ลูกชอบนอนกอด ให้แพ็คแล้วมัดปากถุงให้แน่นๆ ทิ้งไว้สักประมาณหนึ่งสัปดาห์ เพื่อให้เหาขาดอากาศและอาหารตายให้หมดก่อน แม่น้องไม่ลืมถามคุณหมอว่า ช่วงที่เป็นเหาต้องให้ลูกสระผมบ่อยๆไหม

 คุณหมอตอบหน้าตาเฉย “ไม่จำเป็นหรอก การสระผมบ่อยๆเกินไป มันจะช่วยแค่ทำให้ตัวเหาสะอาดขึ้นเท่านั้นเอง” อื่ม........ กร๊ากกกกกกกกก

โดเรม่อนให้ความร่วมในเกือบทุกขั้นตอนอย่างว่าง่าย ไม่ว่าจะเป็นพอกยา สางเหา ยอมให้แม่แหวกผมหาเหาให้เกือบทุกเวลา แต่เฉพาะที่บ้านเท่านั้นนะคะ ออกนอกบ้านเมื่อไหร่ แม่ห้ามพูดเรื่องเหาเชียว เป็นเรื่องเลยล่ะ ก็ เค้าอายนี่

เมื่อเราแพ็คข้าวของๆลูกใส่ถุง จะเอาไปเก็บไว้ที่ห้องใต้ดิน โดเรม่อนถึงกับซึมด้วยความอาลัยคิดถึงผองเพื่อนเหล่าเท็ดดี้แบร์ และตุ๊กตาทั้งหลายที่เคยนอนกอดทุกวัน โดยเฉพาะเจ้าตุ๊กตาหมา ตัวโปรดชื่อมูบู

เจ้ามูบู

วันหนึ่งลูกตามเราลงไปที่ห้องใต้ดิน ไปนั่งลงข้างๆถุงใส่ของใบใหญ่ที่ข้างในมีเจ้ามูบูถูกยัดจนหน้ามู่อยู่ด้วย ลูกทำตาละห้อยเอามือลูบคลำป้อยๆ ตรงเจ้ามูบู แล้วพูดกระซิบเบาๆกับมูบูว่า

"เจ้ามูบูที่น่าสงสารเอ๋ย รอก่อนนะ อีกไม่กี่วันแล้วล่ะ ฉันจะมารับแกขึ้นไปนอนด้วย "  

ปล.เด็กๆที่นี่ เมื่อเป็นเหา โดยเฉพาะเด็กอนุบาล ครูจะขอร้องไม่ให้ผู้ปกครองส่งเด็กไปโรงเรียน เนื่องจากเหาจะแพร่กระจายไปติดเด็กคนอื่นๆ ได้ง่าย

00208-รำลึกสุนทราภ...