กาลครั้งหนึ่งยังไม่ค่อยนาน ครอบครัวน้อยๆของเรา ได้มีโอกาสไปเที่ยวเกาะเต่า(และเกาะนางยวน)

ณ. อ่าวไทย เกาะเต่าตั้งอยู่ในเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานีนะคะ ไม่ใช่จังหวัดชุมพรอย่างที่

หลายคนอาจเข้าใจผิด เนื่องจากคนนิยมไปต่อเรือที่จ.ชุมพรจะใกล้กว่า

จึงอาจทำให้เข้าใจสับสนได้

อ่าวลึก(เกาะเต่า)

ก่อนออกเดินทางไปเที่ยวเกาะเต่า เราได้เสิร์ชหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต ตามบอร์ด

ท่องเที่ยวพอสมควร เลยได้สะดุดกับบางข้อความที่ว่า

„เกาะเต่าไม่ค่อยยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวไทย”

อ่านเจอในหลายบอร์ด หลายเว็บ ในลักษณะบ่นตัดพ้อว่า เป็นคนไทยไปเที่ยวเกาะเต่า

จะหาที่พักได้ยาก ใจก็ชักเริ่มฝ่อ เพราะนี่คือการเดินทางไปเที่ยวเกาะแห่งนี้เป็นครั้งแรก

ของพวกเรา และแล้วไอ้ที่หวาดหวั่นใจ ก็มีเค้าว่าจะเป็นจริง เมื่อแม่น้องโทรติดต่อ

ที่พักแห่งหนึ่ง แล้วพนักงานรับโทรศัพท์ตอบกลับว่า “ห้องพักเต็มหมดแล้ว” จึงแย้งเธอกลับ

ว่าเห็นในเว็บไซท์บอกว่ายังมีห้องพักว่างอยู่นี่นา เสียงพนักงานตอบอ้ำๆอึ้งๆ ว่าในเว็บ

ข้อมูลไม่ค่อยอัพเดท อ้าว...ไหงเป็นงั้นไปได้ จึงลองงัดไม้เด็ดขึ้นมาใช้เผื่อจะได้ผล ทั้งๆที่

รู้สึกกระดากใจมาก “น้องช่วยเช็คให้อีกทีได้ไหมคะ พี่พาครอบครัวมาจากต่างประเทศ

จะมาพักที่เกาะหลายวัน ซื้อตั๋วเครื่องบิน และแพลนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าเกือบหมดแล้ว”ภาพนี้ที่เกาะนางยวน เราไปทริปแบบ ไปเช้า เย็นกลับมานอนที่เกาะเต่า ค่าที่พักบนเกาะนางยวนค่อนข้างแพง คนจึงนิยมไปเที่ยวแบบไปกลับช่วงกลางวัน ไม่พักค้างคืน

และแล้วพวกเราก็ได้เข้าพักที่นั่น เพราะคำว่า “ต่างประเทศ” ฉะนั้นไอ้ที่เขาลือ

เขาเล่าอ้างมันชักจะมีส่วนจริงแฮะ ใครจะเอามุกนี้ไปใช้บ้าง ก็ลองนึกเตี๊ยมไว้ให้ดีๆนะคะ

ว่าคุณจะอำเขาว่ามาจากประเทศอะไรดี(ฮ่าฮ่า) แต่ก็เอาเถอะ ไม่อยากปักปำอะไรง่ายๆ เพราะ พอเราเข้าไปพักจริงๆ เขาก็ต้อนรับเราอย่างปรกติ เหมือนแขกคนอื่นๆ จึงพยายามคิดแบบกลางๆ มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ จะได้ไม่เสียบรรยากาศการท่องเที่ยว

แต่ก็อดคิดไม่ได้อีกล่ะว่า ถ้าหากผู้ประกอบการให้บริการด้านการท่องเที่ยว

มีหัวใจบริการสักนิด เอาแค่ง่ายๆ คือ ให้บริการแบบยุติธรรม ไม่เลือกปฎิบัติระหว่างคนไทย และคนต่างชาติ ก็น่าจะดีนะคะ ส่วนด้านนักท่องเที่ยวไทย ก็แค่คำนึงถึงการเที่ยวอย่างมีมารยาท นึกถึงหัวอกเจ้าของสถานที่ หรือผู้ให้บริการบ้างเท่านั้นเอง

เรียกว่า เจอกันคนละครึ่งทาง เกาะเต่าก็อาจจะน่าดู น่าสนใจมากกว่านี้

ปลาพะยูนน้อยลอยน้ำตื้น ยังไม่สูญพันธุ์นะคะ ยังเหลือตัวนี้อยู่อีกหนึ่งตัว ฮิฮิ น้ำแค่ตาตุ่มเอง น้ำใส เห็นปลาเป็นๆ แหวกว่ายไม่กลัวคน ที่เกาะนางยวนแอบถ่าย ! ลูกใครก็ไม่รู้ เล่นอยู่แถวๆหาดทรายรี

ที่พักของเราเป็นแบบง่ายๆ บริการก็แบบง่ายๆ พนักงานก็แต่งตัวแบบง่ายๆ เช่น หนุ่ม

พนักงานเสิร์ฟผิวสีกาแฟเข้ม มาปฎิบัติหน้าที่ด้วยยูนิฟอร์มสุดเก๋ ทันสมัย คือ สวมกางเกงเลตัวเดียว

เสื้อไม่ต้องใส่มันล่ะ จะได้ไม่ต้องซัก ไม่ต้องรีด ให้เปลืองน้ำเปลืองไฟ เห็นไหมคะ เป็นหนุ่ม

ร่วมสมัยอนุรักษ์พลังงานอย่างแท้จริงเชียวนะ แต่คงไม่ต้องอินเทรนด์ถึงกับนุ่งผ้าขะม้ามาเสิร์ฟหรอกนะคะ

น้ำไฟบนเกาะบางช่วงขาดแคลน และมีราคาแพง ตามที่พักต่างๆจึงมักขอความร่วมมือแขกผู้มาพัก

ให้ช่วยกันประหยัดน้ำและไฟฟ้า ซึ่งถือเป็นเรื่องดีที่ทุกคนควรให้ความร่วมมือ

หนุ่มบริกรคนนี่แหละ มาถึงโต๊ะเรา ก็พ่นภาษาประกิตเป็นไฟใส่แม่น้องทันที

เล่นเอาเอ๋อไปชั่วขณะ แต่ก็แอบกรี๊ดในใจ นี่หน้าอิฉันคงจะอินเตอร์เนชั่นแนลมากๆเลยชิม๊า ชิม๊า

อะฮิ อะฮิ เพื่อความชัวร์ไม่มั่วนิ่ม จึงเอ่ยแก้เขินออกไป “อิฉันเป็นคนไทยค่า พูดไทยกันก็ได้”

ฝ่ายโน้นตอบกลับ “I can't speak Thai, I'm not Thai.“ แพล้งงงงงงงงงงง หน้าแตกเล็กน้อย

เหวอเลยค่ะ ก็แหม หน้าตาผิวพรรณอย่างพ่อคุณน่ะ ใครจะไปคิดล่ะค่ะว่าไม่ใช่คนไทย งั้นคง

เป็นหม่องพม่าแน่ๆ อะฮ้า ได้ข่าวว่าเกาะนี้มีพม่าเยอะ เพิ่งเห็นตัวเป็นๆ นี่แหละ นึกอยากสัมภาษณ์

ขึ้นมาทันที เกือบหลุดคำถามแบบเสร่อๆออกไปว่า “ รู้จักบุเรงนองรึเปล่าจ๊ะ ฮี่ๆ”

แต่ก็ไม่ได้ถามหรอกค่ะ กลัวเจอหมัดสวน หน้าตาเขายิ่งน่ากลัวอยู่ด้วย(ไม่ยิ้มเลย) แม่น้องยัง

รักตัวกลัวตายอยู่ จึงได้แต่นั่งเจี๋ยมเจี้ยม กัดฟันสั่งอาหารเป็นภาษาอังกฤษไป

นี่ก็เกาะนางยวน น้ำใสแจ๋ว ดำน้ำลงไป จะเห็นปลิงทะเลฝังตัวบนทราย เห็นปลา โชคดีที่ไม่เห็นปลาไหล สงสัยโดนจับไปต้มเปรตหมดแล้ว

รู้สึกแปลกๆ ไม่น้อย เที่ยวกินอยู่บนประเทศบ้านเกิดตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องพูด

ต้องสั่งอาหารเป็นภาษาต่างด้าว...

เราตะเวนเที่ยวอยู่บนเกาะเต่าเป็นสัปดาห์ จึงสังเกตเห็นว่า

มีแรงงานพม่าทำงานในร้านอาหาร และที่พักต่างๆ ค่อนข้างเยอะ นายจ้างไทยคงนิยมจ้างชาวพม่า

เพราะค่าแรงถูก และพูดภาษาอังกฤษใช้ได้ แม่น้องบางทีชอบฉายเดี่ยว ไปเที่ยวแบบลุยๆ

ไม่ได้ไปแบบหรูหราห้าดาว โดยเฉพาะตามร้านอาหารบางแห่ง จึงได้พบเห็นบรรยากาศแบบ

“เลือกปฏิบัติระหว่างคนไทย และคนต่างชาติ”(ขอขยายความ คือ ไม่ง้อคนไทย) แต่ไม่ได้เหมารวมนะคะ เพราะบรรดาร้านรวงต่างๆที่ทำมาค้าขายบนเกาะ และยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวไทยก็มีเยอะ

มันเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ ถ้าใครเจอการเลือกปฏิบัติเข้ากับตัวเอง มักจะลืมไม่ลงง่ายๆ

บางคนถึงกับตั้งคำถาม

“เกาะเต่าเป็นของใคร? อยู่ในแผนที่ประเทศไทยหรือเปล่า ?“

สาเหตุของการไม่อยากต้อนรับคนไทยมาจากอะไร ??????

ส่งท้ายเอนทรี่นี้ด้วยเพลงผีบอก..............................

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่าน และร่วมแสดงความคิดเห็น ยินดีต้อนรับทุกคอมเม้นท์