เราก็อยู่กันมาแบบนี้ หลายเดือนแล้ว จนตัวเค้าทั้ง 2 ก็คิดว่า เราคือเจ้าของ ส่วนเจ้าของเดิม เค้าก็ไม่ว่าอะไร เพราะเราเลี้ยงเค้าดีมาก เจ้าดำนี่ขนเป็นเงางามเลยค่ะ กินเก่งด้วย เค้าก็เลยยอม และที่สำคัญ มันก็ไม่ยอมกลับบ้านไปหาเจ้าของเดิมเลย เวลาโฮย่ากลับมาจากทำงาน เค้าจะชอบวิ่งมาหา และมารอตรงหน้าประตู เพื่อที่จะเข้าไปด้วย (ประตูต้องใช้คีย์การด์ เปิด) ถ้าเป็นวันที่โฮย่าใส่ยีนส์ น้องดำนี่แหละ ชอบกระโดดขึ้นมาเกาะกางเกง ประมาณว่าแสดงความดีใจ หรือต้องการจะฝนเล็บ ก็ไม่แน่ใจน่ะค่ะ แต่บางทีคนอยู่เยอะ โฮย่าก็จำต้องทิ้งให้มันมองตามตาปริบๆ ไม่สามารถเอาขึ้นไปได้ มันก็ไม่ว่าอะไร เพราะมันคงแอบคิดในใจว่า ดึกๆ เจ้าของคงลงมารับชั้นขึ้นไปแน่ๆ ซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ค่ะ 4-5 ทุ่ม โฮย่าจึงลงมาอีกที มารับเค้าไปกินข้าว กินน้ำ และให้นอนด้วย ถ้าไม่เปิดแอร์ เค้าจะซนมาก คือนอนน่ะ แต่นอนไม่สบาย จะกระสับกระส่าย หลับไม่สนิท มีแอบลืมตามาดูเราบ้าง ว่าเราทำอะไร ดึกๆ ซักเที่ยงคืน ก็จะตื่นมาวิ่งเล่น จนเราต้องอดนอนไปด้วย บางครั้งแอบรำคาญ ต้องเอาไปส่งกลางดึกบ่อยๆ แต่ถ้าวันไหนเปิดแอร์ให้นอน เค้าก็จะหลับยาวจนถึงเช้าเลยค่ะ พอเราตื่นมาอาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปทำงาน เค้าก็จะตื่นด้วย แล้วเราก็เอาเค้าลงไปส่งข้างล่าง (คล้ายๆ พาเด็กๆ ไปส่งโรงเรียนเลย) ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ เหมือนกิจวัตรประจำวัน เลยทำให้ช่วงนี้มีความสุขมากๆ ที่มีเจ้า 2 ตัวนี้

เมื่อ 28 พ.ค. ที่ผ่านมา โฮย่าก็พาเค้าไปฉีดวัคซีน เป็นวัคซีนป้องกันพิษสุนัขบ้า กับฉีดยาคุม เพราะรู้สึกว่าเค้าเริ่มแตกเนื้อสาวแล้ว มีเจ้าหล่อ (แมวลายส้ม ขาว) มาป้วนเปี้ยน แอบมองเจ้า 2 ตัว ก็เลยกลัวว่า สักวันมันจะใจแตก ก็เลยฉีดยาคุมให้ก่อน กันได้ 3 เดือน กะว่าให้โตกว่านี้ซักนิดจะจับไปทำหมันซะ ที่ตึกเค้าก็รู้ว่าเรารักเจ้า 2 ตัวมาก แต่ก็คงไม่คิดว่าเราจะรักมันขนาดพาไปฉีดวัคซีน ฉีดยาคุม เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ เค้าก็เลยคงไม่ว่าอะไรแล้วล่ะ ถ้าหากโฮย่าจะเอาเจ้า 2 ตัวขึ้นไปข้างบน แต่มีเจ๊ที่ดูแลตึก เค้าก็คงไม่ชอบซักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ก็จะพยายามไม่ให้เค้าเห็นล่ะกัน

จนเมื่อวันเสาร์ที่ 31 พ.ค. ที่ผ่านมา ปกติถ้าเป็นเสาร์-อาทิตย์ โฮย่าก็จะอยู่กับเจ้า 2 ตัว ทั้งวันทั้งคืนเลยน่ะ ถ้าไม่ได้ออกไปไหน คือ จริงๆ คืนวันศุกร์ เค้าก็มานอนด้วย แต่พอเช้าวันเสาร์โฮย่าต้องไปต่างจังหวัด (นครนายก) ก็เลยเอาเค้าไปส่งซักประมาณ 10 โมง และกลับมาถึงกรุงเทพประมาณ 1 ทุ่ม มาถึงที่ตึก ก็ไม่เจอเจ้า 2 ตัวน่ะ ก็เลยคิดว่า ดึกๆ เดี๋ยวมาดูใหม่ ก็นั่งดูทีวีไป พอซัก 3 ทุ่ม มีโทรศัพท์มาจากข้างล่าง บอกให้เรารีบลงมาดูเจ้าดำเร็วๆ มันถูกรถชน ตอนนั้นในใจนึกว่า คงไม่เป็นไรมาก อาจจะโดนเหยียบขา ขาหัก หรือโดนเหยียบหาง (แต่หางมันกุดนี่นา ไม่น่าใช่) รีบวิ่งลงไป เจอเจ้าดำนอนหายใจเฮือกๆ  มีเลือดไหลออกมาจากปากด้วย พี่ข้างล่างเค้าบอกว่า มันโดนมอเตอร์ไซด์เหยียบเข้ากลางลำตัวเลย และคงวิ่งมาอย่างแรง แล้วก็หนีไปแล้ว ตอนนั้นในใจไม่คิดอะไรแล้ว รีบวิ่งขึ้นห้อง ไปหยิบกระเป๋าตัง เอาเจ้าดำใส่ถุงกระดาษ รีบนั่งมอไซด์พาเจ้าดำไปส่งโรงพยาบาล ระหว่างนั่งไปเจ้าดำรู้สึกจะตกใจกลัว ดิ้นๆ ใหญ่เลย ก็ไม่แน่ใจว่ามันดิ้นเพราะเจ็บ หรือเพราะตกใจกลัว โฮย่าก็จับตัวเค้าไว้ตลอดเวลา และปลอบเค้า บอกว่าเราอยู่กับเค้าน่ะ ซักแป๊บมันก็เริ่มดิ้นน้อยลง จนกลายเป็นนิ่งไป โฮย่าเริ่มหวั่นใจว่ามันสงบลง หรือมันจะตาย ซัก5 นาที ก็มาถึงคลินิค ก่อนส่งให้หมอ โฮย่าก็ลองเช็คอาการมัน ซึ่งมันก็นิ่งไปแล้วจริงๆ ก็รีบวิ่งไปหาหมอ พอถึงมือหมอ บอกอาการหมอ หมอก็จับตัวมันดูและบอกว่า มันตายแล้ว โฮย่าพูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ถามหมอว่าไม่มีทางแล้วจริงๆ เหรอค่ะ หมอก็บอกว่าตายสนิทเลย ปั๊มหัวใจก็คงไม่ฟื้น เพราะดูแล้ว อวัยวะภายในคงเสียหายมาก เพราะตัวเค้าบวมมาก โดยเฉพาะตรงช่วงท้อง คือตอนนั้น ดำยังลืมตาอยู่เลยน่ะ

โฮย่าหมดหวังเลย พูดอะไรไม่ออก ก็เลยพามันกลับมาที่ตึก

พี่ที่โทรศัพท์มาบอก เค้าก็เป็นห่วง มาถามว่าเป็นงัยบ้าง โฮย่าก็บอกว่าไม่รอด เค้าตายแล้ว ตอนนั้นน้ำตาเริ่มซึมๆ แล้ว เจ้าสลิด ก็ยังวิ่งเล่นอยู่แถวนั้น

โฮย่าก็เรียกมันมา มันก็คงไม่รู้เรื่อง ซักแป๊บมันก็มาดมๆ เจ้าดำ และเริ่มเลียขนให้เจ้าดำ แล้วมันก็กลับไปวิ่งเล่นต่อ  ............................................. แล้วพี่คนที่ขับมอเตอร์ไซต์พาโฮย่าไปโรงพยาบาล ก็จัดการขุมหลุม เสร็จแล้วก็นำร่างของเจ้าดำลงหลุมไป โฮย่าก็อุ้มเจ้าสลิดไปด้วย เพื่อบอกลาดำครั้งสุดท้าย แอบร้องไห้อยู่ข้างล่างแป๊บนึง แล้วจึงเอาสลิดขึ้นห้องไปด้วย ไปถึงห้อง ก็เริ่มนึกโทษตัวเองว่า เราน่าจะลงไปหามันเร็วกว่านี้น่ะ มันคงจะไม่ตาย หรือ เราน่าจะอยู่กับมันทั้งวันเลยน่ะวันนี้ มันคงไม่ตาย คิดคิดคิด คิดจนบ่อน้ำตาทะลักเลยค่ะ ไม่เคยร้องไห้ให้หมาแมวที่ตายมากขนาดนี้เลยค่ะ ทั้งรักทั้งสงสารมัน รู้สึกทำไมมันอายุสั้นจังเลย ทั้งๆ ที่ยังเป็นแมวเด็กที่กำลังจะเป็นแมววัยรุ่นแท้ๆ ยังมีโอกาสจะอยู่ในโลกนี้ได้อีกนาน มันเป็นแมวที่แข็งแรงด้วย ตัวอ้วน ขนสวย แต่ทำไมต้องด่วนจากไป มารู้จากคนข้างล่างว่า มันวิ่งข้ามถนนไปเล่นดอกไม้ เล่นแมลง ตามประสาแมวเด็ก แล้วถนนที่ตึก คือ เป็นถนนแคบๆ เพราะเป็นซอยไม่ใหญ่ แต่รถวิ่งกันเร็วมาก คงเป็นจังหวะที่มันกำลังเล่นอยู่ แล้วกลับตัวจะวิ่งข้ามถนนกลับมา คงไม่เห็นรถ ก็เลยโดนชนแล้วเหยียบเข้าที่ท้องพอดี 2 ล้อเลย แต่มันก็ยังอุตส่าห์ลากสังขารกลับมาที่ตึก เพราะพอโฮย่าลงไปดูมัน มันก็พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งด้วย ตอนนั้นเราก็แอบดีใจว่ามันนั่งได้แล้ว คงไม่เป็นไร

แต่ซักพักมันก็ล้มลงไปอีก ....................

ตอนนี้สงสารสลิด ที่มันร้องหาเจ้าดำ คือ ปกติมันไม่เคยต้องแยกจากกัน และสลิดก็ไม่เคยร้องแปลกๆ แบบนี้ มันคงกำลังร้องหาเจ้าดำ พี่ของมัน .................. สิ่งที่โฮย่าจะทำได้ตอนนี้คือ เลี้ยงเจ้าสลิดให้ดีที่สุด และมีคนที่รักเจ้าดำและสลิดอีกคนนึง เสนอว่าให้โฮย่าไปซื้อเมล็ดดอกไม้ มาปลูกไว้ตรงที่ฝังศพเจ้าดิน เพื่อที่ต้นไม้จะได้ดูดเอาแร่ธาตุ และเจริญเติบโตขึ้นมาเป็นดอกไม้ที่สวยงาม

และจะได้เป็นเครื่องหมายแทนเจ้าดำ........ตลอดไป

 .... ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่เข้ามาอ่านน่ะค่ะ ...

หลับให้สบายน่ะดำ