เจ้าหญิงแห่งรัตติกาล...กับค่ำคืนที่หนาวเหน็บ

เพียงเธอขยับปีกโบยบินตามหาฝัน

และบินเมื่อถึงฤดูกาล.. เพื่อท้าสู้ลม

กับม่านแสงแห่งดวงตะวัน..ที่อบอุ่น

...........

แม้หนทาง...นั้นแสนไกล

มีความหนาวเป็นเพื่อนยามอ่อนล้า

ขอเพียงมีที่ว่างในหัวใจ ให้ร่างกายได้ซุกไออุ่น

ตลอดค่ำคืนที่เดียวดาย

ฉันเป็นเจ้าหญิงในนามรัตติกาล

หลายคนสัมผัสฉันเพียงพลิ้วผ่านดังสายลมไหว

บอบบางในจินตนาการแต่ไม่มีใครรู้ถึงภายใน

ฉันหลอมความเข้มแข็งจากหัวใจกลั่นมาเป็นหยดน้ำตา

.........

ฉันพบเธอได้เพียงในความมืดมิด

ฉันใกล้ชิดเธอได้ในสายลมอุ่น แสงดาวเหว่ว้า

ฉันมีความสุขเพียงได้มองอยู่ห่าง ๆ ยามเธอหลับตา

พระจันทร์กำลังจะเอ่ยลา...เธอรู้ไหมว่า..ฉันไม่อยากจะจากไป

( บทนี้มีลุงใจดีร่วมแต่งแจมด้วยเจ้าคะ)

ยามค่ำของรัตติกาลที่นานเนา

หญิงสาวผู้เปลี่ยวเหงาในคืนลมหนาว

บรรเลงเพลงกล่อมรัตติกาลที่นานยาว

ทอฝันถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

......

 ว่าครั้งเคยเอ่ยคำเฝ้าพร่ำพรอด

ใครหนอคอยตระกองกอดโอบรัดมั่น 

กระซิบคำแผ่วเบาเฝ้ารำพัน

รัตติกาลนั้นนิรันดร์ชั่วกัปกัลป์