: )..........( :

ฟ้า...

สอนให้เรารู้ว่า...โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาลนัก

ให้ปีกแห่งรักเราได้ผกโผผินบินไปตามใจอิสระ ...

มิติดพันธนาใดไปให้ไกลแค่ไหนตามใจฝัน

ได้มีรัก...

ได้พักใจ...

ในยามค่ำยังได้ฝัน..

ฝากใจไปกับจันทร์ฝากฝันไปกับดาว..

ทุกคราคราวคะนึงให้..แสนซึ้งซาบอาบเอิบอิ่มใจ

ในหวานเศร้าฤาคลุกเคล้าด้วยความรานร้าวระทม

ยามคิดถึงใครสักคน ที่จำพรากกันไกลเกินครึ่งฟ้า

คนดี ...

คนเราเกิดมาต้องทำหน้าที่

เค้าขอเวลาไม่นานเลย..แค่สิบปีเอง

สิบปี...ที่ตัวเองคงรอคอยเขาได้นะและ..

ตราบใดสายน้ำในลำห้วยยังระรินไหล

ดวงใจเขาก็..ยังรักตัวเองไปเสมอ..

ตราบชั่วนิจนิรันดร์นะจำไว้

ตัวจำไว้นะ ..

เค้าจะคอยมองตัวจากฟ้าแจ่มจันทร์แรม

ที่..ทุกคราคราว...ยามตัวหนาวใจ

ขอเพียงให้แหงนเงยมอง

ไม่ว่าจะท่องอยู่แดนดินไหนในโลกกว้างนี้

เรา..ก็ยังคงมีจันทร์ให้มอง

ให้สองดวงใจเรานี้ได้ฝากรักภักดีแด่กันและกัน

ตราบที่ยังมีจันทร์ดวงเดียวกัน....

" เ ค้ า จ ะ ก ลั บ ม า น ะ "

คือ.......คำมั่นสัญญา

เค้าจะมากลับมาและจะอยู่ที่นี่

ตายที่นี่ในอ้อม....อกตัว อย่ากลัวไปเลย.