จู่ ๆ

ก็อยากจะ

ปักดอกไม้สักดอก

ไว้ในแจกัน

....

จู่  ๆ

ก็อยากจะนั่งคิด

อะไรเงียบ  เงียบ

....

จู่  ๆ

ก็รู้สึกปลง

กับเวลาที่เหนื่อยล้า

....

ทำไมนะ

ต้องจู่ ๆ

ถึงจะเกิด

ความคิดอะไร

สักอย่างอยู่เรื่อย ๆ

....

ฉันพยายามคว้าโลกใบนี้ไว้แน่น

แต่สุดท้ายโลกใบนี้ก็ต้อง..หลุดมือไป

ถ้าฉันปล่อยมือไปตั้งแต่แรก

ฉันอาจจะไม่เสียใจอย่างที่เป็นอยู่..

.....

สุดท้ายก็ต้องหลับตา

และ.....

ปล่อยทุกอย่างไปตามสายลม...

อย่าลืมส่งน้ำใจให้กับน้อง ๆ บ้านพรุชิงกันนะเจ้าค่ะ

ข้าวเหนียวมะม่วงก่อนนอนกันมั๊ยค่ะ