หนทางใหม่ที่พอมองเห็น..บวกกับความตั้งใจ

.

.

จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ใหม่อะไรหรอก...
ในต่างประเทศเค้าก็ทำกัน...
ถึงอย่างไร...ฉันก็ไม่ได้ทิ้งหนทางเดิม ๆ...
เอามันทั้งสองทางนั่นแหละ...
ฉันกำลังคาดหวัง..กับเทคโนโลยีทันสมัย...
แต่....ก้อไม่พ้นการถูกหลอกลวง...จากความเสี่ยง

.

.
อ า จ จ ะ เ ป็ น เ พ ร า ะ ฉั น เ ชื่ อ ค น ง่ า ย เ กิ น ไ ป...

.

.

บางที...ฉันอาจจะไม่ได้ฉุกใจ..เพราะมัวแต่มอง...ก ร ะ เ ป๋ า ตั ง ค์ น่ ะ...


จริง ๆ แล้วก็มององค์ประกอบโดยรวมนั่นแหละ...

แ ต่ เ รื่ อ ง ตั ง ค์ น่ ะ...เ ป็ น อ ง ค์ ป ร ะ ก อ บ ที่ ห นึ่ ง ...

.

.


สุ ด ท้ า ย...

.

.


ฉันก้อหนีไม่พ้นหนทางเก่า ๆ....
ถึงมันจะลำบาก...อดทนซะหน่อย...
ก้อพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง...

.

.

อ้ า ว...ลู ก ค้ า เ ก่ า ฉั น ม า ล ะ....

.

.

"...ราคาเดิมแหละจ้า...3  ตัวร้อย...."


"เลือกได้เลยน๊าาาาหลายสี...หลายลายยย..."


"นี่ ๆ ๆ.....จีสตริง  ก้อมีแล้วนะ....เอารึป่าว"

ปล...เรื่องนี้เขียนเพราะเมื่อวานนี้ไปเดินเล่น ที่ตลาดนัดต้นประดู่ในเมืองทอง

ได้ยินเสียงบ่นพรึมพรำจากพ่อค้า แม่ค้า...เรื่องการทำมาหากินเลี้ยงปาก

เลี้ยงท้อง ...และการดำเนินชีวิตในยุคข้าวของแพง...