"แ ล้ ว ค น อ ย่ า ง เ ธ อ จ ะ ม า เ ข้ า ใ จ อ ะ ไ ร "

" เ ธ อ ยั ง ไ ม่ เ ค ย มี ค ว า ม รั ก เ ล ย ด้ ว ย ซ้ำ "

เราสองคนนั่งคุยกันอยู่นานพอสมควร

ปั ญ หา ชี วิ ต...... มิ ต ร ภ า พ

สองสิ่งนี้วนเวียนเข้าออกชีวิตของฉันเป็นกิจวัตร

อาจเพราะฉันอยู่เพียงคนเดียว

อาจเป็นอย่างที่เพื่อนรักฉันพูดก็ได้

ฉันคงไม่สามารถเข้าใจปัญหาเรื่องความรักของเพื่อนฉันได้เลย

เ พ ร า ะ ฉั น ...   ไ ม่ เ ค ย มี ค ว า ม รั ก ที่ แ ท้ จ ริ ง กั บ เ ข า สั ก ที

----------------------------------------------------------------------------------

ฉันนิ่งเงียบ ไม่สามารถโต้เถียงสิ่งที่เพื่อน....พูดออกมาได้

ที่เราเริ่มถกเถียงกันมันเริ่มมาจาก    เจ้าเพื่อนตัวดีของฉัน

"เฮ้ย กุ้งแกคิดดูดิ ตอนคบกันใหม่ๆ เขาก็ดีทุกอย่าง แล้วตอนนี้ไมเป็นงี้นะ"

" ใ จ เ ย็ น ดิ "....... ยัยกุ้งปลอบเพื่อน

" ชั้นทำงาน กลับบ้านเหนื่อยๆ เขาก็ยังชวนชั้นทะเลาะ" ( ออย  เอ่ยออกมา)

"........"           ( ยัยกุ้ง...)

"แทนที่จะทำให้ออยสบายใจ อยู่ด้วยกันนะ ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย" (ออยบ่นต่อ)

"ชั้นว่า เธอคิดไปเองรึเปล่า" (ยัยกุ้งปลอบเพื่อน)

" เ ธ อ เ ป ลี่ ย น ไ ป   ห รื อ เ ค้ า เ ป ลี่ ย น ไ ป กั น แ น่ น ะ "  

ออยนิ่งทันที เมื่อโดนถามคำถามนี้

"แล้วเค้าให้เธอไม่พอ หรือเธอต้องการมากไป"   ยัยกุ้งถามอีกครั้ง

ด้วยประโยคคำถามที่แสนจะธรรมดานี่แหละ

ทำให้ ออย อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นทันที

"กุ้ ง เ ธ อ ยั ง ไ ม่ เ ค ย  มี ค ว า ม รั ก เ ล ย ด้ ว ย ซ้ำ !"

คำ พู ด สุ ด ท้ า ย  ก่ อ น ที่ อ อ ย จ ะ เ ดิ น อ อ ก จ า ก ร้ า น ไ ป

กุ้งเช็คบิล แล้วก็กลับบ้าน.......

-----------------------------------------------------------------------------

แม้ว่าสมองจะยังคงวนเวียนอยู่กับสิ่งที่เพื่อนพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

นี่...ชีวิตของเรา   เป็น  มายังไงนะ....

เริ่มทบทวนกับสิ่งที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป  ตลอดชีวิตที่ฉันอยู่บนโลกใบนี้

ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยมีนะ แต่มันอาจจะนานมาแล้ว จนลืมความรู้สึกครั้งนั้นไป

เคยมีคนที่พิเศษสำหรับชีวิต แต่ครั้งนั้นเราต้องแยกไปคนละทาง....

ด้วยเหตุผลต่าง ต่าง นา นา และ ความไม่พร้อมของตัวเราทั้งคู่

จึงต้องปล่อยให้ความรักครั้งนั้น...เดินจากไป

.

.

.

.

หลังจากนั้นฉันก็อยู่ตัวคนเดียว...

ใช่ว่าฉันจะปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง

แต่เป็นเพราะว่า ฉันยังไม่เจอ... เท่านั้นเอง

ทุกวัน...ฉันตื่นเช้าขึ้นมาดูแลความเรียบร้อยของบ้าน

ฉันอยากให้บ้านของฉันพร้อม...ที่จะมีใครซักคนตลอดเวลา

ฉันเริ่มที่จะฝึกทำอาหาร

นั่นคงเพราะฉันอยากจะดูแลใครซักคน

เริ่มที่จะควบคุมการใช้เงินของตัวเอง แม้มันจะเป็นเรื่องยากมากก็ตาม

สำหรับคนที่เคยอยู่คนเดียว....และใช้เงินคนเดียวมาตลอด

ฉันเริ่มที่จะทำอะไรต่อมิอะไรด้วยตัวเอง 

เพราะเชื่อว่า ไม่มีใครจะมาดูแลเราได้ตลอดเวลา

ถ้าฉันดูแลตัวเองได้เพียงพอ ฉันคงสามารถดูแลคนอื่นได้...

หลายๆสิ่งที่ฉันทำและพยายามทำ

แม้ในขณะที่ฉันอยู่เพียงลำพัง

แม้จะเหงาบ้างเป็นบางเวลา

แต่ฉันก็มีความสุข ที่ได้ยิ้มให้กับใครซักคน

ที่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าเค้าเลยด้วยซ้ำ

.

.

คนส่วนใหญ่มักเรียกมันว่า  " ค ว า ม รั ก "

แต่ฉันเรียกมันว่า " สิ่ ง ดี ๆ "

ฉันยิ้มและทำสิ่งดีๆให้กับเค้าทุกๆวัน

---------------------------------------------------------------------------------


" เมื่อวันก่อน ขอโทษนะ  ออย  อารมณ์ร้อนไปหน่อย "

เ มื่ อ ว า น เ ร า ก ลั บ ม า เ จ อ กั น ที่ ร้ า น เ ดิ ม

" อื้ม ไม่เป็นไรหรอก   ชั้นเข้าใจ "

" ออยรู้สึกไม่ดี ที่พูดไปแบบนั้น "

" ช่างมันเหอะ... กุ้งไม่ได้รู้สึกอะไรเลย "

ออย  นิ่งเงียบ คงคิดว่า ยัยกุ้งประชด และยังโกรธกับคำพูดเมื่อวันนั้น

" ถึงตอนนี้กุ้งจะอยู่คนเดียวนะ.."

กุ้งยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มจนหมด

.

.

.

" แ ต่..."      กุ้งวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ

" กุ้ ง ห น่ ะ "







" มี ค ว า ม รั ก "













" อ ยู่ ต ล อ ด เ ว ล า "