.

.

.

แม่คะ....

.

.

.

.

วันนี้เหนื่อยจังค่ะแม่ มีเรื่องให้คิด และตัดสินใจมากมาย
ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เกินความสามารถทั้งนั้น

หนูรู้ค่ะ...ว่าคนเราต้องพัฒนาตนเอง
ทำในสิ่งที่ยากขึ้นไป เรื่อยๆ นั่นหมายถึง...เราเก่งขึ้น
มีประสบการณ์มากขึ้น...มีวุฒิภาวะมากขึ้น
หนูก็ไม่อยากแก่ แต่อายุหรอกค่ะแม่




แต่...........................

a...ทำไมต้องมีแต่ด้วย
หนูรู้ทุกอย่าง  เข้าใจทุกอย่าง แล้วทำไมยังมีเงื่อนไขอีก

เฮ่อออออ....ยังงัยก็ยังเหนื่อยอยู่ดีค่ะ

หนูเหนื่อยกับ คน

อันที่จริง หนูก็เป็น คน  อยู่กับ คน
ทำงานกับ คน พบกับ คนทุกวันน่าจะชินได้แล้ว

แต่หนูก็เบื่อ... ยิ่งในโลกของการทำธุรกิจด้วยแล้ว

มีแต่คนทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น

( เราเองก็กำลังทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองอยู่นี่นา )

.

.

.

.

.

วันนี้นั่งนึกถึงคำของแม่อีกแล้ว

จำได้ฉันเคยบอกแม่ว่า  " หนูอยากเป็นผู้วิเศษจัง "

จะได้เนรมิตตุ๊กตาสวย  สวย  เค้กช็อกโกแลตชิ้นโต โต
เสื้อผ้าสวย สวย ไว้ใส่ไปเที่ยว
อ้อแล้วก็ไอศครีมด้วย...

.

.

.

แต่แม่บอกว่า...

" ผู้วิเศษน่ะ ไม่เคยเนรมิตอะไรให้ตัวเองได้เลย

เพราะต้องคอยเนรมิตให้ผู้อื่น...ต้องคอยช่วยเหลือผู้อื่น

หน้าที่ของผู้วิเศษน่ะยิ่งใหญ่มากนะลูก    ลูกจะรับหน้าที่นั้นไหวหรือ "


ตอนนั้นฉันได้แต่สงสัย...ในเมื่ออำนาจวิเศษอยู่ในมือเรา
ทำไม...เราจะเนรมิตสิ่งที่ต้องการให้ตัวเองไม่ได้


แม่เคยบอกว่า

.

.

" ถ้าผู้วิเศษทำอะไรเพื่อตัวเอง เขาก็คงไม่ใช่  ผู้วิเศษ

เขาก็คงไม่มีคุณสมบัติพิเศษใดๆ ที่สมควรจะได้รับอำนาจวิเศษ

เขาก็คงไม่ต่างจาก คน  เหมือนเรา  เรา "


เฮ่ออออ......( ถอนใจแรง )


เข้าใจแล้วค่ะแม่...
ใครเขาจะเป็นอย่างไร ... ก็เป็นไปมันอยู่ที่ตัวเราใช่ไหมคะ


วันนี้ ฉันไม่อยากเป็น ผู้วิเศษ  แล้วล่ะขอเป็นคนธรรมดา นี่แหละ

ฉันคงไม่สามารถ เนรมิตอะไรให้ใครได้ ... แม้แต่ตัวฉันเอง

เพียงแค่ ...

ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร
ไม่ทำให้ใครต้องเจ็บช้ำน้ำใจก็พอแล้วใช่ไหมคะแม่
.