.

.

.

.

.

ปี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ..

ตำรวจจราจรโบกเรียกรถฉันเข้าชิดใต้สะพานต่างระดับกลางแยกลาดพร้าว
ที่กำลังยุ่งเหยิงอินุงตุงนังเพราะเป็นช่วงเวลารีบเร่ง

โอ๊ย .. คนกำลังรีบ มีประชุมสิบโมง .. นี่สิบโมงครึ่งแล้ว
ทำรัยผิดเนี่ย..  ฉันจำต้องเปิดไฟกระพริบขวาชิดเข้าข้างทาง

ท่านเดินอืดๆ เข้ามาเคาะกระจกรถ .. ฉันไขกระจกลง
ท่านยกมือแตะหมวกกลมๆ ..   "  ส วั ส ดี ค รั บ .. "

" สวัสดีค่ะ .. ดิฉันทำอะไรผิดคะ.. "  
พูดจบก็ต้องพยายามปั้นยิ้มให้หวานจ๋อย

"  คุณขับรถฝ่าไฟแดงครับผม .. "
พูดแล้วก็ยิ้มหวานตามฉัน .. แต่ฉันกลับเห็นเป็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้านาย
ยามฉันเดินเข้าห้องประชุมสาย ..  โธ่เอ้ยยย .. คนยิ่งรีบๆ อยู่

"  อ้าว หรอคะ.. ทำไมดิฉันไม่ทราบล่ะ .. "  
ฉันยกมือเกาหัวให้ท่านรู้ว่าฉันไม่ทราบจริงๆ

ท่านยังคงยิ้มหวาน .. ทำไม่รู้ไม่ชี้ ..   "  ใบขับขี่ครับผม .."  
พูดจบก็แบมือมาตรงหน้าฉัน ..

"ดิฉันไม่เห็นจริงๆ นะคะ .. ขับตามรถมอเตอร์ไซด์คันนั้นมา .. "  
ฉันชี้มือไปข้างหน้า .. แต่ว่า .. "  อ้าว หายไปไหนแล้วล่ะ .. "  
พยานที่หนึ่งหายเหลือเพียงพยานที่สองที่เห็นชัดว่าฉันทำผิดจริง

"  ใบขับขี่ครับผม .. "   ท่านยังคงแบมือทวง ...  กรรม  จะแก้ตัวไงล่ะคราวนี้

ฉันยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา ..   11.00 น. โอ๊ย  .. ให้ๆ ไปเถอะ จะได้จบๆ กัน

"ผมจะออกใบสั่งให้คุณไปเสียค่าปรับที่ สน. วิภาวดีแล้วกันนะครับผม .. "
พูดด้วยรอยยิ้มหวานใจเย็น

"ค่ะ .. จะเอาไงก็รีบเถอะค่ะ .. ไม่งั้นดิฉันตกงานแน่ .. "
พักนี้ขาเก้าอี้ยิ่งง่อนแง่น  จะหักซะก็วันนี้แหละ

ท่านดึงใบสั่งที่เหน็บอยู่หลังเอว .. หันหลังเขียนยุกยิกๆ .
เสร็จแล้วก็ฉีกส่งมาให้ฉัน

"  อ้าว แล้วใบขับขี่ล่ะคะ .. "   ฉันถาม

"คุณไปจ่ายค่าปรับแล้วจะคืนให้ครับผม .. "   เอาๆๆๆ ช่างมัน!!
ไว้ค่อยว่ากันวุ้ย .. จะเที่ยงแล้ว

ฉันไขกระจกขึ้น เปิดไฟซ้ายเตรียมออกรถ

"โชคดีนะครับผม .. "  
ยังทันได้ยินเสียงอวยพรตามหลังมาก่อนกระจกไขปิดสนิท

โชคร้ายสิไม่ว่า .. เฮอะ

"ฮัลโหล .. "  ฉันกรอกเสียงลงไปในสายเมื่อปลายสายรับ
"สน. วิภาวดีอยู่ตรงไหนคะ  .."

"จะไปทำไม "   เสียงปลายสายถามมา

"ก็โดนยึดใบขับขี่น่ะสิ .. "  ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มทน
"ไปทำอะไรมาล่ะ .."  เสียงปลายสายถามอีก

"ขับรถฝ่าไฟแดง "   ฉันตอบ
"ที่ไหน.. "   ซักอย่างกะขึ้นศาล
"สี่แยกลาดพร้าว .. "   ฉันตอบพลางหักพวงมาลัยหลบรถตุ๊กๆ ที่ปาดเข้ามาทางซ้าย

"โห แยกใหญ่ซะด้วย .. "   เสียงปลายสายอุทาน

เสียงโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องดัง

"เดี๋ยวนะคะ .. "  ฉันบอกสายที่หนึ่ง
ทำไมวันนี้มันวุ่นนักนะ

"ฮัลโหลน้องปา .. "   ฉันกรอกเสียงลงไป .. เลขานายนั่นเอง
"พี่กุ้งถึงแล้วใช่มั๊ยคะ "  เสียงหวานๆ ดังมาตามสาย

"จ้ะๆๆ อยู่สี่แยกสะพานควายแล้วล่ะติดไฟแดงอยู่จ้ะ .. อีกแป๊บนะคะคุณน้อง"
ฉันตอบเสียงหวาน .. ไม่กล้าถามว่าบอสมายัง .. กลัวคำตอบจัง

"เร็วๆ นะคะพี่ .. "   น้องปากำชับ

"จ้ะๆๆ .. "   แม่คุ๊ณ พี่ก็อยากรีบจะแย่แล้วค่ะน้อง
ฉันวางสายที่สอง

หยิบโทรศัพท์เครื่องที่คุยค้างไว้ขึ้นแนบหู  
" ฮัลโหล .. ตกลง สน.วิภาวดีอยู่ตรงไหนคะ  " ฉันเปิดไฟซ้ายเตรียมเลี้ยว
แต่ก็ต้องเหยียบเบรคทันควันก่อนที่จะต้องชนมอเตอร์ไซด์ที่ชะวี้ดชะว้าดมาปาดหน้า

"  เฮ้ยยยยย .. แค่นี้ก่อนนะคะเดี๋ยวกี้โทรมาใหม่ .. การจราจรวุ่นวายมากเลยค่ะ"
อุทานแล้วก็ต้องรีบบอกปลายสายแล้วก็วางหู

ตั้งใจขับรถหน่อยแล้วกันไม่งั้นคงโดนดีอีกแน่

เปิดไฟซ้ายเตรียมเลี้ยวเข้าซอย .. อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วแม่เจ้า
ฉันหมุนพวงมาลัยเลี้ยวซ้าย ..

"  เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดด  "
แต่แล้วก็ต้องเหยียบเบรคตัวโก่ง เสียงล้อ บดถนนดังลั่น
ประชาชีสองฟากถนนหันมามองกันเป็นตาเดียว
คุณตำรวจในเครื่องแบบหล่อล่ำดำคม .. ยืนตกอกตกใจอยู่หน้ารถฉัน
แต่ซักพักใบหน้าเครียดนั้นก็เปลี่ยนเป็นเรียบเฉย

ข้ามถนนประสาอะไร (ฟะ)  เป็นตำรวจซะป่าว ไม่ระวังซะมั่งเลย
ฉันนั่งเฉยไม่ลงจากรถ .. ก็ไม่ได้ชนนี่จะลงไปทำไม
คุณตำรวจสุดหล่อก็ไม่ขยับเขยื้อนจากหน้ารถฉันเหมือนกัน
ยังคงยืนมองหน้าฉันผ่านกระจกหน้ารถ ..
ฉันกดแตร ..  ปิ๊นนๆๆๆ ..  หลบไปซี่ .. ตูสายแล้ว

.

.

.

. 

เขายังคงยืนเฉย ..
ฉันเปิดประตูรถลงไป .. จะเอายังไง (ฟะ)
"นี่คุณตำรวจคะ .. จะมายืนขวางทางทำไม  .."  ฉันถาม
พยายามข่มอารมณ์หงุดหงิดที่พลุ่งพล่าน

" คุณขับรถจะชนผม .. "   เขาพูด .. ทำหน้าเฉยเมย .. กวนชะมัด
"คุณก็เกือบจะชนรถฉัน .. ข้ามถนนในที่ไม่ใช่ทางม้าลายผิดกฎจราจรนะคุณ "
ฉันอธิบายกฎจราจรให้เขาฟัง .. เป็นตำรวจเนี่ยไม่เคยรู้เลยใช่มะ

"คุณขับรถประสาอะไร .. ซอยแคบขนาดนี้ขับซะเร็ว .."  เสียงเขาเริ่มดัง
ฉันมองออฟฟิตที่อยู่ข้างหน้าห่างไปเพียงแค่สองช่วงตึก  
แล้วก็มองนาฬิกาข้อมือ .. 11.20 น.  โอ๊ยๆๆๆๆ อะไรนักหนา (ฟะ)  
วันนี้ทำไมเจอแต่ตำรวจ .. เพราะตำรวจแท้ๆ ฉันเลยสาย

"นี่คุณ ไว้ซักห้าโมงเย็นคุณออกมาคอยตรงนี้นะแล้วฉันจะมาเถียงด้วยตอนนี้ไปล่ะ .."  

พูดจบฉันก็ก้าวยาวๆ เปิดประตูขึ้นรถ .. เข้าเกียร์
ออกรถโดยไม่สนใจว่าเขาจะหลบหรือป่าว.. ไม่หลบก็ไม่สนละ

เขากระโดดหลบพัลวัน ..
ฉันไม่ทันได้มองกระจกมองหลังด้วยซ้ำว่าเขาทำยังไงต่อ
เพราะมัวแต่ใจจดใจจ่อกับตึกสำนักงานข้างหน้า .. โอ๊ยยยย .. ที่จอดรถก็เต็มอีก
ต้องอาศัยหน้าออฟฟิตคนอื่นเขาซะละ

ฉันขับรถเข้าไปในซอยค่อนข้างไกลจากออฟฟิตพอดู
กว่าจะเจอที่ๆ พอเหมาะพอที่จะจอดรถได้ .. เอาล่ะ .. ตรงนี้แหละ
เหลือบดูนาฬิกา  11.40 น.   ฮืออออ .. ตูหนอตู

จอดรถเสร็จ .. เปิดประตูก้าวลงจากรถ ..
หยิบกระเป๋า .. แบกโน๊ตบุ๊ค .. กับแฟ้มเอกสารสองแฟ้ม
มองทั่วรถ .. เอ .. ยังมีอะไรต้องเอาไปอีกหรือป่าวหนอ
ปากยังว่างพอคาบได้
อ้อ .. กระเป๋าใส่  LCD .. เอาล่ะ .. ครบละ
ฉันล็อครถ .. เดินแกมวิ่ง .. กระเป๋าพะรุงพะรังเต็มสองบ่า
ยกข้อมือดูนาฬิกา .. 12.00 น       เจ้านายจ๋ารอเดี๋ยว .. อีกเดี๋ยวเดียวนะจ้ะ

.

.

.

.

.

"คุณคะช่วยจับคนนั้นหน่อยค่ะ .. เค้ากระชากกระเป๋าค่ะ .."
ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วๆ มาตามลม

.

.