เหมือนฉันกลับกลายเป็นเด็กน้อยในทุกวันๆ
เมื่อความรู้สึก “หวง” ของฉันเริ่มกำเริบ


อาการ “หวง” เกิดขึ้นกับฉันหลังจากที่หายไปจากชีวิตฉันเนิ่นนาน
ทำให้ฉันรู้จักเจ้าตัว “หวง” มากขึ้นว่า มีฤทธิ์ร้ายกาจเพียงไหน
มันซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบของหัวใจ




“ความรัก ไม่มีการครอบครอง และไม่ครอบครอง”

.

.

เหมือนๆ คาลิล ยิบราน จะพูดเอาไว้ในทำนองนี้
ในขณะที่ มาสโลว์ บอกว่า
ความรัก คือ ความรู้สึกเป็นเจ้าของ และ ถูกเป็นเจ้าของ
แล้วฉันจะเชื่อใครดี?




เอาเป็นว่า …
ฉันเชื่อความเป็นจริงที่เกิดขึ้นกับตัวฉันแล้วกัน
ฉันรักและรู้สึก “หวง”
และความรู้สึกหวงนี่แหละ เป็น “ตัวตน” ตัวใหญ่ๆ
ตัวตนตัวใหญ่ๆ ที่ฉันหลงไปยึดเสียจนทำร้ายหัวใจตัวเอง


ความรักก็ยิ่งใหญ่
ตัวฉันก็ยิ่งใหญ่
พี่ชายคนดี ของฉัน ก็ยิ่งใหญ่


สุดท้ายแล้ว …
ฉันก็ยังเห็นว่า ทุกสิ่งมีตัวตน
ไม่เข้าใจความจริงเสียทีว่า ความรักก็แค่นั้น เกิดได้ก็ดับได้
ตัวฉัน แท้แล้ว ตัวตนอยู่ที่ตรงไหน มีการเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา
พี่ชายคนดี ก็ไม่ต่างกัน …


นี่แหละ … รากเหง้าของ “ความหวง”
หวงเสียจนเป็นไฟเผาไหม้ในใจ
หวงจนจิตใจคับแคบ ไม่ยินไม่รับรู้อะไร


มัวแต่ตามคิดอยู่นั่นแล้วว่า …
ฉัน “สำคัญ” เพียงพอไหม
คนที่พี่ชายคนดี จะไปรัก จะทุ่มเทหัวใจให้ ดีเพียงพอเท่ากับฉันไหม
ทำไมฉันจึงไม่เป็นคนๆ นั้น

แล้วพี่ชายคนดี ไปดีกับใครยิ่งกว่าฉันอีกหรือเปล่า?

หวง …
กลัวเขาจะไม่สนใจ กลัวเขาจะไม่อาทร ไม่ใส่ใจฉันอีก
และกลัวเขาจะเหินห่างไม่เห็นความสำคัญ

หวง …
กัดกร่อนกินดวงใจ
ทำให้เกิดแรงเร่งเร้าให้ฉันเฝ้าติดตามเขาว่า เขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

หวงเหลือเกิน …
อยากให้เขารักฉันคนเดียว กระทำกับฉันเป็นพิเศษเพียงคนเดียว

ทำไมถึงหวงได้ขนาดนี้ …
หวงจนเกิดการมัวพร่าทางสายตา
ไม่ฟัง ไม่มองอะไรตามความเป็นจริง
ไม่รับรู้อะไร … มีแต่ความเพ้อฝันอันมากมายมหาศาล

หากรักได้โดยไม่ต้องหวง
ก็คงมีความสุขดีอยู่หรอก

แต่ …
กลายเป็นว่า พี่ชายคนดีของฉัน คนเดียว
เป็นของฉัน คนอื่นไม่มีสิทธิ์!!!


พื้นที่แคบลงมา … จนดวงใจอึดอัดถูกบีบ
เป็นความทรมานอย่างแสนสาหัส




หวง …
ฉันจะทำให้ความหวงหลุดออกจากห้วงดวงใจได้อย่างไรกัน
ความหวง … ไม่ใช่มิตรที่ดีสำหรับฉันเลยจริงๆ

แต่ …
ฉันจะมั่นคง และฉันจะต้องทำให้ได้
เพื่อดวงใจที่พิสุทธิ์ เพื่อความใสสว่าง กระจ่างงาม
และเพื่อแผ่กว้างออกมองเห็นโลกตามความเป็นจริง

เพื่อ …
“ความจริง” ที่ฉันสุดแสนเทิดทูนยิ่งกว่าสิ่งใดๆ
ฉันจะต้องตัดขาด “ความหวง” ออกจากชีวิตและห้วงจิตใจ
ไม่ให้เจ้าความหวงมาทำร้ายกัดกร่อนและยุยงสารพัดอีก

และเพื่อ …
ความรักที่ยังความสุขให้กับชีวิตของฉัน
สร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม
แทนที่ ความทุกขทรมานอันเกิดในห้วงดวงใจ


ฉันจะต้องทำให้ได้ …
เพื่อคนที่ฉันรักจะมีความสุข
และเพื่อที่จะทำให้เขารักฉันได้อย่างแท้จริง
ภายใต้อิสระแห่งกาลเวลา





หวง … เหลือเกิน
อยากให้เป็นฉันที่คอยดูแลเขา
อยากให้เป็นฉันที่อยู่ใกล้ๆ เขา
อยากให้เป็นฉันที่สำคัญสำหรับเขา
อยากให้เป็นฉันที่พิเศษกว่าใครๆ



ยังไม่พออีกหรือ …
กับความสัมพันธ์ในทุกวันนี้ที่แสนจะดีงาม
หรือต้องการมากกว่านี้


แล้วถ้าได้มากกว่านี้ จะเพียงพอ ณ จุดไหน
จะพบความสุขแท้จริงที่อิ่มเอิบได้หรือเปล่า
หรือจะโหยหาอย่างไม่มีสิ้นสุด



ความปรารถนา ...
ไม่มีวันเพียงพอหรอก

ความรัก
ยิ่งเสพ ยิ่งโหย
ไม่เคยเดินทางไปถึงจุดที่เรียกว่า พอ


นอกเสียจากว่า …
จะออกแบบความรักได้ด้วยตัวเอง

แต่เป็นไปได้อย่างไรกัน ...
ในเมื่อความรักมีพลังขับเคลื่อนจากอารมณ์ภายใน

อารมณ์ภายในที่กระทบจิตใจนั้น
จะทำให้หายไปก็ไม่ได้
จะทำให้เกิดขึ้นก็ไม่ได้ดังใจ
เพราะอยู่ภายใต้กฎของการเกิดและการสลายโดยตัวเอง



ไม่มีใครกำหนดวิบากกรรมได้ …
อารมณ์ภายใน ก็คือวิบากที่เราต้องรับผลของสิ่งที่เกิดขึ้น

เรารับรู้ได้ … เลือกประพฤติปฏิบัติได้
แต่เลือกที่จะไม่ให้เกิดขึ้นมา … ไม่ได้

นอกเสียจากความเข้มแข็งเพียงพอที่จะทำให้อารมณ์เหล่านี้ดับลง
ซึ่งต้องใช้พลังสมาธิและสติอย่างมหาศาลเลยทีเดียว
จึงจะดับรากเหง้าของความหลงลงได้อย่างแท้จริง

กว่าจะดับอารมณ์ได้โดยสิ้นเชิง …
เรากลับต้องพ่ายแพ้กับอารมณ์เหล่านี้หลายครั้งหลายหน
และถูกอารมณ์พัดพา คอยยุแยงสารพัด


เพราะ ... อุดมคติจอมปลอมคอยหลอกลวงเราเสมอมาว่า
ความรักเป็นสิ่งงดงาม



แต่แท้ที่จริงแล้ว ...
ความรัก คือ ความต้องการ

อุดมคติจอมปลอมสอนเราว่า ...
เราต้องรักอย่างแท้จริง

เมื่อเรารัก ...
เราจะต้องได้ครอบครองในสิ่งที่เรารัก
เมื่อได้มาแล้ว ...
เราต้องร้องขอ
เมื่อไม่ได้ ...
ก็ต้องเจ็บปวด
หรือเมื่อได้มา ...
ก็ต้องเป็นไปดังใจเรา


เราจะมีความสุข
เราต้องเสียสละความสุขเพื่อ "ความรัก"
เราต้องยอมเจ็บปวดเพื่อความรัก



ฟังดูดี ...
แต่เมื่อได้พินิจดูแล้ว
ช่างเป็นอุดมคติที่ช่างเขลาเสียเหลือเกิน
รักใคร ก็เพราะต้องการความสุข
แต่ยอมทำร้ายตัวเองเพื่อที่จะได้รัก


เราหลงเชื่อในอุดมคติที่เฝ้าหลอกลวงเราตลอดมา
จึงทำให้บาดแผลเกิดขึ้นซ้ำๆ ในหัวใจ
เหมือนที่โกวเล้งเคยกล่าวไว้ว่า
"บาดแผลในร่างกายมีเป็นร้อยเป็นพันแห่ง
แต่บาดแผลในหัวใจมีเพียงแห่งเดียว"

เป็นเพราะว่า ...
เราถูกอุดมคติจอมปลอมหลอกลวงเราซ้ำแล้วซ้ำเล่านั่นเอง


เราต้องบอบช้ำเพราะ ความหวง มามากมายตั้งเท่าใดแล้ว
เราเรียกร้องต้องการ ได้มาแล้วเคยอิ่มเอิบกับสิ่งที่ได้เพียงใดกัน
มีแต่ยิ่งได้ ใจยิ่งโหยหามากขึ้น



และ ... ในความเป็นจริง ...
เราไม่เคยรู้จักพอกับ "ความรัก" เลยแม้เพียงนิด



หวง …
ฉันยังหวงอยู่
หวงอะไรก็ไม่รู้
หวงจนกัดกร่อนจิตใจของตัวเองจนรวดร้าว


หวง …
มิใช่มิตรแท้
แต่จะมาทำลายเรา
จะพ้นวิบากอารมณ์นี้ได้สักเพียงใด
นอกจากยอมรับและเฝ้าดูด้วยความมั่นคง
จนกว่าจะอารมณ์อันทุกขทรมานจะดับและเย็นชาลงในสักวัน
แล้วฉันจะพบกับความสงบสุขเย็นเป็นพิเศษ



อารมณ์หวง จะไม่เกิดขึ้นกับฉันอีกต่อไป …

ขอให้วันนั้นมีจริง.

.

.

.

ได้รับ FW:mail จากเพื่อนมาเป็นความรู้สึกที่ควรถ่ายทอดยิ่งนัก

เลยนำมาให้เพื่อน ๆ อ่านกันค่ะ....

จะไม่อยู่หลายวัน...ฝากเพื่อน ๆ พี่ ๆ ดูแลบ้านด้วยนะค่ะ

ฉั น จ ะ ไ ม่ สั ญ ญ า ว่ า จ  ะ ก ลั บ ม า อี ก ห รื อ ไ ม่ ....

แ ต่ ฉั น สั ญ ญ  า ว่ า.......ทุกคนจะอยู่ในใจและความทรงจำตลอดไป

ประชาสัมพันธ์โครงการดี ดี

.

ที่เราเพื่อนชาวบล๊อคโอเค

.

สามารถร่วมแบ่งปันน้ำใจกันได้

.

.

http://www.oknation.net/blog/witita/2008/07/16/entry-1

.

.

ร่วมด้วยช่วยกัน แบ่งปันน้ำใจ

http://www.oknation.net/blog/Memyself/2008/07/22/entry-1