ยามที่ลมพัดเมื่อปลายหนาว
ดอกทองกวาวเริ่มบาน
สีแดงส้มเหมือนส่งสัญญาณ
ให้ขับขานร้องเพลงอำลา

วันที่เคยร่วมเรียนร่วมเล่น
ยังคงเห็นจำได้ติดตา
แต่เรามีหนทางข้างหน้า
ต้องฟันฝ่าหาฝันวันใหม่

มาดื่มเหล้าจากแก้วเดียวกัน
ให้น้ำจัณฑ์นั้นแทนน้ำใจ
จากวันนี้พบกันวันใหม่
จดจำไว้พวกเราชาวเกียร์

จากบทเพลงเราเคยร่วมร้อง
ก้องกังวานสะท้านห้องเชียร์
เหนื่อยกระหายร่างกายอ่อนเพลีย
เรายังเชียร์ด้วยใจ

ดอยที่สูงเสียดฟ้า
ด้วยสองขาเราก้าวขึ้นไป
ใครไม่ไหวกอดคอเพื่อนไว้
ลากกันไปให้ถึง

คืนและวันคงผ่านเลยไป
ผูกสายใยความรักติดตรึง
หมื่นดวงใจหลอมรวมเป็นหนึ่ง
ยังซาบซึ้งในความอาทร

วิศวกร..วิศวกร...วิศวกร...
เชียงใหม่

(บทเพลง “วันลา” คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่)

ยังคงมีควันหลงอยู่จากการกลับเชียงใหม่ค่ะ  ไม่รู้เป็นไงกลับไปทีไรก็ต้องไปค้นเอารูปเก่าๆสมัยเรียนมาดู สงสัยเป็นอาการเริ่มต้นของคนแก่ แหะๆ  ว่าแล้วก็นึกถึงเพลง “วันลา” ขึ้นมาทันใด 

ใครที่จบวิศวะ มช. ต้องรู้จักเพลงนี้ทุกคน และเดาว่าทุกคนคงจะประทับใจเพลงนี้มากๆด้วย ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ไม่รู้ว่าใครแต่งเนื้อร้องและทำนองเพลงนี้ แต่โดนสุดๆ....  จริงๆ อยากให้ได้ยินทำนองกันด้วย แต่ไม่รู้จะไปหามาโพสต์จากไหน ครั้นจะร้องเองแล้วอัดมาก็ใช่ที่ เดี๋ยวจะได้ดีมีแมวมองมาทาบทาม เอาเป็นว่าถ้าใครมีเพื่อนจบวิศวะ มช. ลองให้เค้าร้องให้ฟังดูละกันนะคะ ส่วนตัวแล้วชอบท่อนนี้ค่ะ เพราะฟังแล้วได้อารมณ์ดี เห็นภาพ 

มาดื่มเหล้าจากแก้วเดียวกัน
ให้น้ำจัณฑ์นั้นแทนน้ำใจ…

ฟังเพลงนี้แล้วส่วนใหญ่ก็คงนึกถึงตอนอยู่ปี1 ช่วงเข้าห้องเชียร์ กับตอนวิ่งขึ้นดอยสุเทพ อันว่าคณะวิศวะมักจะมีชื่อเสียงโด่งดังในการรับน้อง จริงๆก็ไม่ได้โหดร้ายเท่าไหร่นะ แต่โหดที่ยุงคณะนี่แหละ (พวกเราเรียกกันว่ายุง SOTUS) ยุงอะไร๊ตัวใหญ่ตัวโต แถมยังโลภอีก กัดทีไม่ยอมปล่อย กะสูบกันให้หมดตัวเลย โดยเฉพาะเวลาเข้าห้องเชียร์เราไม่สามารถเอื้อมไปตบได้ค่ะ เจ้ายุง SOTUS คงจะรู้.. เสร็จโจรเลย ไม่รู้มันจะเอาเลือดไปฝากพ่อแม่พี่น้องด้วยรึไง...แล้วชั้นจะแค้นมันมากมายไปทำไมนะนี่

ถ้าพูดถึงตอนรับน้องก็ต้องนึกถึง "งานประเพณีรับน้องขึ้นดอย" ของมช.  ซึ่งทุกๆปีจะจัดขึ้นเพื่อพาน้องๆปี 1 ขึ้นไปสักการะพระธาตุดอยสุเทพ เนื่องจากเป็นคณะที่กำลังภายในสูง พวกเราเลยต้องวิ่งขึ้นดอยสุเทพกันค่ะ ระยะทางก็น่าจะ 10 กิโลกว่าๆ  แต่มันช่างเหนื่อยอะไรอย่างงี้ ขนาดซ้อมวิ่งรอบมอ.ทุกวัน พอวันจริงดันปวดท้องค่ะ เพื่อนเลยต้องช่วยหามขึ้นไปตามระเบียบ เพราะฉะนั้นจะซาบซึ้งกับเพลงท่อนนี้มากค่ะ  คิดว่าเพื่อนที่ช่วยลากไปก็คงซึ้งเหมือนกัน...แต่คงออกแนวเข็ดมากกว่า ตัวเองก็จะเอาตัวไม่รอดยังต้องมาลากเพื่อนไปอีก

ดอยที่สูงเสียดฟ้า..
ด้วยสองขาเราก้าวขึ้นไป..
ใครไม่ไหวกอดคอเพื่อนไว้..
ลากกันไปให้ถึง..

ถ้าใครเคยไปคงจะนึกภาพโค้งหักศอกสุดท้ายก่อนถึงพระธาตุดอยสุเทพได้  โค้งปราบเซียนจริงๆค่ะ ยิ่งเวลาวิ่งขึ้นนอกจากมันจะไม่ค่อยขึ้นแล้ว เหมือนจะถอยลงด้วย 555 แต่สุดท้ายก็รอดกันมาได้ ปีต่อๆไปไม่มีแล้วค่ะ ขอแอบนั่งรถขึ้นหน่อยเหอะ (แอบขี้โกง)  ยังไงก็ขอขอบคุณเพื่อนๆ อีกครั้งที่ช่วยแบกขึ้นไปนะ

ไม่มีรูปตอนขึ้นดอยแต่มีรูปตอนปี 4 ไม่ค่อยชัดแต่ได้อารมณ์ดีเหมือนกัน