หลังจากที่ระยะหลังๆเขียนเรื่องหนักๆมาพอสมควร (เพิ่งรู้ตัว แหะๆ) ลองเปลี่ยนอารมณ์ดูบ้างดีกว่า...
พูดถึงแท็กซี่... หลายๆคนคงมีโอกาสได้ใช้บริการมากบ้างน้อยบ้าง...แล้วแต่ความเร่งรีบและเงินในกระเป๋า

จริงๆแล้วการนั่งแท็กซี่ก็คือการมอบความไว้วางใจให้กับคนแปลกหน้าขับรถพาเราไปยังจุดหมายปลายทางนั่นเอง  ถ้าโชคดีก็ไปถึงโดยสวัสดิภาพ บางคนโชคร้ายก็อาจจะไปไม่ถึงอย่างปลอดภัย หรือไปไม่ถึงเลย แล้วแต่โชคชะตา มีข่าวให้เห็นอยู่บ่อยๆ เดี๋ยวนี้ใครๆก็มาขับแท็กซี่ได้ เพื่อนเคยเล่าว่า มีคนเดินเข้าไปขอเช่าแท็กซี่  พอถอยรถออกมาก็ชนซะแล้ว...แล้วจะไว้ใจได้ไม๊ล่ะเนี่ย... ^^”

ตัวคนขับแท็กซี่เองก็ต้องเสี่ยงดวงเอาเหมือนกันเพราะต้องนั่งไปกับคนแปลกหน้าเช่นกัน (บางทีก็หน้าแปลก) ดีไม่ดีก็ถูกปล้นฆ่าเอาได้ง่ายๆ คนสมัยนี้ยิ่งโหดๆอยู่ด้วย

นอกจากความหวาดระแวงซึ่งกันและกันของผู้โดยสารกับคนขับแล้ว ถ้ามองในแง่ดี บางทีก็เป็นโอกาสอันดีในการที่เราจะสร้างมิตรใหม่เหมือนกันนะ การได้ฟังความคิดเห็นและประสบการณ์ของคนแปลกหน้าบางทีก็สนุกไปอีกแบบ

เนื่องด้วยหน้าที่การงานที่ต้องเดินทางไปกลับ รังสิต-สาทร ทุกวัน การนั่งแท็กซี่ถือเป็นกิจวัตรประจำวันไปซะแล้ว วันๆนึง อยู่ในรถแท็กซี่รวมๆแล้วก็ 3-4 ชั่วโมงได้ ถ้านับจำนวนคนขับรถที่เคยเจอก็คงหลายร้อยอ่ะค่ะ  ผ่านมาหลายมือจริงๆ 5555 แต่ไปกันหลายคนนะ เพราะบริษัทจ่ายค่ารถให้ ไม่งั้นคงไม่มีบุญวาสนาได้นั่ง(หลับ)สบายขนาดนี้  ดังนั้นคงไม่ต้องบอกว่ามีเรื่องแท็กซี่มาเล่าให้ฟังมากมาย ต้องขออนุญาตพี่ๆ แท็กซี่นำเรื่องมาเล่าเพื่อแบ่งปันประสบการณ์กันนะคะ…

แท็กซี่ขาประจำ
ไหนๆก็จะต้องมาทุกวันอยู่แล้ว หาแท็กซี่ขาประจำดีกว่า การหาแท็กซี่ประจำไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไหนจะต้องหารถคันใหม่ๆให้นั่งสบาย ต้องหาคนขับรถที่ขับนิ่มๆไม่ไฮเปอร์ปาดซ้ายป่ายขวา เค้าต้องมารับเราตรงเวลาทุกวัน ที่สำคัญคนขับต้องไว้ใจได้อีก...แต่ในที่สุดเราก็หาจนเจอ เย้ๆๆ... พี่คนนี้ปกติเค้าต้องมาส่งแฟนทำงานแถวรังสิตทุกวันประมาณ 8.30 พวกเราก็เลยขอร้องให้เค้ามาเร็วอีกหน่อยคือประมาณแปดโมงเช้า พี่เค้าตกลงค่ะ สบายล่ะทีนี้มีคนรู้ใจและรู้ทาง..จะได้หลับยาว..เอาเข้าจริงก็นั่งคุยกะเค้าทุกวันน่ะแหละ...

พี่คนนี้เมื่อก่อนเค้าทำงานประจำค่ะ ตำแหน่งก็ค่อนข้างสูงแล้ว แต่ในที่สุดก็ถูก lay off ออกจากบริษัท เค้าพอมีเงินเก็บบ้าง ก็เลยซื้อแท็กซี่มาขับ เนื่องจากซื้อมาเงินสด พี่แกก็เลยไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ แกบอกว่า...ผมได้วันละพันก็พอแล้ว หยุดขับเลย กลับบ้าน เลี้ยงหมาเลี้ยงแมว ไม่งั้นก็ไปตกปลาพักผ่อน แต่เห็นบางวันแกก็ตกปลาเต็มที่เลยนะ หรือไม่งั้นก็ขับไปเที่ยวซะเลย ไม่ขับแล้วแท็กซ่ง แท็กซี่ ชีวิตพอเพียงจริงๆ

นั่งรถแกแล้วก็รู้สึกว่าชีวิตเราจะเอาอะไรมากมาย จะแก่งแย่งแข่งขันไปทำไม อยู่อย่างพอเพียงดีที่สุด มีความสุขกับชีวิตปัจจุบันดีกว่า และในที่สุดด้วยความพอเพียงของแก ก็ทำให้แกขอยกเลิกการเป็นแท็กซี่เจ้าประจำของพวกเราไป ด้วยเหตุผลว่า
“มันลำบากชีวิตเนาะ ต้องตื่นเช้ามาแปดโมงทุกวัน”
“…” …ง่ะๆๆๆ พูดไม่ออก

แท็กซี่ part time
บางทีคนขับแท็กซี่ก็ไม่ได้ทำเป็นอาชีพหลักค่ะ เคยเจอพี่คนนึงปกติขับ airport bus พี่เค้าบอกว่ามีเวลาว่างเยอะ ก็เลยมาขับแท็กซี่ ช่างขยันเสียนี่กระไร บางคนก็ขับแทนพ่อ แทนพี่น้องบ้าง...

มีอยู่สองทีที่พวกเราขึ้นรถแท็กซี่คันเดิมด้วยความบังเอิญ พี่คนนี้เค้าเป็นเจ้าของกิจการรับเหมาก่อสร้าง ดูจากสง่าราศีแล้วคงจะรวยพอควร ลูกๆก็เรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแพงๆ แต่พี่เค้าหนีมาขับรถแท็กซี่ด้วยเหตุผลที่ว่า
“เบื่องานที่บริษัท ปล่อยให้ลูกน้องทำไป”
โอ้โห...เดาว่าแกคงหนีงาน(รึหนีเมีย)มา 5555  แต่จริงๆน่าจะเป็นเพราะแกอยากหาเพื่อนคุยซะมากกว่า เพราะตลอดทางแกคุยแต่เรื่องลูกๆทั้งนั้นเลย จนรู้ประวัติหมดว่าเรียนที่ไหน ทำงานที่ไหน เกเรยังไง..นั่งๆไปเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นญาติกัน...เคลิ้ม… ยังไงซะ จะยากดีมีจนทุกคนก็ต้องการคนระบายเวลามีปัญหาอยู่ดี

แท็กซี่ Formula 1
อันนี้คงไม่ต้องสาธยายค่ะ พี่เค้าคงเคยมีความใฝ่ฝันจะแข่งรถสูตร 1 รึอย่างไร... เหยียบซะมิดขนาดนั้น จ่อท้ายรถคันหน้า ว่าแล้วก็สะบัดออกขวา เร่งเครื่องสุดแรง จ่อรถคันหน้าอีก สะบัดกลับเข้าซ้าย ถ้าบินได้คงบินไปแล้ว เป็นอย่างงี้ตลอดทาง วันนั้นนั่งหน้าไปกะเค้าค่ะ ยาดมโป๊ยเซียนทั้งสองด้านก็เอาไม่อยู่ ต้องพยายามหลับตาพร้อมภาวนาในใจ เอาวะ เป็นไงก็เป็นกัน...ถึงที่หมายสบายผิดกันจริงๆ (คือนั่งคันอื่นสบายกว่าน่ะ)

ข้อคิดจากการนั่งรถคือ ชีวิตเราช่างมีคุณค่า...จริงๆ อยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้เป็นบุญอันยิ่งใหญ่ ทำดีกันไว้จะดีกว่า

แท็กซี่..นิ่ง...สยบความเคลื่อนไหว
นานๆทีจะโชคดีเจอแท็กซี่ใจเย็น ไม่ว่าคุณลุงเค้าจะเจอใครปาดใครแซง ก็ไม่เคยสบถอะไร ขับรถของแกไปเรื่อยๆ จนมาถึงทางเข้าบ้าน เป็นสะพานสูงๆชันๆ ปกติเวลาขับรถขึ้นเราจะไม่ค่อยเห็นรถที่สวนมาอยู่แล้ว นี่มีรถคันนึงดันทะลึ่งสวนลงมาในเลนเดียวกัน พระเจ้าช่วย กล้วยอะไรไม่สนใจแล้ว กะว่าต้องชนแน่ๆ แรงด้วย...โหย จะถึงบ้านอยู่แล้ว จะมาตายปากซอยหน้าบ้านหรือไงเนี่ย...ร้อง เฮ้ย !! ไปอย่างดังอ่ะค่ะ ส่วนคุณลุงแท็กซี่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาเช่นเคย (ไม่รู้ว่าแกช็อครึป่าว)......โชคยังดี..เอามากๆ รถเจ้ากรรมคันนั้นสะบัดกลับไปเลนตัวเองได้ทัน โดยไม่มีรถตามมา แถมยังหันมามองหน้าหาเรื่องซะอีก....พี่ค๊าบ พี่ขับมาผิดเลน อันตรายขนาดนี้ ยังจะหันมามองหน้าอีกเหรอเนี่ย เฮ้อ...... และแล้วหนึ่งประโยคที่คุณลุงผู้เยือกเย็นพูดออกมาก็คือ
“สงสัยเค้าจะเมานะครับ”
โธ่ คุณลุง...........
ยังไงก็ขอขอบคุณคุณลุงอีกครั้งที่มีสติควบคุมรถนะคะ

แท็กซี่มึน
จริงๆ เจอแท็กซี่ใจเย็นถือว่าโชคดีค่ะ แต่บางทีก็ไม่ใช่เพราะเค้าใจเย็นเสมอไป บางทีก็ออกแนวมึนๆ และเหม่อลอย บอกให้ไปทางซ้ายก็ไม่ไป ไปขวาก็ไม่ไป หึๆๆๆ เดาว่าบางทีเค้าก็นอนไม่พอ เคยเจอทีนึงตอนรอลงทางด่วน รถติดนานมาก พี่แกนั่งหลับสัปหงกเลย  เราก็งง เอ๊ะ ทำไมรถคันหน้าเค้าไปตั้งนานแล้ว พี่เค้าก็ไม่ออกรถซักที ต้องปลุกอย่างแรงค่ะ เครียดเลย  กลัวไม่ถึงอ่ะ ^^”

บางทีที่ว่ามึนๆเนี่ย ก็ทำให้มีปัญหาเหมือนกัน   เคยเรียกแท็กซี่จากสนามบินดอนเมือง ตรงชั้น 2 อ่ะค่ะ ถ้าใครเคยขึ้นคงพอนึกออกว่า คิวแท็กซี่ชั้น 1 ถ้าเราขึ้นจะต้องเสียค่าสนามบินเพิ่มอีก 50 บาทใช่ไม๊คะ แต่ถ้าไปขึ้นข้างบน แล้วรอเสียบแท็กซี่ที่มาส่งผู้โดยสารขาออก ก็จะไม่ต้องเสีย คุณลุงคนนี้ค่ะดูจากท่าทางการพูดก็ดูมึนตั้งแต่แรกแล้ว พอถึงที่หมายจ่ายเงินให้ แกก็บอกว่ารับจากสนามบิน ต้องเสียเพิ่มอีก 50 บาท อ้าว อ้าวๆๆๆ ขึ้นมาหลายปีดีดักไม่เคยเสียเลยซักกะครั้ง ก็บอกแกไป แกก็ไม่เชื่อ ยืนยันว่าต้องเสีย เพราะรับจากสนามบิน หลังจากตกลงกันไม่ได้พักนึง แกก็บอกว่า..
“ถือว่าผมทำบุญให้ละกัน”
“…” อึ้ง.. เอาเหอะนะลุง ถือว่าลุงทำบุญหนูละกัน เฮ้อ..

จริงๆ อันนี้ออกแนวมั่วมากกว่ามึนนะเนี่ย....

แท็กซี่กระจายข่าว
ปกติเวลาขึ้นแท็กซี่ ผลพลอยได้ก็คือการฟังวิทยุช่องใดก็ตามที่เค้าเปิด จากสถิติที่เก็บได้ ^^  ส่วนมากแล้วแท็กซี่จะฟัง จส.100, สวพ.91 แล้วก็ ลูกทุ่งมหานคร FM 95.0  น้อยครั้งที่จะเจอแท็กซี่ฟัง Seed 97.5 หรือ Met 107 ดังนั้นเราก็จะได้ฟังข่าวคราวที่เกิดบนท้องถนนไปในตัว รถติด รถชน ไฟไหม้ น้ำท่วม ต้นไม้ล้ม ใครไม่สบาย จตุคามหาย ฯลฯ

ครั้งนึงที่เคยฟังก็คือ มีแท็กซี่ไปจอดในที่ห้ามจอดแล้วโดนล๊อคล้อ พอแท็กซี่กลับมา แกทำอีท่าไหนไม่รู้ถอดเอาล้อนั้นออก แล้วเอาอะไหล่ใส่ขับต่อเฉยเลย อันนี้ก็ว่าฮาแล้ว แต่ปรากฎว่าแท็กซี่คันนี้เกิดกลับใจ เอารถมาคืนที่เดิม (รึตอนแรกแกมีธุระต้องรีบไปไหน) เสร็จเลยค๊าบ แทนที่จะเสียเงินแค่ที่โดนล๊อคล้อ แกก็เลยโดนข้อหา ขโมยทรัพย์สินราชการไปอีกหนึ่งกระทง....สงสาร แต่ ฮาค่ะ

อีกทีพี่แท็กซี่เล่าให้ฟังว่า มีแท็กซี่คันนึงรับผู้โดยสารผู้ชายไปทางพุทธมณฑล ด้วยว่าดึกแล้ว ตัวแท็กซี่เองก็คงกลัว ตัวผู้โดยสารก็คงระแวง ผลัดกันมองไปมาผ่านกระจกส่องหลัง ระแวงอยู่ได้ไม่นาน พี่แท็กซี่ก็หาโอกาสแวะเข้าปั๊ม แล้วก็บอกผู้โดยสารว่า
“พี่ลงตรงนี้เถอะครับ ผมไม่กล้ารับพี่ไป”
ของหยั่งงี้...ว่ากันไม่ได้นะเนี่ย ^^

เรื่องแท็กซี่ยังมีอีก (อยากเขียนมานาน) แต่ขอยกยอดไปต่อตอนที่ 2 นะคะ....โปรดติดตามตอนต่อไป...