ปกติแล้วเวลาไปเที่ยวที่ไหนมักจะไม่ค่อยวางแผนล่วงหน้าซักเท่าไหร่...อาศัยแถไปเรื่อยๆ ด้วยมีความเชื่อว่าไปเที่ยวทั้งทีขอทำอะไรให้สบายๆ ไม่ต้องมีตารางเวลามากำหนดชีวิตเล้ย อีกอย่างเชื่อว่ายังไงก็เอาตัวรอดได้ ขอให้มีป้ายหรือคนให้ถาม..รับรองยังไงก็ไม่อดตาย

แต่หลังจากไปเที่ยวคราวนี้เห็นทีอาจจะต้องเปลี่ยนใจ ศึกษาข้อมูลซักนิดคงไม่เป็นไร 555

อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จ.กาญจนบุรี คือที่หมาย ได้เบอร์อุทยานปุ๊ปโทรจองปั๊ป บ้านพักหน้าตาเป็นไงไม่เคยรู้  แถมไม่รู้ที่ตั้งอีกต่างหาก โธ่ เคยไปตรงสันเขื่อนมาแล้ว บ้านพักมันก็คงอยู่แถวๆนั้นแหละ...จะมีใครประมาทเท่าชั้นอีกไม๊เนี่ย T_T

ถึงวันที่จองไว้ อุตส่าห์โทรไปถามเค้าว่าเข้าที่พักเย็นๆได้ไม๊ (กะแอบไปเที่ยวที่อื่นก่อน) แต่ก็ยังไม่ถามอยู่ดีว่าอยู่ที่ไหน...อะไรมันจะมั่นใจขนาดนั้น หุๆๆ  ...ตามฟอร์มค่ะกว่าจะเฉี่อยแฉะแวะนู่นนี่ไปถึงสันเขื่อนก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น นั่นไงรปภ.มาแล้ว มีคนให้ถามแล้ววว

“พี่คะ บ้านพักอุทยานฯไปทางไหน”
พี่รปภ.แอบทำหน้าตกใจนิดหน่อย...(หลังจากนั้นเพิ่งมาสำนึกว่าเค้าคงแปลกใจว่ามาอะไรกันเย็นป่านนี้)
“ใช่ที่อยู่ตรงน้ำตกห้วยแม่ขมิ้นรึเปล่าครับ”
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” …ตูนี่ช่างไม่รู้อะไรเลย
“ผมว่าใช่แหละ เดี๋ยวเลี้ยวซ้ายข้างหน้าแล้วตรงไปอีก 42 กิโลขึ้นเขา เป็นทางลูกรังนะครับ”
โอ้แม่เจ้า หูฝาดไปรึป่าว 42 กิโล เป็นทางขึ้นเขา+ลูกรังอีกต่างหาก...คุณสามีพลขับแอบอึ้งไปเล็กน้อยเช่นกัน...ยังไม่ทันทำไรพี่รปภ.ก็ฝากฝังวัยรุ่นชายฉกรรจ์ติดรถไปด้วยอีก 3 คน
“ฝากน้องสามคนนี่ไปด้วยนะ เค้าจะขอลงตรงถ้ำพระธาตุ ไปอีกประมาณ 10 กิโล เป็นทางผ่านอยู่แล้ว”
“ค่ะ” เคลิ้มๆตอบไป...พอดีว่าเอารถกระบะไป...สุดท้ายก็มีชายหนุ่ม 3 คนอยู่ท้ายรถ สร้างความหวาดระแวงให้ไม่น้อย 555 ก็ทางมันช่างไม่ค่อยมีคนขนาดนี้ จะโดนปล้นจี้คงไม่รอดแน่ๆ  โชคยังดีพอถึงหน้าทางเข้าถ้ำน้องๆเค้าก็ขอลง (แอบโล่งใจนิดนึง) คุณสามีถามหนึ่งในนั้นว่าแล้วอุทยานไปอีกไกลไม๊
“ไม่ไกลครับพี่ ขับตรงไปเรื่อยๆอีกซัก 30 โล แต่อีก 10 โลถนนก็จะลาดยางแล้ว”
“แล้วเปลี่ยวไม๊ครับ” คุณสามีแอบสงสัยเพราะมันเริ่มมืด
“ไม่เปลี่ยวครับพี่” คุณน้องตอบหน้าตามั่นใจอย่างยิ่ง
เอานะ น้องเค้าเจ้าถิ่น ถ้ามีถนนลาดยางจริงๆก็ดีสิ เพราะแค่สิบโลแรกที่เป็นลูกรังนี่ก็จะเริ่มไม่ไหวแล้ว...ก็มันปวดฉี่นี่นา กระแทกกระทั้นซะขนาดนี้ตายแน่ๆ ข้างทางไม่มีปั๊มซะด้วย ไหนๆก็มาถึงนี่แล้ว ลุยต่อละกัน...

ยิ่งขับไปก็ยิ่งมืดลงๆ ทางก็เริ่มเล็กลงๆ เมื่อไหร่จะลาดยางละเนี่ย มาตั้งนานแล้ว แมวซักตัวก็ไม่มี นึกถึงคำพูดน้องคนนั้น “ไม่เปลี่ยวครับพี่” โห นี่ที่บ้านแกเรียกไม่เปลี่ยวเหรอเนี่ย ซ้ายก็ป่า ขวาก็เขา รถสวนซักคันก็ไม่มี บ้านคนก็ไม่มี  แถมสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มีด้วย T_T …จริงๆถ้าศึกษามาก่อนคงจะไม่มากันมืดขนาดนี้อ่ะค่ะ นี่ถ้ารถเป็นอะไรขึ้นมาตายเลย (เริ่มฟุ้งซ่านอีกแล้ว)

หลังจากผ่านเวลาอันน่าอึดอัดใจมาซักพักใหญ่ๆ  ในที่สุดเราก็เข้าเขตถนนลาดยาง โย่ๆๆ  โหน้อง ไหนว่ามาอีกสิบโลก็เจอ นี่มันปาเข้าไปยี่สิบโลกว่าจะเจอ ท้องไส้ถึงกับปั่นป่วน แต่เอาน่ายังไงก็เจอแล้ว ดีใจเหมือนได้แก้ว คุณสามีรีบซิ่งทันที  สุดท้ายก็มาถึงที่ทำการอุทยานฯ ทุ่มครึ่งพอดี รีบไปกินข้าวที่ร้านค้าอุทยานฯ เพราะเค้าจะปิดตอนสองทุ่ม (ยังไงซะ เรื่องกินก็เรื่องใหญ่)  แล้วก็จัดการเข้าที่พัก...

คือที่พักเนี่ยเป็นห้องแถวๆต่อกันค่ะ จองไว้คืนละ 900 บาทเป็นห้องพัดลม เนื่องจากประชาชนส่วนใหญ่เค้ามากางเต็นท์กินบรรยากาศกันอีกโซนนึง เพราะฉะนั้นแถวบ้านพักก็จะไม่ค่อยมีคน...จริงๆแล้วคิดว่าไม่น่ามีคนพักเกิน 3 ห้อง จากทั้งหมด 16 ห้อง ที่พักก็อยู่กลางป่า มืด และเงียบ...อีกแล้ว ที่ทำร้ายจิตใจกว่านั้นคือโซนที่จะพักเค้าไม่เปิดไฟไว้ให้ค่ะ T_T มืดสุดๆ และซ้ายก็ป่า ขวาก็เขาเช่นเคย  ทำใจอยู่นานกว่าจะเดินเข้าไปได้  กลัวอยู่ดีๆมีเสือมานำทางน่ะ ต้องคลำหาสวิตช์ไฟไปตามเสา แล้วค่อยๆเปิดไปตามรายทาง....ความมืดนี่มันทำให้คน(อย่างเรา) กลัวจริงๆ  ถึงห้องได้ โล่งใจอย่างแรง...พยายามมองออกไปนอกห้อง แต่ไม่เห็นอะไรเลยเพราะมันมืดมากๆ เลยตั้งใจไว้ว่าตอนเช้าจะตื่นเช้าๆ มาชมบรรยากาศซะหน่อย....ยังค่ะยังไม่จบ....ตั้งแต่ตีสองเราสองคนก็ผลัดกันเข้าห้องน้ำเนื่องด้วยอาการท้องเสีย เศร้าจริง...ตกลงตอนเช้าเลยตื่นไม่ไหว ตื่นมาอีกที 8 โมงเช้า ออกไประเบียงหลังห้อง วิวสวยมากค่ะ มองเห็นเขื่อนด้วย แต่พระอาทิตย์สูงโด่งอย่างที่เห็นในรูป เสียดายจริงๆ ไม่งั้นคงเห็นพระอาทิตย์ขึ้นเหนือเขื่อนแล้ววว...ไม่น่าเห็นแก่กินเล้ย

ส่วนอันนี้เป็นรูปที่พักค่ะ..เห็นอยู่ลิบๆ เราอยู่ห้องหัวมุมสุดทางพอดี (คิดดูแล้วกันกว่าจะคลำไปจนเจอ)

ตัวอุทยานเขื่อนศรีนครินทร์ตั้งอยู่ที่เดียวกับน้ำตกห้วยแม่ขมิ้นชั้นที่ 4 คือฉัตรแก้ว ถ้าจะดูชั้น 5-7 ต้องเดินขึ้นไป ด้านบน หรือถ้าจะดูชั้น 1-4 ก็ต้องเดินลง... คนขยันอย่างเราก็เลยเลือกที่จะเดินลงก่อน แหะๆ

เริ่มจากชั้นที่ 4 ฉัตรแก้ว..เค้าว่ากันว่าชั้นนี้สวยที่สุด

ชั้นที่ 3 วังหน้าผา

ชั้นที่ 2 ม่านขมิ้น

ชั้นที่ 1 ดงว่าน

มีบันไดและราวจับไว้ให้เดินสบายๆ (ถ้าบันไดสูงมากก็เริ่มไม่สบาย)

ต้นไผ่มีลายเฉพาะตัว...ช่างพยายามกันจริงจริ๊ง

พอถึงชั้นที่ 1 จังหวะนี้ต้องเดินย้อนกลับไปที่เดิมซะแล้ว ตอนลงไม่รู้สึก ตอนขึ้นนี่สิ...กลับมาถึงชั้น 4 ได้ หมดแรงข้าวต้มพอดี เลยขอบายชั้น 5-7 ฮ่าๆๆๆ  เพื่อเป็นข้อมูล..ชั้นที่ 5 ชื่อว่า ไหลจนหลง ชั้นที่ 6 ดงผีเสื้อ และชั้นที่ 7 ร่มเกล้าค่ะ ไม่มีรูปมาอวด เพราะแรงหมด

ขากลับ...เริ่มมีความฉลาดบ้างแล้ว เลยรู้ว่าจริงๆเค้ามีแพขนานยนต์ข้ามเขื่อนไปฝั่งอ.ศรีสวัสดิ์ได้ ขับผ่านทางลูกรังไป 7 กิโลเอง ก็จะถึงท่าห้วยแม่ขมิ้น สองข้างทางก็เป็นป่าไผ่อย่างที่เห็นเนี่ยค่ะ คราวนี้ไม่กลัวแล้ว เพราะมันสว่าง ถึงไหนถึงกัน 555

ระหว่างที่รอแพ มีน้องหมาให้เล่นฆ่าเวลา....เก่งนะนี่ เลียจมูกตัวเองถึงด้วย เรายังเลียไม่ได้เลย

นี่ล่ะค่ะ หน้าตาแพขนานยนต์ที่ว่า รถที่ข้ามเสียค่าบริการคันละ 170 บาท สบายใจ

มุ่งหน้าสู่ฝั่งศรีสวัสดิ์ มี Fino ข้ามไปด้วย

ดูคนควบคุมแพซะก่อน นอนเอกเขนก เอาทีนบังคับพวงมาลัย ป๋าจริงๆ

เด็กน้อยคนนี้กว่าจะยอมให้ถ่าย อายบิดม้วนต้วนแทบจะตกแพ

บรรยากาศรอบๆเขื่อน

ที่แท้เจ้าของ Fino ก็คือพี่ฝรั่งสุดเท่คนนี้นี่เอง

ถึงฝั่งโดยสวัสดิภาพ

สรุปว่าใช้เวลาข้ามแพไปราวครึ่งชั่วโมงค่ะ ได้ชมทิวทัศน์บริเวณเขื่อนไปด้วย  สวยจริงๆ เหมือนอยู่ในทะเลเลย จากนั้นก็ลุยน้องลูกรังต่ออีกนิดนึงก็จะถึงถนนใหญ่ หลังจากนี้ต้องไปลงแพอีกรอบเพื่อข้ามเขื่อนจากท่าอำเภอศรีสวัสดิ์ไปที่ท่าแม่ละมุ่น ช่วงนี้ใช้เวลาแค่ 15 นาที แล้วก็ตีรถยาวเลย กลับมาถึงบ้านที่ท่าเรือ เมืองกาญจน์ก็ 6 โมงเย็นพอดี (ออกจากอุทยานฯ 11 โมงกว่า)....นานไปรึป่าวเนี่ย...หุๆๆๆ จริงๆคือแอบแวะกินไอติมกลางทางมา 2 ถ้วย แหะๆๆ

ทริปต่อไป...ไม่พลาดศึกษาข้อมูลก่อนแน่ๆ เพราะบางที่บนโลกนี้ ก็ช่างไม่มีคนให้ถามไถ่ซะจริงจริ๊งง (แต่ก็หนุกไปอีกแบบ)