กลีบอ่อนอ้อนด้วยหวานเพื่อขานหยอก

เกินกว่าถ้อยที่ร่ำบอกถึงนัยหมาย

เกินจะถามไถ่ถึงนามอันลือกลาย

เสน่ห์สายเพียงพ่ายพบเมื่อสบตา

ดวงลดามาลีคลี่ยวนแย้ม

แตะกลิ่นแก้มแซมหอมให้ห้อมหา

มวลแมลงแฝงกายใกล้เพียงพันธนา

แม้มิเคยรู้ว่า...เจ้านามใด

 ในฝันหวานขานขับลำนำสร้อย

มาเรียงร้อยพวงมาลาดอกไม้ไหว

มีบรรเลงเพลงดาวเข้าเห่ไกว

มีเยื่อใยมีอาลัยเข้าห่มเคียง

ถักทอล้อประสานกังวาลแว่ว

ในสายใยพรายแพรวแก้วสายเสียง

เป็นผูกพันในความฝันนิรันดร์เรียง

เกินจะเลี่ยงเกี่ยงหลบ...ไม่พบกัน

แม้ไม่อาจเรียกนามขานคำเจ้า

ใช่จะเขลาจนเมินมองคล้องสายขวัญ

ในห้อมหอมถนอมหัวใจสายสัมพันธ์

หรือจะกั้น จะปัดปันว่าเลือนลืม...?

เดินเล่นเรื่อยเปื่อยในวันหนึ่ง

พบดอกไม้..ที่น่าจะเป็นดอกไม้พื้นๆ หาได้ทั่วไป

ค่าที่ดูเหมือนจะขึ้นง่าย ไม่ต้องดูแลรักษา

ถนอมเลี้ยงดูมากมายเหมือนดอกไม้อีกหลายพันธุ์

ที่คุ้นเคย

หากแต่ ความด้อยในหลายเรื่องที่มีอยู่ในตัว

พบว่า ไม่เคยทราบชื่อดอกไม้สวยแปลกดอกนี้จริงๆ

...

ความหอมหวาน และ เกสรที่มีในดอก

น่าจะมาก และ เพียงพอต่อการรุมเร้าของ

เจ้ามดแดงตัวเป้ง

ที่แฝงตัวเกาะพราวเต็มทั้งกิ่ง และ ทั้งดอก

จนไม่กล้าเข้าใกล้

ความเป็นคนช่างเพ้อ ช่างคิดค้นอะไรเรื่อยเปื่อย

ทำให้ถามตัวเองว่า

มดแดงพวกนั้น "รู้จัก" ชื่อของดอกไม้ที่ตัวเองไต่ตอม

และราวกับหลงรักจนกระทั่งไม่อาจไกลกันไหมหนอ?

คำตอบเดินทางมาในไม่กี่วินาที

..มดที่ไหนจะ"รู้จัก"ชื่อ

ที่ถูกคนสมมติตั้งขึ้นล่ะนะ

ทั้งที่ไม่รู้จัก

ทั้งที่ไม่อาจรู้นิยาม ประโยชน์ และคุณสมบัติ

อะไรต่ออะไรมากมายของดอกไม้นั่นเลย

แต่ก็เกาะกันจนเต็มกิ่งแบบที่เห็นได้โดยไม่จำเป็น

ต้อง"รู้" ..มิใช่หรือ?

หลายครั้งที่

คนเราพยายามจะกำหนด กฎเกณฑ์ทางเดินของ

ความรู้สึก

และหัวใจ

ด้วยกรอบ ด้วยทางที่คำนวณ คาดคิดกัน

แล้วว่าแสนฉลาด รอบคอบ

หาก

เราจะนึกขึ้นได้บ้าง

ว่า

หัวใจนั้นมีอิสระมากกว่าอื่นใดในโลก

มีทางเดิน และ เกินจะถูกปิดกั้นด้วยกรอบเหล่านั้น

เราคงมอง...มดแดง และดอกไม้ดอกนั้น

ได้เข้าใจมากขึ้น

เข้าใจ "หัวใจ" และ ความเป็นไปอื่นใดในชีวิตมากขึ้น

เว้นที่ทาง

ให้ ความฝัน

ความอ่อนหวานในหัวใจได้เติบโต

โดยละ วาง กรอบกั้นบางกรอบ

และ ปล่อยให้ความรู้สึกเดินทางไป

โดยไม่พยายามห้าม หรือ กักขังหัวใจของใคร

ให้เจ็บปวด

ด้วยเหตุผลว่า

..เพียงขอแค่ฝัน ก็ยังไม่ได้...

อีกเลย

บางครั้ง

ความฝัน และ ชีวิตจริง ก็ไม่อาจจะแยกออกจากกันได้

คนบางคน มิสิทธิ์ดำเนินชีวิตไปด้วยความฝันเท่านั้น