
พิมพ์หน้านี้
|
เห็นข่าวคุณระเบียบรัตน์ฯออกมาตำหนิการแสดงของนักร้องและแนวคิดของดารา แล้วเห็นการตอบโต้ที่ตามมา เช่น การเต้นของ ทาทา เป็น ศิลปะ ฝรั่งเขาก็เต้น หรือดารา ก็บอกเป็นความเห็นส่วนตัวที่อยากให้ลูกเจ้าชู้ จะได้เข้มแข็งฯ ในส่วนของศิลปะ ที่ผู้ประกอบการทุนนิยม ยกมาเป็นข้ออ้างนั้น เมื่อกลับไปดู ไมเคิล แองเจลโล่ หรือ ดาร์วินชี่ หรือแวนโก๊ะและปิกัสโซ่แล้ว รูปแบบศิลปะนั้นสูงยิ่งมีสุนทรียภาพ แต่รูปแบบศิลปะของบางประเทศที่ปั้นรูปร่วมเพศไว้ในศาสนาทางตะวันออกนั้นเลวทรามหาที่เปรียบมิได้ ดังนั้นศิลปะที่อ้าง น่าจะเป็นแค่ศิลปะที่เลวทราม แฝงด้วยกิเลศ ตํณหา ราคะ เพื่อค้ากำไรเท่านั้น ส่วนดารา ที่เป็นคนสาธารณะนั้น แนวคิดเธอออกนอกปทัสถานทางสังคมไปไกล คือมีความเห็นที่ไม่ชอบ มีดำริที่ไม่ชอบ คล้ายสอนลูกให้เป็นโจร หรืองานบวช เอานักเต้นโชว์เปิดอวัยวะเพศอย่างโจ๋งครึ่มนั้น ก็ทำให้จิตวิญญาณสาธารณะตกต่ำตามไปด้วย ทั้งญาติผู้ใหญ่และผู้คนรอบข้างหาตระหนักไม่ว่า การบวชคือการตั้งใจลด ละ กิเลศ แต่นี่กลับนำกิเลศมารอไว้ เตรียมรับไปพร้อมกัน แนวคิดที่ห่างจาก มรรค องค์แปดนี้ น่าสงสารผู้นั้นจริงๆ |