ในขณะที่ อดีต ฯพณฯท่านนายกรัฐมนตรี พันตำรวจโท ด๊อกเตอร์ ทักษิณ ชินวัตร ทรุดกายลงจูบดิน ณ สุวรรณภูมินั้น

เพลงของสุเทพ วงศ์กำแหง ก็กระหึ่มขึ้นในดวงจิต "บ้านเรา"

"บุญนำพา กลับมาถึงถิ่น ทรุดกายลงจูบดิน ไม่ถวิลอายใคร"

ผู้หลักผู้ใหญ่ บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ลี้ภัยไปเสียชีวิตยังต่างแดนหลายองค์หลายท่าน

เหตุเพราะ"การเมือง" "อำนาจ" "ผลประโยชน" "อุดมการณ์" ทั้งนั้น

กรณีท่านทักษิณฯก็เช่นกัน

เป็นการขัดแย้งกันของ "อำนาจของประชาธิปไตย" กับ"อำนาจเผด็จการทหาร"

ในขณะที่ ทรท.ได้เสียงข้างมาก ครองอำนาจรัฐนั้น ฝ่ายค้าน ปชป.ก็ไม่สามารถหาหลักฐานใดๆได้ ปปช.สตง.ฯก็ไม่สามารถหาหลักฐานได้

คือในระบบ ปชต.และ องค์กรอิสสระ ไม่สามารถหาหลักฐานได้ในสมัยนั้น แม้กระทั่ง ภาคพันธมิตร ก็มีแต่คำ"กล่าวหา"ทั้งสิ้น

แต่พอทหาร รัฐประหาร และ"ยืมดาบฆ่าคน" โดยเผด็จการทหาร ตั้งกลไก คตส.ขึ้นมา

ก็เกิดเหตุประหลาดเกิดขึ้นในบ้านในเมือง คือ มีข้อหาและหลักฐานมากมาย

วิเคราะห์ได้ว่าระบบ ปชต.นั้น กลไกต่างๆ"ใช้ไม่ได้"

แต่ในระบบเผด็จการ"กลไกต่างๆใช้ได้"

ซึ่งประชาชนที่เข้าใจระบบทั้งสองดี ก็จะงุนงงว่า"มันเป็นไปได้อย่างไร?"

เหตุแห่งความเจ็บปวด ของ"สองระบบ"คือ ปชต.และเผด็จการนี้ จึงทำให้ผู้ที่ต้องประสบเหตุคือคุณทักษิณฯเจ็บปวดยิ่งนัก ดังนั้นทันทีที่เหยียบสุวรรณภูมิ มันคงประดังความอัดอั้นตันใจจนระบายออกมาโดยการกราบแม่พระธรณี

"ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน

เราก็ศิษย์มีอาจารย์ หนึ่งบ้าง

เราผิดท่านประหาร เราชอบ

เรา บ่ ผิด ท่าน มาล้าง "ดาบนั้น คืนสนอง"