“อีกคู่แล้ว! ! ! ” ดิฉันพร่ำกับตัวเอง หลังจากที่ได้ข่าวคราวการหย่าร้าง บอกลาและไม่รักกันแล้ว ของเพื่อนคนหนึ่ง ถามไถ่ดูถึงอาการทางใจ เห็นว่าสบายดี ก็ดี คงต้องใช้เวลา อีกพักใหญ่หากได้เจอกันเธอคงบอกเอง

ข่าวของคนคู่นี้ ข่าวแบบนี้ เป็นข่าวที่สองสำหรับดิฉันในรอบปีนี้ เมื่อประมาณกลางปีก็บอกเลิกกันไปแล้วหนึ่งคู่ ลองนับนิ้วดู ในกลุ่มเพื่อนที่คุ้นเคยและได้คบหาพูดคุยกันอยู่บ่อย มีอยู่ ๑๐ คนที่ได้หย่าร้างกันแบบนี้ เยอะไม๊ ? ? ? . . . . . ถ้าเทียบสัดส่วนของจำนวนเพื่อนที่คบหากันอยู่ ก็คงไม่ แต่หากเทียบกับสิ่งที่รู้สึกก็มากพอดู . . . . . แค่คู่เดียวก็เกินพอ

หากเป็นตะก่อน ประมาณ ๕-๑๐ ปีที่แล้ว ที่ได้ข่าวเรื่องหย่าร้างของเพื่อนคนแรกๆ ตอนนั้นก็งงพอควร มันสงสัย เห็นใจ และอยากให้กลับมารักกันอีก มันไม่อยากจะเชื่อเลย อาจเพราะภาพแห่งความสุขของคู่รักในวันฉลองสมรสยังติดตาอยู่ ก็เกือบทุกคู่ที่ได้มีโอกาสไปร่วมแสดงความยินดีในวันแต่งงาน

แต่พอช่วงหลัง สิ่งที่ได้เห็น พัฒนาการด้านความสุขของเพื่อนที่ได้เห็นตั้งแต่ เพื่อนๆ เมื่อยังไม่มีคนรัก เธอก็มีความสุขกันดี พอมีความรัก ก็เห็นเธอสุขยิ่งกว่า พอได้แต่ง เธอก็สู๊ขขข สุข แล้วเธอก็เริ่มจะไม่สุข และไม่มีสุขมากขึ้นเมื่อพบกับความ”ไม่”รัก จนสุดท้ายเมื่อได้เลิกลาจากความ”ไม่”รัก จึงได้เห็นเจ้าเพื่อนๆ กลับมามีความสุขอีกครั้ง ความสดชื่น ความเป็นชีวิตกลับมาอีกครั้ง ตระหนักได้เช่นนั้นแล้ว ก็ตามใจเหอะ อะไรก็ได้ที่ทำแล้วสุข เมื่อคิดว่า “ความสุขของอีกคนหนึ่งที่เคยรัก ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความสุขของแก”แล้ว ฟังก์ชั่นแห่งความสุขของอดีตคนรักคงไม่เกี่ยวพันกันอีก กลายเป็นความ “ไม่” รัก ไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นก็หยุดสร้างทุกข์ต่อกัน ก็ดี

ที่ได้เคยอ่าน มีความพยายามที่จะอธิบายการตัดสินใจแต่งงานของคู่รักคู่หนึ่งๆ ออกเป็นแนวคิดต่างๆ มากพอดู มีถึงขั้น Cost –Benefit Analysis หลากหลายแนวที่จะได้คิด ยิ่งอ่านก็ยิ่งจะหดหู่ มันไร้ชีวาเกินไป โดยส่วนตัวดิฉันเห็นว่ามนุษย์ตัดสินใจกระทำสิ่งใดเพราะตนมีความสุขค่ะ มีความสุขถึงจะทำ - คงเป็นเพราะว่าดิฉันเป็นพวก “สุขนิยม” ล่ะมัง - แต่ก็บอกไม่ได้ว่าฟังก์ชั่นความสุขของแต่ละท่านขึ้นกับสิ่งใดบ้าง บางท่านอาจมีความสุขจากผลของ Cost –Benefit Analysis ก็เป็นได้ วิเคราะห์ผลได้ผลเสียกันแล้วจึงตัดสินใจแต่งงาน อันนี้เป็นสิทธิ์ของใครก็ของคนนั้น

ได้คุยกับเพื่อนที่เคยมีความ“ไม่”รัก เธอและเค้าบอกทำนองว่า “คิดว่ารู้จักกันลึกซึ้งตอนตกลงใจแต่งงาน แต่ที่จริง เวลาที่อยู่ด้วยกันต่างหาก บอกให้รู้ว่า ต่างฝ่ายต่างเพิ่งรู้จักตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน” ก็เคยได้ยินเหมือนกันว่า “เวลาที่มีรักแล้วสมรัก แล้วคิดว่ามีความสุข แต่ตอนที่อยากเลิกกับใครสักคน แล้วได้เลิกสมใจ มันสุขกว่า เป็นร้อยเป็นพันเท่า” ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็เลิกเหอะ

มีเรื่อง Joke ที่ ท่านอาจารย์วรากรณ์ สามโกเศศ เล่าไว้ใน “Hidden Economy – โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี ภาค ๒” ว่า “เงินเดือนของ “คนรับจ้างทำงานบ้าน” ถูกรวมไว้ใน GDP: Gross Domestic Product แต่หากงานเดียวกันนี้ทำโดย “แม่บ้าน” เงินเดือนที่พึงได้แต่ไม่ได้รับจริงจะไม่ถูกรวมไว้ใน GDP ดังนั้น หากเจ้าของบ้านแต่งงานกับเด็กลูกจ้าง GDP ของประเทศก็จะลดลง และถ้าหากพ่อบ้านหย่ากับแม่บ้าน แล้วหาเด็กมาทำงานบ้านแทนโดยจ่ายเงินเดือน GDP ของประเทศก็จะสูงขึ้น” อาจารย์บอกว่า นี่เป็นข้ออ้างที่ดี เพื่อการหย่าของนักเศรษฐศาสตร์

ส่วน Joke ของพวกสุขนิยมเยี่ยงดิฉันที่ยึดถือความสุขสงบเป็นหลัก คิดได้ว่า หากการตัดสินใจนั้นทำแล้วมีสุข หมดทุกข์ต่อกัน ย่อมส่งผลต่อ GNH: Gross National Happiness ที่น่าจะมีมากกว่า GDP หลายเท่า เพราะการตัดสินใจที่ได้ไต่ตรองดีแล้วของอดีตคู่รัก ไม่เพียงแต่อดีตพ่อบ้านหรืออดีตแม่บ้านได้มีความสุขและความศานติสุขยิ่ง แต่ผลนั้นย่อมก่อให้เกิดความสุขต่อคนรอบข้างในครอบครัวอีกหลายต่อหลายคน ดิฉันว่าประเด็นนี้ GNH ของประเทศคงเพิ่มขึ้นอีกมากมาย