ธรรมชาติคู่คนชุมชนคู่เมือง

เป็นการจัดงานที่บอกเล่าเรื่องราวของวิถีชีวิตในชุมชนศรีประดู่  อ.เมือง จ.อุบลราชธานี  โดยมีวิทยากรได้เข้ามามีส่วนร่วมในการถกเถียงปัญหาเกี่ยวกับชุมชนภายใต้วิกฤตอาหาร โดยสรุปๆได้ดังนี้

นายอุบล  อยู่หว้า   กล่าวว่า   วิถีการทำนาของประเทศไทยนั้นสามารถทำได้ในทุกระบบนิเวศ  ซึ่งเป็นเรื่องยากมากที่ประเทศไทยจะเกิดปัญหาขาดแคลนข้าว  แต่ระดับโลกแล้วนั้นมันก็เกิดวิกฤตอาหารขึ้นมาคนกว่าหลายร้อยล้านคนทั่วโลกอยู่ในภาวะขาดแคลนอาหาร  เพราะวิกฤตโลกร้อน  วิกฤตพลังงานมีส่วนที่ทำให้เกิดภาวะที่เรียกเรียกว่าขาดแคลนอาหารได้  เพราะนอกจากที่เราจะผลิตพืชขึ้นมาเพื่อใช้ในการบิริโภคแล้วนั้นบางส่วนเรายังต้องเอาไปใช้ในการเป็นพลังงานทดแทนหรือพลังงานทางเลือกอย่างเช่น  การผลิตน้ำมันไบโอดีเซล  ที่ต้องใช้พืชในการผลิตซึ่งทำให้อาหารที่เรามีอย่างเพียงพอก็ต้องลดลง  และอาหารก็แพงเพิ่มมากขึ้นส่งผลกระทบต่อทุกอย่าง

ว่าที่ร้อยตรีบุญเลิศ  คงสะอาด   กล่าวว่า   ดัชนีความมั่นคงของมนุษย์  ดัชนีความมั่นคงทางวัฒนธรรม  สิ่งที่จะอยู่รอด   ในภาคอีสานมีความมั่นคงมากที่สุด  ในด้านการต่อสู้ดิ้นรน  เพื่อความอยู่รอดของคนในครอบครัว  อยากที่จะให้ยึดถือในเรื่องวิถีชีวิต  มีจุดยืนของตัวเอง  พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี

วันเพ็ญ  จันทโชติ  กล่าวว่า  วิกฤตอาหารไม่ได้รู้สึกกระทบกระเทือนวิถีชีวิตโดยเฉพาะตอนที่มาอยู่ที่อุบลราชธานี  เพราะเจออาหารที่หลากหลาย    แต่ในเรื่องวิกฤตอาหารเริ่มมีมานานแล้ว  และมองว่าเรากำลังที่จะเสียอำนาจอธิปไตยทางวัฒนธรรมในการกินมากกว่า   เราคงต้องรณรงค์รักษาวัฒนธรรมในอาหารการกิน  จะทำอย่างไรเด็กๆวัยรุ่นจะรู้จักกินอาหารพื้นเมืองเป็นแทนที่อาหารจานด่วนอย่าง  ฟาร์ดฟู๊ด, สโมคกี้ไบร์

สมหมาย  สินนาค กล่าวว่า  ในการรุกคืบของกลุ่มทุนในการที่จะทำให้เป็นรีสอร์ท  โรงแรม เขื่อน  โดยที่เราไม่ทำอะไรเลยก็คงจะเกิดวิกฤตในไม่ช้า  แต่สำหรับชุมชนศรีประดู่คงไม่เกิดวิกฤตในตอนนี้แน่นอน  ความมั่นคงของอาหารต้องเริ่มที่ครัวเรือนก่อน

ว่าที่ร้อยตรีบุญเลิศ  คงสะอาด   กล่าวเสริมว่า  ถ้าสมาชิกในครอบครัวมั่นคง  การศึกษาดี  ชุมชนก็จะมั่นคงตามไปด้วย  มีการเรียนรู้ร่วมกัน

นายอุบล  อยู่หว้า   กล่าวเสริมต่อว่า  วัฒนธรรมในการเพาะปลูกนั้น  ยังอาศัยธรรมชาติอยู่มนุษย์ได้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับธรรมชาติ  เหตุความมั่นคงในเวลานี้ คือ

1.เข้าไม่ถึงทรัพยากร  ที่ดินไม่เพียงพอ  ไปกระจุกตัวอยู่กับคนรวย

  2.อาหารเป็นสินค้า  เกิดการเก็งกำไร  การเปลี่ยนแปลงในพื้นที่  จัดสรรไม่ถูกต้อง 

ทางออกก็  คือ - ต้องสู้ฐานทรัพยากร  คนส่วนใหญ่ไม่มีอำนาจต่อรองราคาที่ดีขึ้นไม่มาถึงชุมชน   ผลประโยชน์ไม่มาถึงคนส่วนใหญ่

           -สร้างกระบวนการอาหารท้องถิ่น

           -ช่วยรักษาผลผลิตรายย่อย