ภาพหญิงชรา ที่ไร้เรี่ยวแรง หากจับจ้องไปที่แววตา คงมองไปถึงความเศร้าสร้อยที่อยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ หญิงชราจะมีกระบอกน้ำ ขันน้ำ หรือ ขวดน้ำตัดครึ่ง มาด้วยคู่ใจ เป็นอาวุธหากินเพียงสิ่งเดียว ที่พอจะทำได้สำหรับคนสูงอายุที่ไม่มีใครเหลียวแล ภาพที่เห็นคงเป็นภาพที่ทำให้เรา คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเกิดความรู้สึกเวทนา สงสาร และ มักจะจบลงด้วยการช่วยเหลือ ถูกต้องแล้วค่ะ ดิฉันกำลังพูดถึง วณิพกบนทางเท้า

ทุกครั้งที่ฉันเห็นขอทานเหล่านี้ ไม่ว่าจะที่ใดก็แล้วแต่ ฉันจะรู้สึกสลดใจเสมอ แม้จะไม่ค่อยได้ช่วยเหลือ เหตุที่ฉันไม่ช่วยก็เพราะไม่อยากจะสนับสนุน แต่มันก็มักทำให้ฉันรู้สึกถึงความเลวร้ายของสังคมที่ปล่อยให้มีขอทานมากมายบนท้องถนน ถ้าจดทะเบียนเป็นอาชีพ คงนับจำนวนได้ไม่น้อย

มีเรื่องเล่าเมื่อสมัยเด็กๆทุกวันหลังกลับจากโรงเรียน เป็นช่วงเวลาพลุกพล่าน เวลาลงรถเมล์มาก็จะเจอขอทานอยู่คนหนึ่ง นอนคลานบนฟุตบาต ขาขาดทั้งสองข้างทุกๆวัน ขาจะมีรอยเลือดอยู่เหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน ก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร ทุกวันนี้ย้อนกลับไปคิดก็รู้สึกตลกดีเขายอมลงทุนสร้างภาพ และ เสียเกียรติในเวลาเดียวกันเพื่อให้ได้มาซึ่งเม็ดเงินที่ใช้สำหรับดำรงชีวิต

เสมือนนักการเมืองบางท่านหรือไม่ที่ยอมลงทุนทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่ง

แต่ที่อยากเล่าจริงๆ คือ ซักเมื่ออาทิตย์ก่อน ได้เดินขึ้นสะพานลอยแล้วเห็นชายวัยหนุ่มฉกรรจ์คนหนึ่งผมเผ้ารกรุงรัง พิการขาขาด นั่งเหมาะเจาะอยู่กลางสะพานลอย  ฉันหันไปเห็นพอดี เขากำลังจัดการกับโทรศัพท์มือถือโดยการใช้เชือก หรือ อะไรซักอย่าง มาพันรอบๆแล้วเอามาผูกไว้ที่หู แล้วเอาผมที่ยาวของเขามาปิดอีกครั้ง ภาพที่เห็นมันสะท้อนไปถึงใจฉันเลยทีเดียวว่าเขาทำอย่างนี้ทำไม ?

แค่เขาเลือกที่จะมานั่งรอเศษสตางค์จากผู้อื่นก็เป็นปัญหาสังคมพออยู่แล้ว แย่กว่านั้นคือการหลอกให้ผู้ที่หยิบยื่นเงินให้ด้วยใจมองว่าเขาคือผู้น่าสงสารหมดทางทำมาหากิน