พ่อจ๋า หนูพยายามแล้ว

          ........24 เมษายน 2551 เวลา 21.15 น.

          พ่อ "นัท ขึ้นไปนอนได้แล้วลูก"

          นัท "ค่ะ. แต่ว่าหนูยังอยากดูการ์ตูนอยู่เลย"

          พ่อ "มาได้แล้ว ดึกแล้ว"

          ผมคิดว่า เด็กๆ ไม่ควรนอนดึก

เพราะการนอนดึกจะทำให้สมองทำงานได้ไม่ดีเท่าที่ควร

          .......

          ชั้นบน ณ. ห้องนอน

          พ่อ " พ่อไปอาบน้ำ ก่อนนะ"

          นัท "แล้วแม่ล่ะ.."

          พ่อ " แม่อยู่ชั้นล่าง ดูทีวี"

          เราไม่มีทีวีในห้องนอนครับ เพื่อรักษาวินัย เพราะถ้าเอาทีวีไว้ในห้องนอน จะดูแต่ทีวี ไม่หลับกันพอดี (แต่จริงๆ แล้ว จนครับ เลยไม่มีปัญญาซื้อหลายเครื่อง ฮ่าๆ)

          นัท " พ่อ หนูยังไม่นอนนะ หนูจะรอพ่อกลับจากอาบน้ำ.. จะรอแม่ขึ้นมานอน.. หนูคิดถึงน้องที่อยู่ในท้องแม่น่ะพ่อ"

          แม่นัท ท้องแก่ ใกล้คลอดครับ นั่งดูทีวี อยู่ชั้นล่าง

          คนท้อง หมอจะมียามาให้ทาน ทุกวัน ก่อนนอน

          จะเป็นยาบำรุง หรือยาอะไรก็ไมทราบได้ มีประมาณ 3 เม็ด

          ที่ต้องทานทุกวัน นัท.เอาใจแม่เพราะรักน้อง

          ด้วยการจัดยาให้แม่ทานทุกวันก่อนนอน

          วันนี้ นัทขึ้นมานอนก่อน จึงบอกว่าจะรอแม่ขึ้นมาเพื่อจัดยาให้ทาน

          ...............................

          5 นาที ที่ผมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำชั้นบนบ้าน กลับมา สิ่งที่เห็นคือ

          นัทหลับแล้ว.....

.

          ผมเลยจับผ้าห่ม ห่มให้มิดชิด เพราะแอร์เย็นมากพอสมควร

         (ต้องเปิดแอร์ คนท้องมักจะร้อน) สิ่งที่เห็นคือ ยา.....

          ยา 3 เม็ด นัทจัดไว้ให้แม่.... วางบนหมอน.!!!

          เป็นภาพที่ผมเห็นแล้ว ประทับใจมากครับ... นัท ง่วง... แต่ยังไม่ลืม ที่จะจัดการในภาระที่ตนเองต้องรับผิดชอบ...

          ผมเลยหอมแก้ม นัท ไปฟอดนึง....

"พ่อจ๋า... หนู...พยายามแล้ว" เสียงอันแผ่วเบา หลุดมาจากปากของลูกสาวอันเป็นที่รัก

          หลับเถิดลูกรัก...

          หลับให้สบาย...

          พ่อเขียนเรื่องนี้ วันนี้ ให้เป็นความดี นัท...พี่นัท ของน้องโฟกัส...

          ให้เป็นของขวัญวันเกิด...

          สุขสันวันต์ วันเกิดด้วยนะ คนดี... ของพ่อ

          หลับให้สบาย..นะ.............

            จาก...พ่อ....