เมื่อกลางวันยังมาไม่ถึง

รู้สึกหนาวกว่าหนาวทุกครั้งที่หากการเดินทางจะต้องเริ่มต้นตอน...  “หัวรุ่ง”

การเริ่มวันใหม่ที่เร็วกว่าทุก ๆ  วัน  มันคงเป็นสิ่งที่คุ้นชินกับการเดินทางไปไหนไกล ๆ  

การได้ไปท่องเที่ยวอีกที่หนึ่งซึ่งเป็นที่ที่ใคร ๆ ก็คงคาดหวังว่ามันจะต้องสวยงาม

และในหลาย ๆ ครั้งมันก็เป็นไปตามนั้นไม่ใช่หรือ?   หรือไม่ใช่?

เป็นอีกวันที่ฉันต้องตื่นเช้ากว่าปกติ   เพื่อการเดินทางไปมาเลเซีย

ทริปนี้.... ไม่ใช่ทริปของฉัน

เป็นทริปที่ฉันต้องมาส่งใครบางคน   กับใครอีกหลาย ๆ คน ไปยังที่ที่...ฉันมีสิทธิ์จะได้ไป

แต่ฉันเลือกที่จะไม่ไปด้วยเหตุผล หรือข้ออ้าง...มากมาย

ฉันหดหู่กับการเดินทางทุกครั้ง...  ทำไมกันนะ...

หลาย ๆ ครั้ง ที่การเดินทางไปไหนไกล ๆ  คือการที่เราจะต้องเดินทางไป...จากคนที่เรารัก

แหละหลาย ๆ ครั้ง  การเดินทางมักพาความรัก...จากเราไป

อาจเพราะทำให้นึกถึง....... 

เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นบ่อยแล้ว  และฉันก็รู้ว่าต่อไปก็จะเกิดขึ้นอีก

แต่ฉันจะมีมาตรการจัดการกับความหดหู่ทางความรู้สึกแบบนี้ยังไง กับต่อ ๆ ไปที่ยังมาไม่ถึง

เพื่อให้เข้มแข็ง  เพื่อให้โตขึ้น  เพื่อให้ไม่ร้องไห้  เพื่อให้เราเรียนรู้ว่า... 

“การเจอกันย่อมมีวันจากลา”

เข้าใจแต่ไม่สามารถทำใจยอมรับก็หมดความหมาย

เอาล่ะ.... นี่เป็นเพียงช่วงที่กลางวันยังมาไม่ถึง

พอแสงแรกของเช้าวันใหม่ฉายขึ้น... ฉันก็จะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแห่งการก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

รู้สึกเหมือนกันไหมว่าแสงแรกแห่งตะวัน... คือสัญญาณบอกการเริ่มวันใหม่  การให้โอกาส  และการทำมันให้ดีที่สุด

เพราะงั้นฉันจึงควรตื่นเช้า ...  สูดกลิ่นอายแห่งโอกาสใหม่ ๆ นั่น 

เช้าวันนี้ก็คงเช่นกัน

“ขอให้การเดินทางเป็นไปโดยสวัสดิภาพ”

ป.ล.  ไม่เอาสบู่