ครั้งหนึ่ง เราเคยคบกัน  .....   แต่ผมไม่รู้ว่า  เธอรักผมประสาอะไร

เธอเป็นคนมีเหตุผลในทุกๆเรื่อง  แต่ไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป

ผมไม่ต้องการรู้คำตอบเสมอไป  ผมคิดว่าบางเรื่องเป็นข้อยกเว้นของหลักได้

และบางเรื่อง คุณไม่จำต้องนำมาคิดให้ปวดแก่นสมองให้เสียอารมณ์

คุณเคยรักใคร โดยไม่มีเหตุผลบ้างไหม ?  ตามแบบฉบับรักไม่มีคำตอบ

ความรักที่ผมให้เธอไว้ ถูกซุกซ่อนในมุมใดของหัวใจเธอ ....  มิอาจทราบได้

เธอไม่เคยนำความรู้สึกที่ดีของผมเก็บไว้

ไม่นาน ผมกลายเป็นคนขี้น้อยใจในที่สุด

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ ไม่เคยคิดอ้อนออดใคร

ศักดิ์ศรีที่ผมไม่เคยอ่อนข้อ กลับพ่ายแพ้ต่อความรักอย่างสิ้นเชิง

คุณเคยรู้สึกสะท้อนใจไหม ที่ครั้งหนึ่งไม่เชื่อว่า

หัวใจร้องไห้มีอยู่จริง มันเป็นความรู้สึกสะอื้นลึกๆ สุดหัวใจ

บทเพลงที่ได้ยิน  มันช่างเข้ากับชีวิตช่วงนี้ทั้งสิ้น

น้ำตามันไม่ไหลออกมา  อัดอั้นอยู่อย่างนั้นนับแรมปี

ผมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและถูกย่ำยีจากคนที่มิอาจจะโกรธลงได้

นี่คงเป็นอาการของ "โรคซึมเศร้า" ที่สามารถฆ่าใครคนใดคนหนึ่งได้อย่างไม่ปราณีสินะ

ผมเรียกความรักครั้งนั้นว่า "รักแท้บทที่ 1"

หลังจากที่ผมบอกเลิกเธอด้วยหัวใจอ่อนล้าของผมเอง

ผมกระทำการอัตวินิบาตหัวใจตนเองเสียแล้ว

มันเป็นการลงโทษที่ไม่ยุติธรรมกับผมเอาซะเลย 

ผมใช้ชีวิตอย่างอ้างว้าง  ปิดใจไม่คบใครที่ผ่านเข้ามานานถึง 3 ปี

ผมถือว่า ผมให้เกียรติต่อเหตุผลการตัดสินใจของตัวเองให้พ้นจากข้อครหาว่า

บอกเลิกเพราะมีคนใหม่  และเป็นการให้เกียรติต่อคนที่ผมเคยมอบรักให้

ผมให้เวลาสะสางปัญหาชีวิตที่รุมเร้าเข้ามาโดยที่เธอไม่เคยเข้าใจ

จวบจนผมสามารถยืนหยัดได้เต็มกำลังขา เหมือนมีชีวิตใหม่อีกครั้ง

พร้อมที่จะยอมรับใครบางคนเข้ามาในชีวิต

ผมเปิดตา เปิดใจที่เคยบอบช้ำ ให้กับโลกกว้างใบนี้

เพื่อสูดโอโซนและรับสิ่งดีๆเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งอีกครั้ง

เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2550  บทเรียนรักบทที่ 1 ได้จบลง

โดยการที่เธอคนนั้นแต่งงานไปกับบุคคลที่ผมรู้จัก

ผมไม่รู้สึกโกรธเธอ หรือใครแม้แต่น้อย    .....    ผมเลิกโกรธตัวเอง 

ผมรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจเป็นที่สุด

........................................

ผมกลับมาเป็นผมอีกครั้ง

........................................