ความสำเร็จ เกียรติยศ ชื่อเสียง ทำให้คน หลงทาง ได้ ข้อนี้เป็นสัจธรรม  และคนมีเกียรติยศชื่อเสียงทุกคนเคยลิ้มรสมาแล้ว  คนเราพอโด่งดังขึ้นมาแล้ว มันก็ลืมตัวกันได้ง่าย  ข้อนี้ก็เป็นสัจธรรม  อีกเหมือนกัน  เราเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยผ่านสถานการณ์ชีวิตเช่นว่านี้  เราก็ " แกว่ง "

ตอนที่ชื่อเสียงเดินทางเข้าสู่เส้นชีวิตในระยะแรก....

ตอนที่เงินตรา มันถาโถมโหมสะพัดเข้ามา.....

จากความมีชื่อเสียงและความโด่งดังนั้น  เราก็มี  เราก็เป็น  เพริดไปบ้าง  ฟุ้งไปบ้าง  หลงใหลไปบ้าง   ระเริงไปบ้าง  บันดาลโทสะไปบ้าง  ก้าวร้าวไปบ้าง  เฉไฉไป๋เป๋เหหันออกนอนลู่นอกทาง นอกใจตัวเองไปบ้าง  ลืมที่จะมอง  ลืมที่จะเห็นหัวใครไปบ้าง  ล้ำเส้นใครไปบ้าง  อหังการไปบ้าง  เป็นมาหมดแล้ว  ผ่านมาหมดแล้ว ....

แต่เหนือสิ่งอื่นใด  เราไม่เคยยะโสโอหัง  ไม่เคยจองหองพองขน  ไม่เคยเย่อหยิ่งยกตนจน " ลืมตัว "  อาการที่เล่ามาทั้งหมดเป็นแค่อาการ " เป๋เป๋ "  ของคนเล็ก เล็ก คนหนึ่ง ที่เติบโตและมีทุกอย่างขึ้นมาได้  ด้วยหนึ่งสมองและสองมือของตนเองจริง จริง  ไม่มีเส้นมีสาย  ไม่มีแบ็คอัฟ  ไม่มีซัพพอร์เตอร์  นอกจากพ่อแม่ของเราเอง  อื่น ๆ อันใดมีในชีวีอันหาญกล้านี้  เราไต่  เราก้าว  เราสร้าง  เราสม  เราบ่ม เราเพาะ เราคว้า  เราไขว่ของเราเอง  ทุกสิ่งสิ้น ทุกเรื่องราวเรากล้าพูดถึงตัวเราเองด้วยความภาคภูมิใจ  แต่ไม่ได้ทะนงตน 

เราเป็นคนได้เต็มคนก็ด้วยความสามารถตั้งมั่นของเราเอง  แต่สิ่งที่เราสอนใจตัวเองอยู่เสมอก็คือ   จะไม่มีวันหลงระเริงกับความสำเร็จใด ใด ที่จะเกิดขึ้นในชีวิตเหมือนช่วงที่ผ่านมา  แต่นั่นมันเป็นบทเรียนที่มีค่ากับชีวิตเรามาก เหตุการณ์ทั้งหมดทั้งปวงที่แล้วมา  ทบทวนแล้วปรับเปลี่ยนแก้ไขไปตามที่ควรจะเป็น....

ชีวิตมันก็เดินต่อไปของมันตามครรลอง

แต่เราต้องเป็น    " Conductor "  และ  " Director " ที่ดีของชีวิตเราเองนะ

หวังดีกับเพื่อนนะ...อย่าท้อเมื่อหมดกำลังใจลุกขึ้นสู้ใหม่เป็นกำลังใจให้เสมอ