มีชายคนหนึ่งเข้าเฝ้าพระเจ้า และถามพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า สวรรค์กับนรกนั้น ต่างกันอย่างไร ?” พระเจ้าตรัสตอบว่า “ตามเรามาดูกัน”
       
       เขาก็ไปเห็นห้องๆหนึ่ง ที่เป็น “นรก” ภายในห้องมีหม้อสตูเนื้อหอมฉุยน่ารับประทาน และมีชาวนรกมากมาย แต่ละคนหิวโหย หมองเศร้า ขาดความสามัคคีกัน ไม่รักกัน ทะเลาะกัน เขาก็นึกสงสาร และเมื่อเขาสังเกต ก็เห็นว่า สาเหตุก็คือ ชาวนรกแต่ละคนจะมี “ช้อน” สำหรับตักสตู แต่ช้อนของชาวนรกนั้น ยาวกว่าแขน ทำให้ตักสตูเข้าปากไม่ได้ จึงหิวโหย
       
       และเขาก็ได้ไปเห็นอีกห้องหนึ่ง ที่เป็น “สวรรค์” ภายในห้องก็มีหม้อสตูเนื้อหอมฉุยน่ารับประทานเช่นกัน และมีชาวสวรรค์มากมาย แต่ละคนอิ่มหนำสำราญ มีความสุข รักสามัคคีกัน ไม่ทะเลาะกัน เขาก็นึกชื่นชม และเมื่อเขาสังเกต ก็พบว่า ชาวสวรรค์แต่ละคนก็มี “ช้อน” สำหรับตักสตู และช้อนของชาวสวรรค์นั้น ก็ยาวกว่าแขนเช่นกัน ทำให้เขาแปลกใจมาก
       
       เขาจึงถามพระเจ้า “พระเจ้า ข้าพระองค์เห็นคนในนรกหิวโหย ก็เพราะช้อนยาวจนป้อนเข้าปากไม่ได้ ก็นึกว่า ชาวสวรรค์มีสิทธิพิเศษ มีช้อนที่สั้นเป็นปกติ แต่กลับพบว่า ช้อนของเขาก็ยาวเกินไปเหมือนกัน แล้วมันจะต่างกันตรงไหน ?”
       
       พระเจ้าตรัสตอบว่า “แน่ล่ะสิ มันต่างกัน เพราะคนบนสวรรค์ เขาเรียนรู้ที่จะ “ป้อน” ให้กันและกัน”
       
       ความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับนรก ไม่ใช่เงื่อนไขที่ต่างกัน แต่จิตใจ และความคิดของคนในสังคมนั่นแหละ ที่จะทำให้สังคมนั้น เป็นนรก หรือ เป็นสวรรค์
       
       หากคนคิดเห็นแก่ตัว เรื่องความสุขในชีวิตก็เป็นเรื่องเห็นแก่ตัวเองฝ่ายเดียว เป้าหมายในชีวิตก็เป็นเรื่องเห็นแก่ตัวฝ่ายเดียว แต่ละคนเอาเรื่องประโยชน์ส่วนตัวเป็นหลัก ไม่สนใจผู้อื่น สังคมก็จะขาดความรัก และขาดความสุข
       
       แต่สังคมที่เห็นแก่ส่วนรวม เห็นแก่กันและกัน รักกัน สามัคคีกัน สังคมนั้นก็มีแต่ความสุข สันติ และความรัก และนำไปสู่สภาพสังคมที่มีพลัง และเศรษฐกิจก็จะดี
       
       มีหลักธรรมที่เตือนสติเราทุกคนอยู่ว่า “จงเข้าใจข้อนี้ คือว่าในสมัยจะสิ้นยุคนั้น จะเกิดเหตุการณ์กลียุค เพราะมนุษย์จะเห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน เย่อหยิ่ง ยโส ชอบด่าว่า ไม่เชื่อฟังคำบิดามารดา อกตัญญู ไร้ศีลธรรม ไร้มนุษยธรรม ไม่ให้อภัยกัน ใส่ร้ายกัน ไม่ยับยั้งชั่งใจ ดุร้าย เกลียดชังความดี ทรยศ มุทะลุ หัวสูง รักความสนุกยิ่งกว่ารักพระเจ้า ถือศาสนาแต่เปลือกนอก ส่วนแก่นแท้ของศาสนาเขาไม่ยอมรับ” ผมเห็นแล้วก็รู้สึกแตะต้องใจ และคิดว่า สำหรับสถานการณ์ในไทยในปัจจุบัน คงจะเป็นประโยชน์ไม่น้อยที่จะได้นำเสนอต่อท่านผู้อ่าน เพื่อให้เราคนไทยทุกคนระมัดระวังความคิดที่เห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว แตกแยกแบ่งก๊กแบ่งฝ่าย ล้วนแต่นำไปสู่ความสูญเสีย
       
       หากจะมองว่า สถานการณ์ที่จะนำไปสู่กลียุค ก็เป็นดังหลักธรรมที่เตือนเราไว้
       
       (1)เห็นแก่ตัว โดยไม่สนใจความสงบสุขของส่วนรวม
       
       (2)เห็นแก่เงิน จนอาจละเลยต่อคุณธรรม จริยธรรม
       
       (3)เย่อหยิ่ง ยโส ชอบด่าว่า (หรือที่เรามักใช้คำว่า “จาบจ้วง”) โดยขาดการใช้เหตุผล เพื่อสร้างสรรค์ปัญญา
       
       (4)ไม่เชื่อฟังบิดามารดา ไร้ศีลธรรม ไร้มนุษยธรรม ก็เป็นสิ่งที่มักจะเกิดควบคู่กัน เพราะปกติพ่อแม่ก็สอนแล้วว่าให้มีศีลธรรม มนุษยธรรม ที่ขาดไปก็เพราะไม่เชื่อฟังบิดามารดา
       
       (5)อกตัญญู หากคนไม่สำนึกถึงพระคุณแผ่นดินไทยที่เราได้เกิดมา และได้อาศัยอยู่ ก็ถือว่าเป็นคนอกตัญญู
       
       (6)ไม่ให้อภัยกัน ทั้งที่การให้อภัยกันนั้น ย่อมจะนำไปสู่สันติสุขของส่วนรวม
       
       (7)ใส่ร้ายกัน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการใส่ร้ายกัน และให้เป็นธรรมกับทุกฝ่าย ปัญหาต่างๆที่มีข้อสงสัยต่อผู้ใช้อำนาจรัฐ ว่าทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวม หรือเพื่อประโยชน์ส่วนตัวกันแน่ จึงควรมีการตอบข้อสงสัยให้ชัดเจน
       
       ไม่ใช่เลือกที่จะอธิบายไม่ครบถ้วน เพื่อสร้างกลุ่มที่รักหลงตนเองจนไม่ลืมหูลืมตาเพื่อรับข้อมูลที่ครบถ้วน และทำให้คนเข้าใจผิดกัน แบ่งแยกฝั่งฝ่าย
       
       จึงควรจะได้ให้ทุกคนเห็นสาระครบถ้วนเหมือนกัน ประชาธิปไตยจึงดีตรงนี้ มีฝ่ายบริหาร และมีฝ่ายค้านตรวจสอบ และเพื่อให้สังคมสงบสุข อยู่ในทางชอบธรรม เมื่อฝ่ายตรวจสอบยื่นกระทู้ถามคำถามในการบริหารบ้านเมือง หรือยื่นญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจ
       
       ฝ่ายบริหารจึงควรรับฟัง และชี้แจงให้ประชาชนรับทราบ ไม่ใช่คิดเพียงให้ประชาชนรู้ไม่ครบ หวังเพียงว่าเลือกตั้งใหม่จะชนะอยู่ดี ขอให้ฐานเสียงไม่ต้องรับรู้ข้อมูลที่ครบถ้วน การไม่ทราบความโปร่งใสของการรับรู้ข้อมูลให้เท่าเทียมกัน จึงเป็นต้นเหตุแห่งความแตกแยกในสังคม
       
       (8)ไม่ยับยั้งชั่งใจ ดุร้าย เกลียดชังความดี ทรยศ มุทะลุ หัวสูง (แทบไม่ต้องขยายความ)
       
       (9)รักความสนุกยิ่งกว่ารักพระเจ้า ถือศาสนาแต่เปลือกนอก ส่วนแก่นแท้ของศาสนาเขาไม่ยอมรับ ส่วนมากคนยังอยากจะเชื่อว่าตนเองเป็นคนดี อยู่ในความดี แล้วเราจะเอาอะไรมาวัดความดี ผมว่าหลักธรรมข้อใหญ่น่าจะชี้ได้คือ การรักส่วนรวม และรักกันและกัน ส่วนสิ่งที่ขัดกับความดี ก็คือ การเอาประโยชน์ส่วนตนเหนือส่วนรวม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเบียดบังประโยชน์ส่วนรวมมาเป็นส่วนตัว
       
       หลักธรรมที่ช่วยให้พ้นกลียุค มีอยู่ตามพระวจนะพระเจ้าว่า “พระบัญญัติของเรา คือให้ท่านทั้งหลายรักกัน เหมือนดังที่เราได้รักท่าน” หากเรารักกัน เราจะอยากเห็นความสมานฉันท์ ความรักความสามัคคี มีความโปร่งใสต่อข้อสงสัยว่ามีการใช้อำนาจรัฐเพื่อเบียดบังเอาประโยชน์ส่วนรวมเป็นของส่วนตัวหรือไม่ ? ซึ่งหากทุกคนได้มีการรับรู้ข้อมูลอย่างโปร่งใสเท่าเทียมกันในทุกประเด็น ก็จะไม่เกิดความแตกแยกขัดแย้งกันอย่างรุนแรง
       
       นอกจากนั้น หลักการที่จะพิสูจน์ความน่าเชื่อถือ และความจริงใจ คือ การพูดแต่ความจริง เพราะมีหลักธรรมอยู่ว่า “พยานเท็จจะไม่รับโทษหามิได้ และบุคคลที่เปล่งคำมุสาจะพินาศ” ผมได้ติดตามกรณีแอมเพิลริช กับวินมาร์คมาหลายครั้ง ว่าอาจเป็นการซุกซ่อนหุ้นและการกระทำความผิด แต่เราได้ยินเฉพาะว่า อดีตผู้นำยอมรับว่า แอมเพิลริชเป็นของตน แต่วินมาร์คไม่ใช่ของตน ทั้งที่ วินมาร์ค มีที่อยู่เดียวกับแอมเพิลริช และเคยซื้อหุ้นจากอดีตผู้นำและครอบครัว 5 บริษัท โดยอดีตผู้นำบอกว่า ซื้อทั้งที่ธุรกิจไม่ดี เพราะรอจะเข้าตลาด แต่ปรากฏว่า มีเพียงบริษัทเดียวที่เข้าตลาดได้ กลับโอนออกไปเพียง 3 สัปดาห์ก่อนยื่นไฟล์ลิ่งที่ สำนักงาน ก.ล.ต. และหลังจากโอนไปกองทุนหนึ่งแล้ว กองทุนนั้นก็ขายต่อไปอีก 2 กองทุนในเวลาเพียง 3 สัปดาห์ต่อมา และแจ้งต่อตลาดหลักทรัพย์ฯและนักลงทุนว่าเป็นเสมือนกองทุนที่อิสระจากกัน แต่หลักฐานกลับชี้ว่า ทั้ง 3 กองทุนที่โอนหุ้นไปมาใน 3 สัปดาห์นั้น มีที่อยู่เดียวกัน เรากำลังจะเห็นรายละเอียดมากขึ้นจากดีเอสไอในวันที่ 19 มิถุนายนนี้ หวังว่าเราจะเห็นอะไรชัดขึ้น หากผลการตรวจสอบออกมาว่า วินมาร์คเป็นอิสระจริง อดีตผู้นำก็มีความน่าเชื่อถือสูงขึ้น แต่หากพิสูจน์ว่า เป็นของท่าน ก็ดูเหมือนเป็นการฟอกเงิน จึงน่าพิจารณาว่า มีแหล่งที่มาจากการกระทำความผิดใดหรือไม่ (สอดคล้องกับที่นายเสนาะ เทียนทอง เคยปราศรัยว่ากำไรจากค่าเงินบาทปี 2540 ดังเผาบ้านเอาประกันหรือไม่ ?) และนำไปใช้เพื่อเป็นท่อน้ำเลี้ยงของการกระทำความผิดใดหรือไม่ ?
       
       ผมภาวนาว่า เมื่อความจริงปรากฏ ทุกคนจะพยายามอยู่ในทางสว่าง ยินดีรัก และให้อภัยกันเสมอ เรียนรู้ที่จะใช้ “ช้อน” เพื่อ “ป้อน” กันและกัน ไม่ใช่ “ตักตวงเข้าตนเอง” อย่างเดียว เพื่อความสมานฉันท์และยกระดับ คุณธรรม จริยธรรม และมนุษยธรรมของบ้านเมือง แผ่นดินก็เป็นดังสวรรค์ ไม่เกิดกลียุค และนำไปสู่เศรษฐกิจที่เจริญอย่างยั่งยืนต่อไปครับ
       
       มนตรี ศรไพศาล