พิมพ์หน้านี้
|
...แม่ของแผ่นดิน... สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ 19 ๏ ศรีสังวาลย์ตะละภัฏพระราชชะนะนี แม่แห่งสยามศรี ประเทศ ๏ ใช่เพียงสองพระมหากษัตริย์พระนฤเบศร์ ทั่วหล้าสยามเขตต์ ขุขันธ์ ๏ แผ่นดินดื่มชลธีพระทัยกรุณะอัน ซาบซึ้งประโลมขวัญ ผสาน ๏ ดั่งน้ำทิพย์ชะระโลมถะโถมปถวิทาน ทวยราษฎร์ก็สำราญ ฤดี ๏ ดอยตุงสบทุพภิกขภัยมรณะมี แห้งแล้งวิบัติพลี ขยาย ๏ ทรงโครงการพัฒนาประดาประดุจะสาย ฝนพร่างและโปรยปราย พิรุณ ๏ กลับฟื้นคืนชิพิไพรประกาศประดุจะบุญ เหลือล้ำ ธ การุณ ประชา ๏ ไม้ดอกไม้ระดะไปประดับประดุจะอา- ณาเขตสวรรคา ละลาน ๏ แม่ฟ้าหลวงก็กระหึ่มพระนามเพราะครุการ ราษฎร์ซร้องประชาสาน สรเสริญ ๏ ตชด.ก็ตระเวนก็เยี่ยมก็ทุระเดิน ขึ้นเขาตระเวนเพลิน มิหน่าย ๏ โรงเรียนกว่าศตะแห่งประพรมก็จะกระจาย ทั่วทุกสยามชาย ณ แดน ๏ ทรงเพียรสร้างบริจาคละที่และตะละแปลน กว่าทั่วสยามแสน สหัส ๏ ไม่เคยท้อบ่มิถอยบ่ยอมผิวะจะปัด ด้วยรักประชารัฐ สยาม ๏ เพื่อปวงชน ธ ประสงค์ลุมูลนิธินาม ชื่อ ถันยรักษ์ งาม นรี ๏ ช่วยหญิงไทยชนะชัยมะเร็งกุลสตรี เต้าเสริมสะอาดศรี สง่า ๏ เพื่อคนจนและพิการลุมูลนิธิขา- เทียมขึ้นและจัดหา ประทาน ๏ ทุกสิ่งทรงจะสถิต ณ กัลปวสาน ใจราษฎร์ประกาศขาน มิเว้น ๏ แม้นอยู่สรวง ณ พิมานสราญหทัยะเย็น ข้าราษฎร์มิอาจเร้น ระลึก ๏ แม่ของแผ่นปถวีประชาพสกะนึก ถึงอยู่และรู้สึก นิรันดร์๚ ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าชาวโอเคเนชั่น กิตติ ดุษิยามี ประพันธ์
|