One Day Trip

เฮ้อ!!!!!  นี่เป็นทริปแรกของพวกเราเหล่าสมชิกปาป้าปู่ที่มีปาเปิ้ล,ป้าสา,ปู่นัท  จุดหมายปลายทางคือ  วัดหลวงพ่อโสธร  เนื่องจากหลวงพ่อคงดลจิตดลใจให้พวกเราได้ไปแสวงหาบุญ  เราจึงรวมตัวสมาชิกปาป้าปู่ (คือ1 ปู่กะ2ย่า)  พาหนะของเราคือรถไฟประหยัดๆ ค่าตั๋วรถไฟชั้นธรรมดา กรุงเทพฯ-กบินทร์บุรี (รอบ8.20น.-10.30 น.โดยประมาณ) ไม่ทราบว่ากี่ที่นั่ง ตั๋วราคา 13 โฮถูกมั่กๆ ตั๋วรถไฟคงจะสวนกระแส กับค่ารถเมล์ ที่ขึ้นเอาขึ้นเอา ไม่เห็นใจประชาชนตาดำๆเลย( อาจจะมี น้ำตาล ตาสีฟ้า สีเทา บ้างประปราย อิอิ) รถไฟขบวนนี้จอดทุกสถานี วิ่งด้วยความเร็ว 10 น๊อต/ ชม ดังนั้นจึงใช้เวลาแค่ 1.30 นาที ก็ถึงชุมทางรถไฟจังหวัดฉะเชิงเทรา ระหว่างทางผ่านโรงเรียนเก่าของปู่นัทด้วยอ่ะ (ซึ่งช่วงนี้ปู่นัทดี๊ด๊าเป็นพิเศษแบบว่าอยากอวดอ่ะ) ตอนแรกนึกว่าเพื่อนนัทเรียนที่ Saint Marry College ซะอีกที่แท้ก็โรงเรียนข้าง ๆก็โรงเรียนวิทยาลัยช่างศิลปะอะไรประมาณนั้นลักษณะคล้ายๆ วัดนั่นแหละตอนแรกนึกว่าปู่เคยอยู่วัดมาก่อนแต่ปีหน้าปู่บอกว่าจะไปอยู่วัดแล้วนิ  แต่ปู่นัทบอกว่าเห็นแล้วไม่อยากกลับมาเรียนอีก เพราะแถวนี้เปลี่ยนไปมากๆ แบบว่ายอมรับความเปลี่ยนแปลงไม่ค่อยได้มั้ง แต่เราคิดว่า เก่าไปใหม่มา แม้จะเป็นสัจธรรม แต่เรายังคำนึงถึงอดีต ที่มีสุข..ทุกข์ และเศร้า งั้นมั้ง (คิดไปแต่ไม่ได้พูดหรอก) จากนั้นพวกเรานักแสวงบุญทั้งสามต้องนั่งรถสองแถว(ค่ารถ 7 บาทเองอ่ะ) งานนี้ปู่ทำซ่าส์แบบว่าอยากจะทำให้ใบหน้าอันบอบบางนั้นด้านขึ้นอ่ะ เลยขอยืนที่บันได

และแล้วก็ถึงที่หมายอย่างที่ตั้งใจไว้รถสองแถวจอดถึงหน้าโบสถ์ใหม่ของวัดเลยง่ะ นี่น่าจะเป็นครั้งที่สองมั้งที่มาวัดนี้ พอลงรถมาแบบไม่คุ้นตาเลย ไม่อยากสารภาพว่าน่าจะเคยมาตอนเด็กเล็กๆเลยแหละแม่พามาแก้บนให้พี่แหละมั้งประมาณนั้น ผู้คนที่มาก็คงมาจากทั่วทุกสารทิศแหละ(เพราะสังเกตดูจาก กท รถมาจากทางใต้ยังมีเลยคิดแล้วอยากติดรถกลับไปด้วยจัง) บ้างก็จูงมือลูกหลาน แฟน พ่อแม่พี่น้อง เรา 3 คนไม่มีใครจูงมือกัน 555 (จูงก้อแปลกเนอะถ้าจูงจมูกแหละก้อได้) หลังจากที่กราบพระ เสร็จ ก็เพิ่งจะรู้ว่าพวกเราน่าจะกราบองค์ผิดแหละ เพราะว่าองค์จริงนะยังอยู่ที่โบสถ์เก่า (ที่รู้เพราะว่าเดินหาที่ให้เช่าพระ) เพื่อนสาต้องเช่าพระไปให้เจ้านาย (นี่แหละคือสาเหตุที่ทำให้พวกเราได้มา)กะปู่นัทเข้าไปเช่าพระเลยได้ไปถึงบางอ้อ ส่วนเราไม่ได้เช่าหรอก เพราะถือคติพระอยู่ใจ จริงๆแล้วถ้ามาวัดนี้ต้องไม่พลาดกิจกรรมเสี่ยงเซียมซีอันนี้ถ้าใครมาแล้วไม่ได้เสี่ยงเซียมซีแสดงว่ามาไม่ถึง แต่ขอโทษพวกเรา3คนไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะด้วยสาเหตุกลัวเขย่าติ้วแล้วล่วงมาหมดอายเค้า555 อ้อ ถ้าใครมาวัดนี้ใส่ขาสั้นเสื้อกุดมาล่ะก้อได้ใส่ผ้าถุงแน่ (อันนี้ดีมาก) อิอิรู้งี้ใส่ขาสั้นมาก็ดีอยากใส่ผ้าถุงจัง5555

หลังจากสบายอกสบายใจกับการเสี่ยงทายแล้ว ก็ได้เวลาอาหารพอดี555  ดังนั้นตลาดของฝั่งตรงข้ามวัดคือเป้าหมายของเรา เพราะ เมื่อ อิ่มบุญแล้วก็ต้องอิ่มท้องด้วย ..ในตลาดก็คึกคักไปด้วยผู้คนไม่แพ้ในวัดเลย ของฝากที่นี่จะเป็นอื่นไม่ได้นอกจาก ขนมจาก เหอะๆ กว่าจะได้ขนมจากพวกเราก็อิ่มแล้ว ไม่ต้องซื้อยังได้ 555 เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหน  แม่ค้าก็ยื่นให้ ไม่รับก็วิ่งตามเอามาให้ชิม ดังนั้นเราคนไทยขี้เกรงใจ เพื่อนสาก็ได้มา 3 มัด (สาเหตุที่เราไม่ชอบขนมจากเพราะกลัวต้องจากตามชื่อนะ 555) ก็เลยกลับจากตลาดได้ ..เมื่ออิ่มบุญอิ่มท้องด้วยก๋วยเตี๋ยว(โคตรไม่อร่อย กะผัดกะเพรา ยังงัยก็มองไม่ออกว่าผัดกระเพรา) เราเสร็จภารกิจ ปู่นัทซึ่งคงกำลังแพ้ท้องแทนกิ๊กเห็นของเปรี้ยวไม่ได้ต้องแวะซื้อพร้อมเช็ดน้ำลาย 3 หยด (แถมต้องดมยาดมตลอดเวลา) เสร็จแล้วดูนาฬิกายังไม่ได้เวลากลับซึ่งเรากะเอาไว้ว่าจะขึ้นรถรอบสี่โมงเย็น เราก็เลยนั่งรถตุ๊กตุ๊กคนแรกเรียกตั้ง70บาทต่อ50 บาทไม่ย่อมให้เชอะ เรากะว่าจะไปนั่งสองแถวกันยืนรอรถอยู่มีรถตุ๊กตุ๊กอีกคันผ่านมาเพื่อนนัทถามราคาบอก60 บาทพวกเราเลยกระโดดขึ้นเลย(ที่ไม่เอาคันแรกแบบมั่นไส้นะต่อไม่ยอมให้)

จุดมุ่งหมายของเราคือตลาดบ้านใหม่ ซึ่งเป็นตลาดที่อยู่คู่กับชาวแปดริ้วมากกว่า 100ปีแล้วนะตลาดนี้เป็นห้องแถวไม้โบราณเป็นแนวสองแถว มีทางเดินต่อกันเรื่อย ๆ ข้ามคลองบ้านใหม่ไปจรดอีกด้านนึงทะลุไปสู่วัดจีน ที่นี่มีของขึ้นชื่อ

                  ร้านกาแฟโบราณ

                     ก๋วยเตี๋ยวซ้อนชาม

(ที่ต้องซ้อนชามเนื่องจากชามนึงคีบ2ทีหมดกินไม่อิ่มเลยต้องสั่งแบบเบิ้ลๆๆ ชามนึงก้อ12 บาท) จุดหมายแรกที่เราแวะคือร้านกาแฟโบราณเพื่อชาร์ตแบตกาแฟที่นี่แก้วละ 10บาทเสริฟแบบถ้วยตูดจีบแบบโบราณแถมด้วยชาร้อนอีกเป็นกาเลยชอบมากเลยแหละนั่งกินกาแฟยังไม่หมดแก้วแม่ค้าที่ชงกาแฟขายมาถามว่าจะรับส้มตำมั้ยโฮแบบว่าดูหน้าใครเนี่ย คิดได้งัยไม่รู้กาแฟกินกะส้มตำเข้ากันๆพอกินเสร็จก้อเดินกันต่อถึงโค้งแรกโฮถูกใจเจอไอติมโบราณเลยซัดติมอีก1แท่ง(10บาท)(เอ!!!!สงสัยทริปนี้มากะคนแก่ๆ เลยติดเชื้อกินแต่ของโบราณ 555) โฮงานนี้เพื่อนไม่ยอมเอาด้วยแบบว่าฟันฟางเพื่อนไม่ค่อยดีกินแล้วเสียวอ่ะ เดินต่อมาเพื่อนสาเห็นร้านกุ๊ยช่าย(แบบแม่ชอบเลยหมายมั่นไว้ขากลับต้องแวะ) เดินต่อมาจนเจอ วัดอุภัยภาติการาม (วัดซำปอกง)เป็นวัดจีน  เป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อโต (พระไตรรัตนนายก) หรือที่ชาวจีนเรียกว่า “ เจ้าพ่อ ซำปอกง” ในประเทศไทยมีเพียง ๓ องค์เท่านั้น คือ ที่วัดกัลยาณมิตร (ไม่รู้กันละซิ) ตอนที่เราไปถึงไม่มีนักท่องเที่ยวเลยเจอแต่เจ้าหน้าที่ใจดี๊ดี บอกให้เข้าไปไหว้ทำบุญด้วยกัน3 คนหญิงเปิ้ลปากไวไปหน่อยไม่อยากทำร่วมกันกลัวชาติหน้าต้องมาเจอกันอีก555 เลยโดนพี่ขายธูปเทียนบอกว่าเจอกันอีกนะดีแล้วนะดีกว่าไม่เจอใครเลย(พูดโดนใจเลย คิดในใจว่าอุตส่าห์พูดค่อยแล้วนะยังได้ยินอีก)อ้อแล้วที่นี่มีพี่ใบ้ใจดีด้วยนะ แบบว่าพี่แกพูดไม่ได้แต่พยายามมากเลยกลัวเราไว้ไม่ถูกจุดพยายามจะพูดตอนหลังเลยใช่โทรโข่งเลย (ไม่อยากบอกเลยว่ายิ่งใช่โทรโข่งเรายิ่งฟังไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ)  หลังจากปฏิบัติภารกิจของพุทธศาสนิกชนที่ดีแล้วเราก็เดินย้อนกลับทางเก่าขอเดินอีกรอบนึง อ้อรู้สึกว่าที่ตลาดนี้จะเหมือนกับที่ตลาดดอนหวายเลยนะแบบว่าติดริมน้ำเหมือนกัน แต่ขายของน้อยกว่าเยอะมาก คล้ายๆกับว่าขายแบบเสียไม่ได้ซะมากกว่า จุดหมายสุดท้ายของเราก็ร้านก๋วยเตี๋ยวจริงๆแล้วพวกเราก็ไม่ได้หิวหรอกแต่ความอยากมันมีมากก็ขอลองหน่อยว่าจะซักเท่าไหร่กัน พอลองแล้วเราคิดว่าโอเคแหละ

แงๆๆๆๆได้เวลากลับกันแล้วเหรอ พวกเราเดินออกมาถึงทางออกเพื่อนสาได้เดินไปถามแม่ค้า(ซักซะละเอียดเลยแหละอนาคตได้เป็นไกด์แน่ๆถ้าเลิกอาชีพเลขาแย้ว) จากนั้นรถสองแถวมา(ขอเน้นว่าต้องรถสีขาวเท่านั้น) ตอนแรกเราก็นึกว่าต้องไปเริ่มต้นที่วัดอีก แต่พอดีมาเพื่อนฉลาดมาด้วยอาศัยมาดครูที่ดีถามเด็กนักเรียนที่นั่งข้าง ๆ ผลสุดท้ายรถมาจอดหน้าสถานีรถไป มายังงัยเราก็กลับอย่างนั้นเรามาถึงประมาณ บ่ายสามโมงได้ พวกเรา1ปู่2ย่าก็เลยถ่ายรูปฆ่าเวลาเพราะว่ากว่ารถจะออกก็ตั้งบ่ายสี่โมง(ที่สวย ๆดันไม่ถ่ายกันมาถ่ายกะป้ายกันอยู่ได้เลยรู้เลยว่าคนพ.ศไหน555ก่อนใกล้เวลาออก20 นาทีตั๋วถึงจะเปิดขายขากลับเราซื้อตั๋วราคา 30 บาท กรุงเทพฯ-ฉะเชิงเทรา หญิงเปิ้ลกะเพื่อนสากลัวไม่มีที่นั่งก็รีบขึ้นไปจองเอ้าไงงั้นรถดันออกตอนพวกเราก็ตกใจเหมือนกัน กลัวเพื่อนตกรถ5555 ที่ไหนได้รถดันไปสับราง นึกว่าไข่ในหินของเราจะแตกสลายซะแล้ว ในที่สุดเราก็กลับมาสู่ความวุ่นวายเหมือนเดิม .............กรุงเทพฯ 18.25 น.