ยอมรับว่าห่างหายจากการเขียนบล็อกไปนานพอสมควร

จากช่วงแรกที่เขียนการเมือง เป็นหลัก

จนพักหลังเริ่มเบื่อ สารภาพอย่างหมดไส้ ว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หันมาเขียนเรื่องบันเทิง(ในเชิงไม่บันเทิง)

จนสุดท้ายพาลพาให้ เกิดโรค อ่าน-เม้นต์อย่างเดียวลิซึ่ม ขึ้นมา

และมีทีท่าว่าจะเป็ฯโรคเรื้อรัง

กลับมาที่ วุฒิภาวะศูนย์-สูญ

ใช่ครับเป็นเรื่อง การเมือง อีกครั้ง

เมื่อเอ่ยถึง "วุฒิภาวะ"และการแสดงออก

ผมไม่เจาะจง เฉพาะ "ลุงคนนั้น"เท่านั้น

แต่อยากหมายรวมว่า "บรรดาผู้ทรงเกียรติ บนหอคอยงาช้าง"ทุกท่าน

-ไม่รู้ว่าเพราะ กลบเกลื่อน เรื่องร้อนหรือไม่ จึงแสดงอารมณร้าย

-ไม่รู้ว่า มองความสำคัญไม่ออกหรือ กับการ พูดเรื่องตัดงบ จ.ภาคใต้เหมือนที่ ใครบางคนจะหนุนเฉพาะบางจ.ที่เลิกตน (แตกแยกกันเข้าไป)

-ไม่รู้ว่า พูดข้างๆคูๆเพราะคิดว่ามันเทียบกันได้ กับ เรื่องไล่ผมออก แล้วผมไปตั้งม็อบไล่มั้ย (มองไปแบบนั้น แทนที่จะหยุดคิดไตรตรอง)

-ไม่รู้ว่า เพราะไม่รู้ข้อมูล ถึง เคยปล่อยไก่เรื่อง GMS เป็น GSM เขาพระวิหารฯ ปุ๋ย ข้าว ฯลฯ หรือไม่ (ถากกันไปเรื่อย)

-ไม่รู้ ว่ากลัวกระเเสตก หรือไม่ ถึง ปล่อยข่าวบ่อยเหลือเกินกับ การรัฐประหาร จะอุ้มที่สนามบิน (กลัวชื่อจะไม่ถูกจารึกในนามผู้นำนักหรือ)

หลายๆประการ ไม่รู้ว่า วุฒิภาวะเป็นศูนย์ จริงๆ หรือเป็นการแสดงเท่านั้น เพราะนับวันย้ำว่า การพูดหรือแสดงออกของคนระดับนี้ ควรที่จะผ่านการกลั่นกรอง ตกผลึกในความคิดมาเรียบร้อย

การทำหน้าที่ผู้นำ หรือกระทั่งบรรดาพระรองในคณะของท่านนั้น ทำได้เพียง ดีแต่พูดหรือไม่  ผมจึงเบื่อการเมืองและไม่อยากวิพากษ์ เมื่อเหตุผลของคุณไม่ถูกหยิบยก หากแต่มุ่งประดิษฐ์คำ ตั้งคำถามต่อสื่อเสมอ โดยไม่นิยมตอบแบบชนิดที่ว่า ผู้ฟังยอมรับ

การเมืองบ้านเรายังคงย่ำอยู่กับที่ แต่ยังดีที่ ยังมีความเปลี่ยนแปลงในบางท่าน (หัวหน้ารูปหล่อ) แต่ ก็มีรุ่นเก่าๆแบบ การหยิบ โพลิติคเรื่องตัณหามาเล่า เรื่อง เท้าออกก่อน จนถูกตอกหน้าหงายกลับบ้านไป

ผมจึงมองว่า การก้าวเดินยังช้าอยู่ และเบื่อต่อการวิเคราะห์หากแต่ เฝ้าดูอย่างเงียบๆ ต่อไป  ณ มุมแห่งความเบื่อหน่าย

และสุดท้าย ก็กลับมามอง อีกครั้งว่า "การเมืองมันเป็นเรื่องของคน ไม่กี่คน ที่ผลประโยชน์ขัดกันเท่านั้นเอง"

ปล.ขณะที่สังคมในบล็อกเนชั่น ที่ว่าสงบ ก็เริ่มปะทะกันรุนเเรงขึ้น หน้าที่ผู้ชมและอ่านจึงกลายเป็นหน้าที่หลักโดยบัดดล