การ์ตูน – หนูให้เป็นของขวัญวันเกิดน้าน้องนะค่ะ....น่ารักมั้ยค่ะ

น้าน้อง – น่ารักค่ะ วาดให้น้าน้องบ่อยๆ เลยนะ

การ์ตูน – ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูวาดให้ทุกปีเลย แต่ว่าน้าน้องชอบมั้ยค่ะ

            หนูกลัวว่าน้าน้องจะไม่ชอบ...................

และ

การ์ตูน – น้าน้องเหงามั้ยค่ะ น้าน้องคุยกับใครค่ะ หนูเป็นห่วงน้าน้องจังเลย

            กลัวน้าน้องเหงา เดี๋ยวหนูไปดูทีวีแป๊บเดียวนะค่ะ น้าน้องอย่าพึ่ง

           ไปไหนนะ เดี๋ยวหนูกลับมาคุยเป็นเพื่อน........... .........

ตั้งแต่หลานสาวตัวน้อยลืมตามาดูโลก ทุกๆสิ่งที่เค้าทำ ทุกคำพูดที่เค้าพูด

เราเฝ้ามองด้วยความรัก ความห่วงใย และทะนุถนอม ทุกอย่างที่เราแสดง

ต่อเค้าและมอบให้เค้าไม่ว่าจะมากแค่ไหน มันมักจะกลับมามากเท่านั้นเสมอ

และบริสุทธิ์เสียจนเรารู้สึกว่ามันมากมายมหาศาลกว่าที่เราให้เค้าไป ไม่น่าเชื่อ

ว่าเด็กน้อยที่ตัวเล็กนิดเดียว จะมีบางสิ่งอยู่ในตัวมากมายกว่าผู้ใหญ่มหาศาล

นัก เมื่อเทียบกับขนาดตัวและการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้

...ความรัก... ที่หลานสาวตัวน้อยมีให้กับทุกคนในครอบครัว ห่วงใยไปซะหมด

ทุกคนทั้งที่ตัวเองก็ตัวเล็กนิดเดียว  “หนูเดินเองได้ ป้านกไม่ต้องอุ้มหรอก”

เพราะเห็นป้านกเดินหิ้วของมากมาย

ทุกครั้งที่หลานสาวตัวน้อยพูดถึงคนในครอบครัวด้วยความรัก ความห่วงใย

เค้าไม่เคยลืมที่จะต้องพูดถึงทุกคนเหมือนเป็นหน้าที่ ม่าม๊า ป่ะป๊า คุณตา

คุณยาย ยายจ๋า ป้านก น้าน้อง น้องกันน์ เหมือนท่องโคลง กลอน อะไรสักอย่าง

ที่ไม่มีสัมผัส ไม่มีความหมาย แต่ช่างไพเราะเหลือเกิน

รูปวาดของเค้า ทุกรูป ทุกโอกาส ตั้งใจไว้ว่าจะเก็บมันไว้ตลอดไป