ด้ายแดง

บทที่ 18

เงารัก

สร้างเมืองกับ อาแลง กลับมาที่แคมป์ผู้อพยพแล้ว เจ้าโสริวุธติดต่องค์การเพื่อขอผู้อพยพที่สมัครใจที่จะกลับไปยั งศิขรินทร์มีการขอร้องให้เห็นกับประเทศอันเป็นบ้านเกิดเมืองนอน ผู้อพยพส่วนใหญ่ไม่ต้องการกลับ แต่ก็มีหลายคนที่ยินดีที่จะกลับไป

"ผมไม่มีอะไรเหลือที่นั้น จะกลับไปทำไม"บันเซิงบอกกับสร้างเมือง

"อย่างน้อยก็ได้ช่วยประเทศตัวเองนะ"สร้างเมืองบอก

"แล้วไง นายฝรั่ง พ่อแม่ลูกเมียผมตายเพราะระเบิดลงที่บ้านผม มีใครคิดช่วยมั้ย นายฝรั่งไม่มีวันเข้าใจหรอก "บันเซิงกล่าวอย่างเคียดแค้น

"ผมเบื่อชีวิตในค่ายอพยพเต็มทีผมต้องการตั้งต้นชีวิตใหม่ นายฝรั่งเข้าใจมั้ย"

สร้างเมืองเข้าใจแต่ก็มองไม่เห็นว่าบันเซิงจะไปทำอะไรที่ ฝรั่งเศส เขาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ พูดภาษาฝรั่งเศสได้ แต่ความสามารถของเขาไม่เหมาะกับฝรั่งเศส แล้วอายุขนาดนี้จะไปเรียนอะไร สร้างเมืองพยายามชี้แจ้งแต่ บันเซิงไม่เข้าใจ ฝรั่งเศสคือแดนแห่งความฝัน เป็นเมืองแห่งความร่ำรวยที่สามารถขุดทองได้ในความคิดของบันเซิง แต่สำหรับสร้างเมืองแล้ว บันเซิงมีค่าต่อศิขรินทร์นครมากกว่าฝรั่งเศสแน่นอน

"ผมไม่เข้าใจจริงนะ อาแลงทำไมผู้อพยพถึงมองไม่เห็นเหมือนที่เราเห็น"สร้างเมืองบ่นกับ อาแลง

"คุณเห็นอะไรสร้างเมือง" อาแลง ถาม

"ผมเห็นว่าอนาคตของเขาที่ฝรั่งเศสแถบจะไม่มีเลยสักนิด" สร้างเมืองกล่าวหนักแน่น

"สร้างเมืองคุณคงลืมไปแล้วมังว่า คนพวกนี้ ทิ้งบ้านเรือนมาเพราะอยู่ไม่ได้มีการรบพุ่งฆ่ากันตายรายวัน ชีวิตแขวนอยู่บนความตาย ชีวิตคนเราต้องการอะไรหรือสร้างเมือง ปัจจัย สี่ มีชีวิตอย่างมีคุณภาพ ได้มาตรฐาน ตามระบบสากล ฝรั่งเศสให้กับเขาได้ในขณะที่ศิขรินทร์ในเวลานี้ให้ไม่ได้ แล้วจะทำยังไง บางคนนะไม่มีใครเหลือแล้ว อยู่ในค่าย 5 ปี มาวันนี้จะให้ละทิ้งความฝันเพื่ออุดมการณ์ เห็นที่จะยากนะผมว่า" อาแลง บอกสร้างเมือง

อาแลง พูดถูกคนจะเสียสละได้ชีวิตพื้นฐานต้องเติมเต็มก่อน แต่ใครละจะกู้ศิขรินทร์หากไม่ใช่คนศิขรินทร์ สร้างเมืองยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ร่างบอบบาง ก็ปรากฎกายขึ้นที่ประตูห้องทำงาน

"เจ้าจันทร์" สร้างเมืองเรียกค่อนข้างดังด้วยความดีใจ

"สวัสดีค่ะทุกท่าน มารบกวนหรือเปล่า"เจ้าจันทร์มีรับสั่ง

วันนี้เจ้าหญิงโสมาวดีอยู่ในชุดเสื้อสูทสีชมพูเข้ม ทำให้เจ้าดูนุ่มนวลสมเป็นชาววัง

"พอดีจันทร์ลงมาหาซื้อของใช้อุปกรณ์การสอน เลยแวะมาเยี่ยมคะ"เจ้าจันทร์มีรับสั่ง

"ครับผม แล้วเจ้าจะกลับขึ้นไปข้างบนเลยหรือจะแวะพักที่นี่สักคืน"สร้างเ มืองรีบถาม

"ยังไงดีล่ะ ใจคิดอยากจะกลับขึ้นไปเลยเพราะมีงานให้ทำมากมาย แต่ก็อยากพักผ่อนบ้าง"เจ้าจันทร์ทอดพระเนตรมายังสร้างเมือง

"ผมว่านี้ก็เสาร์อาทิตย์ทำไมเจ้าไม่ลองไปที่อื่นดูบ้า ง"สร้างเมืองรีบออกความคิดเห็น

"ยินดีนะค่ะ ถ้ามีไกด์นำทาง"เจ้าจันทร์ตอบเบาๆ

"ผมยินดีเป็นไกด์ให้ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ"สร้างเมืองรีบเสนอตัว

"แต่ผมคงต้องขอตัวไม่ได้อยู่บ้านหลายอาทิตย์แล้ว คงต้องหยุดบ้าง"Serge เอ่ยขึ้น

"งั้นผมไปกับเจ้าสองคน ได้ไหมครับ" ประโยคหลังเขาหันมาถามเจ้าจันทร์เป็นเชิงปรึกษา พร้อมกับมองไปยังทหารที่อยู่ด้านนอก 3-4 คน

"อื้อ เดียวสักครู่นะค่ะ" เจ้าจันทร์เดินกลับออกไป

"โอ้ย นี้ผมฝันไปหรือเปล่า" สร้างเมืองกระซิบกับอาแลง

"หึ หึ ลองชกหน้าตัวเองดูซิ จะได้รู้ว่าฝันหรือเปล่า"อาแลง สัพยอก เขาพอจะมองออกว่า สร้างเมืองรู้สึกยังไงกับเจ้าจันทร์

"เรียบร้อยค่ะ เราพร้อมจะเดินตามไกด์แล้ว"เจ้าจันทร์รับสั่งกับสร้างเมือง

"ไปกันทั้งหมดนี้เลยหรือครับ เจ้า"สร้างเมืองถาม

"ไม่หรอกค่ะ จันทร์มีทหารไปด้วย 2 คน เท่านั้นค่ะ คงไม่รบกวนใช่มั้ยคะ เพราะยังไง เขาก็คงไม่ยอมให้น้อยกว่านี้แน่"

"ครับก็ดีกว่าไปทั้งหมดนี้"สร้างเมืองกล่าวปนหัวเราะ

อีก 3 ชั่วโมงต่อมา เจ้าจันทร์ และสร้างเมือง ก็นั่งอยู่ที่ร้านอาหารริมชายหาด เพื่อทานอาหารเย็น ดูเหมือนบริกรจะรู้ใจ ชายหนุ่มและเจ้าหญิงราชนิกูลเลยเอาเทียนมาจุดให้ นายทหารหนุ่ม สองคนนั่งอยู่โต๊ะท้ายสุด พอมองเห็นกัน อย่างมีมารยาท

"เจ้าเคยไปไหนมาไหนคนเดียวบ้างมั้ยครับ"สร้างเมืองถาม

"ทำไมค่ะ รำคาญหรือ"

"ไม่เชิงครับ ผมไม่เคยชินกับการมีข้าทาสบริวาร"สร้างเมืองกล่าวอย่างจริงใจ

"สมัยก่อนเราก็ไม่มีใครติดสอยห้อยตามแบบนี้หลอกค่ะ ตั้งแต่เจ้าพี่หันมากู้ชาติ พวกเราก็เลยกลายเป็นนกน้อยในกรงทองกันหมด เพราะอันตรายมีอยู่รอบด้าน จันทร์ยังดีนะค่ะ เพราะคนรู้จักน้อยไม่รู้ว่าจันทร์เป็นใคร"

"เจ้าชอบชีวิตแบบนี้มั้ยครับ"สร้างเมืองเอ่ยถาม

"ไม่เลยคะ คริส จันทร์อยากมีชีวิตที่เรียบง่าย มีครอบครัวเล็กๆกับคนที่จันทร์รัก"

"แสดงว่าเจ้ามีคู่หมายแล้วใช่มั้ยครับ"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้นละค่ะ"

"ราชนิกูลอย่างเจ้าที่เพียบพร้อมย่อมมีบุคคลหมายปอง"

"ก็น่าจะใช่แต่จันทร์ไม่โชคดีขนาดนั้น จันทร์ไม่เคยเจอคนที่ถูกใจเลยค่ะ"

"เจ้าปิดตัวหรือเปล่าครับ"

"ไม่เลยค่ะ แต่งานของจันทร์มากจนไม่มีเวลาพักผ่อน เชื่อมั้ยคะว่า จันทร์ไม่ได้ทานอาหารกินบรรยากาศอย่างนี้มานานเต็มทีแล้วคะ" เจ้าจันทร์หันพระพักตร์ไปทางทะเล

สร้างเมืองบอกตัวเองว่า เขาพบภาพเขียนอันวิจิตรงดงามควรค่าแก่การค้นหาแล้ว

"ถ้าอย่างนั้น เมื่อไรที่มีเวลา ให้ผมได้มีโอกาสพาเจ้ามาเที่ยวนะครับ"สร้างเมืองกลั่นคำพูดจากใ จ ในใจของเขาตอนนี้รุ่มร้อนด้วยแรงเสน่หาที่มีต่อเจ้าจันทร์ เขาอยากใกล้ชิดหญิงสาว อยากพูดคุย ก็เป็นสุขใจ"

"เราคงต้องกลับที่พักกันแล้วนะค่ะ อากาศเริ่มเย็น"

สร้างเมืองเหลือบมองนาฬิกา เกือบ ตีหนึ่งแล้ว

ทั้งสองคนมาถึงโรงแรมที่พัก สร้างเมืองกล่าวลาเจ้าจันทร์แบบให้เกียรติเขาอยากจูบหญิงสาวแต่ คงเป็นไปไม่ได้เพราะ มีสายตาของนายทหารเฝ้ามองอยู่ ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพักแบบอาวรณ์

สร้างเมืองเข้าห้องพักแบบอาวรณ์เจ้าหญิงแห่งศิขรินทร์นคร แต่เขาไม่กล้าที่จะรุกเร้าเจ้าจันทร์ เพราะเธอมิใช่สามัญชนที่เขานึกจะทำอย่างไรก็ได้ เขาเข้านอนแบบถวิลหา สร้างเมืองไม่เคยรับรู้อารมณ์ที่ต้องอดกลั้นต่อความรักแบบนี้มา ก่อน ชีวิตเขาเมื่อปรารถนาแล้วก็มักจะได้อย่างไม่ต้องโหยหา

เจ้าหญิงโสมาวดี ยืนครุ่นคิดถึงชายหนุ่มที่ร่วมโต๊ะเสวยในค่ำคืนนี้แบบอบอุ่นใจ เจ้าไม่เคยเจอใครที่เป็นกันเองอบอุ่นเหมือนเขา เขากล้าที่จะแสดงความคิดเห็นพูดคุยแบบไม่ต้องมีพิธีรีตรอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเจ้าหญิงเอื้อมมือไปรับอย่างสงสัย

"ผมเองครับเจ้า สร้างเมือง"

"ค่ะ"

"ผมนอนไม่หลับ อยากลงไปเดินเล่นที่ชายหาด เจ้าจะไปกับผมมั้ย"สร้างเมืองถามตรงๆ

"จะดีหรือค่ะ ดึกมากแล้ว .........."

"นะครับ เจ้า นะครับผมมเรื่องอยากคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว"สร้างเมืองออดอ้อ น

"คือ....จันทร์....เอ่อ......"

"นะครับเจ้าเจอกันที่ลอบบี้ผมจะรอจนกว่าเจ้าจะลงไป"สร้างเมืองร บเร้าแล้ววางหู เขาเชื่อมั่นว่า เจ้าจันทร์ต้องลงไปแน่นอน