ด้ายแดง

บทที่ 21

รอยอาลัย

บัวรำไพมาที่บ้านของสร้างเมืองในเมือง วันนี้เป็นวันหยุดเขาอาจจะกลับมาที่บ้านก็ได้ แต่เธอก็ต้องผิดหวังเพราะ สร้างเมืองไม่ได้อยู่ที่นั้น เธอขับรถเลยไปที่บ้านของ อาแลงและเธอก็พบแคทอง และ อาแลง ทั้งสองคนต้อนรับเธอเป็นอย่างดีอาแลง พยายามติดต่อสร้างเมืองแต่ไม่เป็นผล เขาตัดสินใจ เปิดบ้านของสร้างเมืองให้เธอพัก

"คุณพักรอสร้างเมืองที่นี้ก่อนดีกว่านะ"อาแลงบอกบัวรำไพ

"เขาจะกลับมาเมื่อไรค่ะ"

"คือจริงๆแล้วผมก็ไม่รู้นะแต่ว่าผมจะพยายามติดต่อกับเขา"อาแลง มองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า เธอสวยกว่าเดิมยิ่งท้องยิ่งมีน้ำมีนวล เขามองไปที่ท้อง มองไม่ออกไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

"บอกบัวตรงๆได้มั้ยค่ะ ว่าเขาไปทำอะไรกับใครที่นั้น"

"เอ้อ...ผมว่าเอาไว้คุยกันเองดีกว่านะ พักผ่อนเสียก่อนเดี๋ยวเย็นๆผมจะมารับไปทานข้าวด้วยกัน"อาแลงบอก

บัวรำไพอาบน้ำ และครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ หากสร้างเมืองมีคนอื่นและเขาไม่ยอมรับเธอ เธอจะทำอย่างไร เธอจะปล่อยให้ลูกเกิดมาดีมั้ย เสียงคนเรียกข้างหน้าประตู เธอรีบใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมารับ แคทองนั้นเอง

"ไงเคยเจีย เอ๊ย บัว ขอโทษนะพี่ไม่ชินกับชื่อเนี่ยะ"แคทองขอโทษ

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"อาแลง ออกไปธุระข้างนอก พี่เลยมาคุยด้วย"แคทองบอก

"ค่ะ พี่พอจะรู้ไหมว่าแคมป์พวกศิขรินทร์นะอยู่ที่ไหน"

"โอ้ยไปเองไม่ได้หรอกนะ ต้องให้พวกเขาพาไป แต่พี่ว่า.....อย่าไปเลยนะรอให้สร้างเมืองกลับมาดีกว่า......อาแลงพยายามติดต่ออยู่"

"พี่พอจะรู้ไหมว่า สร้างเมืองมีคนอื่นหรือเปล่า"

"เฮ้อ....ยังไงดีล่ะ ก็ที่มานี่ ก็เพราะสงสารอยากจะบอกว่า บัวเตรียมใจไว้บ้างนะ เพราะอันที่จริงแล้ว เขาก็มีคนมาชอบพออยู่บ้าง"

"ใครค่ะ มิน่า เขาไม่สนใจบัวเลย"บัวรำไพก้มหน้านิ่ง

"อย่าคิดมากนะกำลังท้องกำลังไส้ เดี๋ยวจะไม่สบาย"

บัวรำไพนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเกือบ ชั่วโมงแล้ว สร้างเมืองมีคนอื่นจริงๆ เขาไม่ไยดี เธออีกต่อไป แคทองเอารูปสร้างเมืองกับเจ้าหญิงโสมาวดีมาให้ดู เจ้าหญิงดูสง่างามสมเป็นราชนิกูลเธอไม่มีอะไรเทียบกับผู้หญิงคน นี้ได้เลยไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ชาติตระกูล หรือความรู้ สร้างเมืองคงไม่หันกลับมาหาเธอแน่ แล้วเธอจะทำอย่างไรกับลูกในท้อง เธอจะเก็บลูกไว้หรือทำลายเขาเสีย

"เอ้าทำไมนั่งอยู่มืดๆ" อาแลงเรียกพร้อมเปิดไฟ

"คือว่า...."

"ผมมารับไปทานข้าว"อาแลง พูดต่อ

"ขอบัวแต่งตัวก่อนนะค่ะ"

อีกครู่ต่อมาบัวรำไพและคณะก็มาอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมือ ง

"อาหารร้านนี้อร่อยมากเลยรู้มั้ยบัว"แคทองกระซิบกระซาบ

"เหรอค่ะ หรูมากเลยนะ"บัวรำไพเอ่ยปาก

"นั่นซิ"แคทองรับคำแบบงง

"ไม่ต้องงกันหรอกพอดีผมมีเพื่อนผู้มีรสนิยมคนหนึ่งมาดินเนอร์ด้ วย หวังว่าคงไม่รังเกียจ"อาแลงบอกสองสาว

ผู้ที่มาร่วมโต๊ะในเวลาต่อมา คือ นายทหารคนสนิท ของเจ้าสิริวุธ นั้นเอง

"สวัสดี ครับผู้พัน" อาแลง เอ่ยทัก

"สวัสดีครับ ผมคิดว่าผมมาช้าแล้วเสียอีก"ผู้พัน ณะรบเอ่ยขึ้น

"สวัสดีค่ะ"แคทองกับบัวรำไพเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"ผู้พันสั่งอะไรดีครับ"

"ผมว่าให้ผู้หญิงสั่งดีไม่ครับ" ณะรบเอ่ยขึ้นพร้อมมองบัวรำไพแบบต้องชะตา หญิงสาวมีดวงหน้าที่สวยงามประทับใจเขาตั้งแต่แรกเห็นเดินเข้ามา

"คนนี้ล่ะครับผู้พันที่ผมจะฝากเข้าค่ายไปด้วย"อาแลง เอ่ยขึ้น

"ครับผม ไม่มีปัญหา"ผู้พันรับคำ

ทั้งหมดดื่มกินคุยกันอย่างถูกคอ โดยฉพาะผู้พัน ณะรบดูจะถูกคอเป็นพิเศษกับบัวรำไพ เพราะเคยไปอยู่ดาลัตมาระยะหนึ่ง

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

บัวรำไพก้าวลงจากรถจี๊ปพร้อมเดินตามผู้พันไปยังที่พัก

"คุณพักตามสบายที่นี่เลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คนพาไปพบ คุณสร้างเมือง"ผู้พันบอกกับบัวรำไพ

"เอ่อ...คือผู้พันค่ะ บัวยังไม่อยากรบกวนสร้างเมืองตอนนี้นะค่ะ"บัวรำไพบอก

"อ้าวทำไมล่ะ อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่ พอมาถึงก็ไม่อยากเจอ ผู้หญิงนี้เข้าใจยากจริงให้ตาย"ผู้พันกล่าวแบบนึกขันบัวรำไพ

"คือ บัวชักไม่แน่ใจว่าอยากเจอเขาหรือเปล่า อีกอย่างถ้าบัวไม่พร้อมและไม่อยากอยู่ที่นี้บัวก็จะออกไป สร้างเมืองจะได้ไม่ต้องมากังวลใจกับบัว"

"เอาละ แล้วแต่แล้วกัน พร้อมเมื่อไหรอยากทำอะไร บัวบอกผมๆยินดีรับใช้"ผู้พันณะรบหัวเราะ

บริเวณที่พักของผู้พัน เป็นบริเวณที่ตั้งของค่ายทหารอยู่ไม่ห่างจากที่ประทับนัก บัวรำไพมาอยู่ในฐานะผู้หญิงของผู้พัน เธอพยายามไม่เพ่นพ่านไปไหน พูดคุยเฉพาะกับคนดูแลบ้าน แล้วในทีสุดเธอก็ได้คำตอบว่าทำไมสร้างเมืองถึงสิ้นรักเธอ

"เจ้าจันทร์นะ ไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลยนะ"กมลาบอกกับบัวรำไพ

"งั้น...นายฝรั่งคงจะหล่อ มากซินะ"

"ทั้งหล่อทั้งสมาร์ทเป็นสุภาพบุรุษ เหมาะสมกันที่สุด" กมลาจีบปากจีบคอ

"งั้นรึ"บัวรำไพกัดริมฝีปากตัวเอง

"ฉันว่าไม่นานคงมีงานอภิเษกเพราะ เจ้าจันทร์โปรดให้เฝ้า ทุกวันแล้วก็ ฉันเคยแอบเห็น ลงมาเดินชมสวนกันด้วยนะ"กมลาพูดอย่างสอดรู้

บัวรำไพหูอื้อเหมือนจะเป็นลม พูดอะไรไม่ออกเธอควรจะปรากฏกายเพื่อเรียกร้องหรือควรจะเดินจากไ ปอย่างผู้แพ้ กมลาจากไปแล้ว เหลือแต่เธอนั่งนิ่งอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน แล้วสิ่งที่เธอกำลังคิดหาคำตอบก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด เจ้าโสมาวดีเดินเคียงคู่มาพร้อมกับสร้างเมืองผ่านหน้าบ้านไป เจ้าเกาะแขนสร้างเมืองตลอดเวลาทั้งสองหัวเราะต่อกระซิกกันอย่าง มีความสุข ภาพที่ปราฏตรงหน้า บัวรำไพไม่สามารถโกหกตัวเองได้อีกต่อไป สร้างเมืองมีความสุข กับเจ้าโสมาวดี กิริยาท่าทางที่เขาแสดงออก กับเจ้า เป็นไปด้วยความสุภาพเรียบร้อยและให้เกียรติแต่แฝงไว้ด้วยความรั ก และถนุถนอม บัวรำไพมองภาพทีเห็นเหมือนถูกมนต์สะกด เธอควรทำเช่นไร แข่งเรือแข่งแพนะแข่งได้แต่แข่งบุญแข่งวาสนานะคงเป็นไปไม่ได้ เธอบอกกับตัวเอง บัวรำไพร้องไห้อย่างเหลืออด นี้แหละที่เขาว่า ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์

"บัว"เสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง ผู้พันนั้นเอง

"เอ้อ...ค่ะ"บัวรำไพหันไปมอง

"ผมไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรนะ แต่ผมว่าสร้างเมืองรักเจ้ามากนะ"ผู้พันเสริมขึ้น

"ค่ะ...บัวก็คิดอย่างนั้น"บัวรำไพเสียงสั่น

"ถ้าคุณอยากเจอ........"ผู้พันพูดไม่ทันจบ บัวรำไพโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ต้องการ ไม่แล้วเธอไม่อยากเจอเขาแล้วไม่จำเป็น

"ผู้พันจะเข้าเขาอีด่างอีกที่ เมื่อไหรค่ะ"บัวรำไพถาม

"อีก 2 วันครับ"ผู้พันเอ่ยขึ้น เขารู้สึกสงสารบัวรำไพจับใจ เธอจะรู้มั้ยนะ ว่ากำลังเผชิญอยู่กับอะไร

เย็นนั้น เมื่อ ผู้พันเข้าเฝ้า เจ้าโสริวุธมีรับสั่งถามว่า

"เป็นไง เรียบร้อยไม่ ณะรบ"

"พะยะค่ะ" ผู้พันทูลเจ้าโสริวุธ

"แล้วจะกลับเมื่อไหร"

"อีก 2 วันพะยะค่ะ"

"ดีมาก ทำได้ดี ว่าแต่ว่า ไม่เสียดายแย่หรือ ณะรบ ถ้าจะเก็บไว้เองเราก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าฝ่ายโน้นเยินดี" เจ้าโสริวุธรับสั่งแบบรู้ใจ

ผู้พัน ณะรบไม่ตอบ แต่ถวายคำนับด้วยความซาบซึ้ง

บัวรำไพตัดสินใจที่จะไม่พบสร้างเมือง เธอคิดว่าจะเดินทางกลับศูนย์อพยพแล้วค่อยคิดจัดการกับชีวิต ของตัวเองต่อไป แต่เรื่องไม่ใช่ง่ายอย่างที่เธอคิด

"คุณเป็นใครนะ"เสียงอ่อนหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากข้างหลัง

บัวรำไพ หันกลับไปมอง เจ้าโสมาวดีนั้นเอง เธอไม่คาดคิดจะได้เจอกับเจ้า บัวรำไพพยายามมองหา คนรอบข้างไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้นเลย มีแต่เธอ บัวรำไพ กับเจ้าโสมาวดีผู้สูงศักดิ์ อันที่จริงเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองอยู่ตรงบริเวณไหนของแคมป์ เธอเดินมาเรื่อยๆผ่านลำธารโขดหินและทิวไม้ สวยงามร่มเย็น ไม่คิดว่าจะเดินจนมาเจอกับเจ้าโสมาวดี

"เอ่อ....คือ...บัว ...เอ่อ"บัวรำไพตะกุกตะกัก

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวนะ ฉันคือเจ้าจันทร์" เจ้าจันทร์รับสั่งอย่างมีเมตตา คงเห็นความตื่นกลัวจากสีหน้าของบัวรำไพ

"เจ้าครับเจ้า เจ้าครับ"เสียงเรียกมาแต่ไกล

"ทางนี้ค่ะ คริส จันทร์อยู่ทางนี้" เจ้าจันทร์ส่งเสียงตอบ

บัวรำไพ ยืนนิ่งไม่ไหวติง เธอจะเดินหลบไปทางไหนไม่ได้แล้วชะตาฟ้าลิขิตจริงๆ สร้างเมืองเดินตรงเข้ามา แล้วเขาก็เห็นบัวรำไพ สีหน้าเขาเหมือนถูกผีหลอก

"เคยเจีย...มาที่นี้ได้ยังไง" เขาทักแบบตกใจ

"คริสรู้จักเธอด้วยหรือค่ะ เนี่ยะจันทร์กำลังงงว่าเป็นใคร"

"ครับเจ้า.... เธอเป็น..."สร้างเมืองตะกุกตะกัก

"บัวเป็น คนของผู้พัน ณะรบ ค่ะ"บัวรำไพรีบตัดบท เมื่อเห็นอาการของสร้างเมือง

"งั้นหรือ แต่เธอไม่ใช่คนของเรา เป็นคนไทยหรือ"เจ้าจันทร์ตรัสถาม

"ค่ะ บัวเป็นคนไทยเข้ามาเที่ยว พร้อมกับผู้พัน พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้ว"บัวรำไพตอบ

"ผู้พัน ไม่เลวนะไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคนรู้ใจสวยขนาดนี้ "

บัวรำไพเหลือบตามองสร้างเมืองสายตาประสานกันเขามองเธอแบบอาทรแต ่เธอหลบสายตานั้นเสีย

"จันทร์ว่าจะกลับแล้ว คริสจะทานข้าวด้วยกันมั้ยคะคืนนี้"

"ครับเจ้า"สร้างเมืองตอบแบบนอบน้อม

"เอ่อ แล้วบัวล่ะ เอาอย่างนี้เดี๋ยวจะลองถามผู้พันดูแล้วกันนะว่าสะดวกมั้ยที่จะม าทานอาหารเย็นร่วมกันสักมื้อ"เจ้าจันทร์ตรัส แล้วส่งมือให้สร้างเมืองรับลงไปจากบริเวณที่ยืนอยู่ ซึ่งสร้างเมืองก็โอบกอดเจ้าแบบถนุถนอม

บัวรำไพ เบือนหน้าไปเสียอีกทาง เธอเจ็บแปลบในใจ ช่างเถอะนึกเสียว่าไม่ได้ทำบุญร่วมกันมา เธอหันหลังเดินกลับแบบไม่เหลียวไปมองอีกเดินดุ่มจนมาชนเข้ากับใ ครคนหนึ่งโดยบังเอิญ น้ำตากลบตาพร่ามัวจนแทบจำไม่ได้ว่าคนที่เธอชนคือใคร แต่เขาคนนั้นกลับโอบกอด เธอไว้ในวงแขน บัวรำไพ ไม่ขัดขืน เธอทุกข์ใจจนไม่สามารถยืนได้ด้วยตนเอง ขาสั่นเหมือนจะเป็นลม ชายหนุ่มช้อนร่างเธอขึ้นมา เธอซบอกเขาร้องไห้เหมือนเด็ก ร้องแบบคนที่สูญเสียไม่เหลืออะไรในชีวิต ไม่เหลือ แม้แต่สติที่จะคิดว่าควรจะทำอย่างไรกับชีวิตของตน เธอแพ้ แพ้อย่างเห็นได้ชัด สร้างเมืองไม่ได้รักเธอ ไม่ไยดี ไม่สนใจ ไม่ไถ่ถาม .............

ณะรบ พาบัวรำไพมาวางที่เตียงในบ้าน เขารีบหายาดมให้หญิงสาว และทรุดนั่งลงข้างๆ เขาปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้ เขาสงสารบัวรำไพ แต่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ทุกอย่างเป็นไปตามพระประสงค์ของเจ้าเหนือหัว เขาเป็นเพียงนายทหารคนสนิท จะทำอะไรได้ดีกว่านี้ เขาเพียงแต่หวังว่า เจ้าจันทร์จะไม่ทำร้ายจิตใจของบัวรำไพมากกว่านี้

"บัว...เป็นยังไงบ้าง"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยพาบัวมาที่นี้"บัวรำไพสะอื้น

"ผมเข้าใจคุณนะ แต่อยากบอกให้คุณทำใจเสียเถอะ ปล่อยเขาไป คุณยังมีอนาคต มีคนที่ยังต้องการคุณนะบัว" ผู้พันณะรบปลอบ

บัวรำไพไม่ตอบ เธอรู้สึกเพลียอ่อนแรงเมื่อยล้าอยากจะหลับ ปิดเปลือกตาลง แล้วเธอก็รับรู้ว่าผู้ชายที่นั่งข้างๆก้มลงมาจูบที่เปลือกตาแบบ อาทร

บัวรำไพตกใจตื่น ในห้องมีแสงไฟสลัวจากตะเกียงที่จุดไว้ หน้าต่างถูกปิดทุกบาน เสียงข้างนอกเงียบผู้พัน คงจะเข้านอนแล้ว เธอก้าวลงจาเตียงแล้วก็ต้องชะงักเท้า เพราะ ณะรบนอนอยู่ข้างเตียงทั้งเครื่องแบบ เขาดูสง่างามแม้ยามหลับ ชายหนุ่มหน้าตาคมสันแบบคนเมือง เขาคงไม่ใช่คนระดับสามัญชนแน่ เสียงคนเรียกอยู่หน้าบ้าน เขาผุดลุกขึ้นตามวิสัยทหาร ชนเข้ากับเธอจังเบ้อเร่อ เขารีบประคองเธอไว้

"เจ็บมั้ย"

บัวรำไพ ส่ายหัวแทนคำพูด ณะรบเดินออกไปพูดคุยเป็นภาษาท้องถิ่นกับคนข้างนอกสักพัก แล้วก็เดินกลับเข้ามา สีหน้าเขาไม่สู้ดี

"มีรับสั่งให้เข้าเฝ้า เจ้าอยากพบบัว ประทานผ้ามาให้ด้วย"ณะรบมองหน้าบัวรำไพ

"ขอเวลาบัวอาบน้ำสักพักนะค่ะ"

"บัวจะไม่ไปก็ได้นะ ผมจะทูลเจ้าเอง"

"ไปค่ะ บัวจะไป บัวควรฝึกให้ชินกับการยืนอยู่ท่ามกลางมรสุมใช่มั้ยคะ ผู้พัน

ณะรบเดาใจบัวรำไพไม่ออก แต่เขารู้ว่าเจ้าจันทร์คิดอย่างไร การพบกันเมื่อเย็นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาได้ยิน เจ้าโสริวุธสนทนากับเจ้าจันทร์

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

"เจ้าจันทร์ต้องเร่งรวบรัด สร้างเมือง" เจ้าโสริวุธมีรับสั่ง

"เจ้าพี่พูดเหมือนจะให้จันทร์ชวนเขาขึ้นเตียงอย่างนั้นแหละ"

"จะวิธีไหน ก็ได้ การที่เรามีผู้บริหารองค์การอยู่กับเรา เท่ากับเราได้องค์การของฝรั่งเศสไว้ข้างเรา ที่สำคัญลายเซ็นของสร้างเมืองมีประโยชน์กับเราในทุกเรื่อง ในระหว่างนี้"

"จันทร์เข้าใจค่ะ แต่จันทร์อยากทูลให้เจ้าพี่ทรงทราบว่า คริสไม่ใช่คนอ่อน เจ้าพี่จะกดเขาไว้ได้ไม่นานหรอก เพค่ะ"เจ้าจันทร์ตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง

"ช่างเถอะ ก็เพียงช่วงระยะเวลาหนึ่งหลังจากนั้นค่อยว่ากัน ที่สำคัญตอนเนี่ยะเมียเขามาตามแล้วนะ คืนชักช้าถ้าเขาเปลี่ยนใจจะผิดหวัง"

"ที่ไหนค่ะ"

"อยู่กับ ณะรบ"

"งั้นเดี๋ยวจันทร์จะไปดู"

"ดูอย่างเดี๋ยวนะห้ามเล่นบทนางมารร้าย เจ้าโสมาวดี คือภาพของนางฟ้าในสายตาของสร้างเมืองจำไว้"

"เพค่ะ จันทร์ไม่ทำเสียเรื่องแน่"