เมื่อกะทิสงสารรถน้ำ

วันนี้ วันอาทิตย์อากาศสดชื่น กะทิยืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าบ้าน กี่โมงแล้วหว่า สงสัยน่าจะ สัก 7 โมงได้แล้ว ปกติ กะทิไม่ตื่นเช้าแบบนี้เห็นแม่นอนไม่ยอมลุกนะ ก็เลยลุกมาเดินเล่น เสียหน่อย พี่มะพร้าวก็ปิดห้องเงียบเลยนะ เคาะก็ไม่ยอมเปิด พ่อก็ออกไปทำงานแต่เช้า รถน้ำไม่มีแล้ว............อ้าว!!!!!!นั้นรถน้ำยังอยู่ แล้วพ่อไปไหนนี้ สงสัยยังไม่ตื่นกะทิเดินตรงไปที่รถน้ำ โอโฮ้มันน่าสงสารมากเลย นะเจ้ารถคันนี้นะ ถลอกปอกเปิก หมดเลย สกปรกด้วยพอไม่สนใจเลย ว่าแล้วกะทิไม่รอช้าฉวยผ้าชุบน้ำเช็ดรถ อย่างอาทร

"ว้า ทำไม่ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ เป็นคราบโคลนทั้งรถเลย"

"เอ๊ พ่อมีสีพ่นสีแดง เอามาพ่นใส่รอยถลอกดีกว่า จะได้สีสวย"

"ใครมาทำอะไรรถนี้ เฮ้ย แดงทั้งคันเลย" เสียงพ่อตะโกนลั่น

มะพร้าวกับแม่รีบวิ่งออกไปดู ส่วนกะทินอนสบายใจเฉิบ รู้ดีว่าผลงานใคร

"กะทิลูกไปทำอะไร กับรถพ่อ ฮึ" พ่อตรงรี่ไปถามลูกสาว

"ลูกเช็ดรถ แล้วก็เอาสีพ่นให้มัน แล้วก็จะเรียกว่า เจ้าแก้มแดง มันน่าสงสารออกนะ ทำงานทั้งวัน ไม่ได้พัก ไม่มีใครสนใจเลย ลูกจะเป็นคนดูแลมันเอง" กะทิเงยหน้ามองพ่อ

พ่อทรุดตัวลงนั่งข้างกะทิ เข้าใจกับจินตนาการของลูกสาว แต่สีทีพ่นด่างทั้งคันเนี่ยไม่รู้จะแก้ยังไง คงต้องปล่อยไปตามเรื่อง

"น้องเดี๋ยวพี่เอารถคันใหม่ไปล้างนะ" พ่อรีบบอกแม่

สงสัยคงกลัวว่ากะทิจะสงสารรถคันใหม่อีกคัน