ส้มแป้นรีบเดินจ้ำจากสะพานปลามาที่รถ คนที่สะพานปลาโหวเหวก       เสียงดัง เพราะต่างคนต่างมาแย่งซื้อขายของสด ปกติแล้วส้มแป้นจะไม่ได้มาเช็คของเอง มีลูกน้องอีกคนมาทำ เธอมีหน้าที่คิดเงินรับสั่งของ แล้วก็ดูแลลูกค้าที่มาดื่มกาแฟที่ร้านและลูกค้าอินเตอร์เน็ต บ้านของส้มแป้นอยู่ที่หาดส้มแป้นเมืองระนอง ที่บ้านเปิดเป็นร้านขายของกระจุกกระจิก และมีมุมหนึ่งเป็นที่สำหรับเล่นอินเตอร์เน็ต  ใกล้ 7 โมงแล้วเธอต้องรีบไปพาหลานส่งโรงเรียน เป็นภาระกิจที่สำคัญยิ่งของส้มแป้น เธอจอดรถอย่างเร็วมองไม่เห็นถังขยะเลยเบียดล้มระเนระนาด ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยมาเก็บ

"ไงแป้นเร็วนิดซิ เดี๋ยวพอดีหลานสาย"เสียงส้มเช้งดังมาจากในครัว

"ก็รีบอยู่นี้"เธอพึมพำเบาๆ โครม ส้มแป้นงงเธอสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างเลยชนโต๊ะหงายลงไปโดนชั้น วางหนังสือล้ม ตกกระจาย หลานๆหัวเราะขำส้มแป้นกันยกใหญ่ ส้มแป้นสายตาไม่ค่อยดีเดินสะดุดโน้นนี่เป็นประจำ

ส้มเช้งเคยบอกกับเธอว่า "เนี่ย ถ้าเลิกซุ่มซ่ามก็คงหาแฟนได้"

"เอา......เด็กๆขึ้นรถเดี๋ยววันนี้แม่ไปส่งเอง ขืนให้ป้าแป้นไปมีหวังชนหมาตายแน่"ส้มเช้งเรียกลูกขึ้นรถ

"หวัดดีครับป้าแป้น"ปลาทองกระพุ่มมือไหว้

"หวัดดี"ปลานิลทำท่าตะเบะ

"หวัดดีเจ้าค่ะ"องุ่นบอกส้มแป้น

ส้มแป้นเอื้อมมือไปลูบหัวองุ่น "เดี๋ยวตอนเย็นป้าไปรับ"

"แล้วอย่าลืมมาเก็บหน้าบ้านด้วยแป้นเดี๋ยวหรั่งมาสกปรก"ส้มเช้ง เปิดกระจกมาสั่งสมแป้น ส้มแป้นเดินไปหยิบไม้กวาดมาจัดการทำความสะอาดหมาเจ้ากรรมลากถุง ไก่ออกมาแทะ เธอไล่ให้มันไปที่อื่น มันกลับจ้องหน้าตอบเหมือนกับจะบอกว่า ถิ่นของข้าสมแป้นหมดความอดทนซัดเข้าให้1ที

"เอ๋ง เอ๋ง......."มันร้องแล้ววิ่งหนีไป แม่ครัวคงเอามาทิ้งแล้วไม่ผูกปากให้ดี เธอนึกในใจ ร้านของเธอมีการบริการอาหารตามสั่ง เธออีกแหละรับหน้าที่เป็นพนักงานเสริฟ์

"แป้นไปเปลี่ยนผ้าซิลูก ชุดนี้จะเสริ์ฟอาหารได้หรือ"เสียงแม่ดังมาจากข้างใน

จริงซินะเธอยังอยู่ในชุดรองเท้าบู้ทเสื้อแขนยาวกางเกงวอร์มขาดท ี่หัวเข่าอยู่เลยเวลาไปที่เรือต้องแต่งตัวรัดกุมและไม่ต้องดีมา กเพราะจะเปื้อนและเหม็น

ส้มแป้นเดินขึ้นบันไดสวนกับ หมีขาว

"ไงที่รักลูกไปโรงเรียนแล้วเหรอ"หมีขาวถาม จนลูก3คนหมีขาวก็ยังจำสลับระหว่างส้มแป้นกับส้มเช้ง

"เมาค้างหรือไงหมีขาว"ส้มแป้นถาม

"อ้าวแป้นเหรอนึกว่าส้มเช้ง"หมีขาวเดินลงบันไดไป

ส้มแป้นมองตามคิดในใจแกล้งจำไม่ได้หรือเปล่า แต่ก็เป็นอย่างนี้เป็นประจำ แต่พอได้ยินเสียงหมีขาวก็จะจำได้ทันที เพราเสียงของส้มเช้งจะเล็กแต่เสียงของส้มแป้นจะใหญ่กว่า ส้มแป้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาเปิดเพลงข้างล่างแม่กำลังคุยกับเจ ๊ข้างบ้าน คงไม่พ้นหาคู่ครองให้ส้มแป้น ปีนี้ก็แก่เกินแกงแล้วแม่ชอบบอก  เฮ้อเพิ่งจะ 33 เองกลัวอะไร สมแป้นนึกในใจ ฝรั่งบอกว่าคนย่างเลข 3 เป็นวัยกำลังสร้างชีวิต ส้มแป้นหมุนเพลงฟังไปมาเจอเข้ากับคลื่นวิทยุของเมืองระนอง ฟังทีไรก็ขำทีนั้น เพลงหาดส้มแป้น http://www.ranong.go.th/ranongtoday/song/songs.htm

ส้มแป้นนั่งยิ้มคนเดียวพอฟังเพลงจบ นึกในใจ เข้าเว็บก็ได้จะได้ฟังหลายๆรอบๆแล้วเธอก็เปิดเครื่องคอม เย็นนี้ต้องเล่นทายปัญหากับองุ่น "อะไรเอ่ย ชื่อเป็นทะเลแต่อยู่บนเขา" ส้มแป้นอมยิ้ม

"สวัสดีครับ"เสียงทักมาจากหน้าบ้าน มีฝรั่งตัวโตยืนอยู่

"สวัสดีค่ะ"สมแป้นตอบรับ

คนนี้ระยะนี้มาบ่อยไม่รู้พักที่ไหนส้มแป้นนึก

"เล่น.....ได้ไหม"เขาชี้ไปที่เครื่องคอม

สมแป้นพยักหน้ารับ เธอพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย

"ส้มแชง"เขาเน้นเสียง

ว่าแล้วคงเคยคุยกับส้มเช้งติดใจซิท่าสัมแป้นนึกในใจ ยังไม่ทันพูดอะไรพอดีมีลูกค้า ส้มแป้นเลยปล่อยให้งงเล่นไปก่อน

------------------------------------------------------------ ----------------

ส้มแป้นปาดเหงื่อ เฮ้อ!!!!!เหนื่อยจริงๆ ส้มเช้งไปไหนนี้ต้นคิดดีนักทำโน่นทำนี่ถึงเวลาก็มีแต่นางสาวส้ม แป้นนี้แหละทีตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน้อตอยู่คนเดียว ส้มแป้นนั่งลงที่หน้าเครื่องคอมเสียงเครื่องร้อง "กุกู" มีแถบสีส้มกระพริบ เจ้าตัวเขียวออนไลน์แล้ว ส้มแป้นเอื้อมมือไปกดเปิดข้อความอ่าน

 เคนท์:"สวัสดี โรส"

เอาไงดีส้มแป้นนึก โรสไหนละนี่ เสียงเครื่องเรียกอีกเธอเอื้อมมือไปพิมพ์

โรส:สวัสดี

เคนท์:ทำไมไม่ออนไลน์เมื่อคืน

โรส:ฝนตก ฟ้าร้อง ไฟดับ

เคนท์:ที่ไหน ที่นี้หรือ

โรส:ใช่

เคนท์:"ทำไมที่บังกะโลฝนไม่ตก"

แสดงว่าอยู่ที่ระนอง ส้มแป้นนึก ต้องสมเช้งแน่ๆ เล่นบ้าๆมีผัวมีลูกแล้วหรือจะเป็นเพื่อนกัน

โรส:บังกะโลอยู่ไกลมั้ยจากตลาด

เคนท์:ก็ลองมาสักหนซิจะได้รู้ว่าใกล้หรือไกล

แสดงยังไม่เคยเจอกันแน่ๆเลยดีหละต้องจัดการเสียก่อนเกิดเรื่อง

โรส:อย่ามายุ่งกับน้องฉันอีกเขาแต่งงานมีสามีแล้ว

เคนท์:โรสเป็นผู้หญิงหรือ

โรส:ใช่ซินึกว่าเป็นชายหรือไง

เคนท์:ก็นึกว่าเป็นชายเห็นเล่นเว็บ"สีม่วงอ่อน"

โรส:ไม่ต้องติดต่อมาแล้วนะรู้ไหม

เคนท์:ครับ

"ส้มแป้นทำอะไรน่ะ "ส้มเช้งถาม

"เปล่า นั่งกดคอมเล่น"ส้มแป้นรีบปิดหน้าจอ

"เหนื่อยจริงๆเห็นหมีขาวไหม"ส้มเช้งบิดตัวไปมา

"ไปไหนมาหายไปตั้งแต่เช้า"ส้มแป้นถาม

"ขับรถกินลมมั้ง"สมเช้งประชด

"เอา......กุญแจ อย่าลืมไปรับหลานด้วยนะ"ส้มเช้งเดินขึ้นข้างบน

ส้มแป้นมองตามน้องสาวแล้วส่ายหัว เฮ้อ นอนแล้วสบายจริงคุณนาย เล่นเน็ต นอนพักกลางวันยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ลูกค้าเข้ามาสั่งอาหารและซื้อของพร้อมๆกัน แม่เดินเข้ามาช่วยขายของ

"เน็ตเล่นได้มั้ยส้มแป้น"

"ได้ต่อเลย....ต่อเลย"

"ไฟร์ไรซ์วิทชริม"ส้มแป้นยกอาหารมาเสริฟ์จานสุดท้ายแล้ว

ลูกค้าจ่ายเงินเรียบร้อย ส้มแป้นมองนาฬิกาเกือบสามโมงครึ่ งแล้ว หลานคอยแย่

"แม่.....แป้นไปรับหลานนะ"ส้มแป้นตะโกนบอกแม่

สตาร์ทเครื่องรถออก โครม เฮ้อ ถังขยะ ชนได้ทุกวันซิน่า ส้มแป้นนึกในใจ

มาถึงโรงเรียนคนเริ่มบางตา นั้นองุ่นกำลังยืนร้องไห้

"ขอโทษนะองุ่นป้ามาช้า วันนี้ที่ร้านคนเยอะ"ส้มแป้นดึงหลานมากอด

เจ้าค่ะ"องุ่นยกมือไหว้

"ทำไมมาเร็วจัง ป้าแป้น"ปลานิลถาม

"อ้าว...คนหนึ่งร้องอีกคนว่ามาเร็วเอายังไง" ส้มแป้นมองกระจกหลังปลาทองกำลังดูหนังสือการ์ตูน องุ่นกำลังกินซาลาเปา ส่วนปลานิลกำลังมองมาที่เธอ

"ป้าแป้นแวะไปกินไอติมที่ร้านสีรุ้งมั้ย"ปลานิลออกความเห็น

"วันนี้ไม่ได้ ยายอยู่คนเดียวไม่มีใครช่วย"ส้มแป้นบอก

เลี้ยวรถมาตามทางจวนถึงบ้านเห็นคนมุงดูอะไรกัน นั้นหมีขาวนี้นา มีผู้ชายอีกคนแล้วก็ส้มเช้ง กำลังมะรุมมะตุ้มกันยกใหญ่ เอาไงดีท่าไม่ใคร่ดีพาหลานหลบก่อนดีกว่า เด็กๆกำลังง่วนกับกิจกรรมของตนไม่ได้สนใจข้างทาง ส้มแป้นหักรถออกไปอีกทาง ปลานิลมองกระจก

"ป้าแป้นจะไปไหนครับ"ปลานิลถาม

"พาไปกินไอติมไง"ส้มแป้นตอบ

"ทำไมไม่แวะตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะเจ้าคะ "องุ่นถาม

"คือป้าเพิ่งนึกได้ว่า แม่เขาอยู่ข้างบนเดี๋ยวยายก็เรียกเองแหละ"ส้มแป้นบอก ร้านสายรุ้งเป็นร้านขายไอศครีมร้านโปรดตั้งแต่สมัยส้มแป้นเรียน หนังสือ เธอเคยทำสถิติ กินถึง 15 ถ้วยกินไปอ่านหนังสือไปเพลินจะตายสั่งไอศครีมให้หลานๆแล้วเดินอ อกมาโทรศัพท์กลับบ้าน แม่มารับสายพอดี

"แม่เหรอแป้นนะ ที่บ้านมีอะไร"

"หมีขาวมาเอาเงินไปเล่นการพนันเลยทะเลาะกันใหญ่"แม่บอก

"ตอนนี้แป้นกำลังพาเด็กๆกินไอติมถ้างั้นเดี๋ยวจะพาไปบ้านที่ริม ทะเลเลยนะ"ส้มแป้นบอกแม่

"ดีเหมือนกันเด็กๆจะได้ไม่ต้องรับรู้"แม่บอกพร้อมถอนหายใจ

------------------------------------------------------------ -----------------

บ้านของสมแป้นมีที่ไม่กี่ตารางวาอยู่ริมทะเล แม่ ส้มแป้น สมเช้งช่วยกันทำงานจนปลูกบ้านหลังเล็ก เอาไว้มาพักเวลาเหนื่อย ส้มเช้งคุมงานเรือปลา...งานรับส่งของสด.....ตอนนี้อยู่ตัวแล้ว ควรจะบอกว่าพ่อทำไว้ให้ทุกอย่าง แม่กับลูกเพียงรับช่วงต่อมาแล้วก็มีอาสีเพื่อนพ่อคอยคุมเรื่องเ รือจะว่ากันจริงๆแล้ว ส้มเช้งทำงานหนักเอาการทีเดียวส้มเช้งรับผิดชอบแก้ปัญหา ส้มแป้นเป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น ส้มแป้นชอบทำอะไรเงียบๆคนเดียวไม่ชอบการติดต่อผิดกับส้มเช้งที่ เก่งคล่องแคล่ว แต่บทจะไม่ทำส้มเช้งก็หยุดเสียงั้น ส้มแป้นก็ต้องสวมวิญญานนางสิงห์แทน แต่ก็ไม่บ่อยนัก ที่นางสิงห์จะต้องใส่เขี้ยวเล็บ

ส้มแป้นเลี้ยวรถเข้าไปในเขตบ้าน

"เอาเด็กๆลงกันได้แล้ว" ส้มแป้นบอกหลานๆ

"ทำไมมาบ้านนี้ล่ะเจ้าคะ"องุ่นถาม

"ไม่ชอบหรือ"ส้มแป้นมององุ่น

"ชอบเจ้าค่ะ แค่สงสัยเท่านั้น"องุ่นตอบ

"กลับไปบ้านโน้นวันจันทร์เลยนะครับ" ปลานิลถามส้มแป้น

"ได้ แต่ต้องทำการบ้านเสร็จแล้วค่อยเล่นน้ำ "ส้มแป้นบอกหลาน

"ครับผม "ปลานิลกับปลาทองรับคำ ส่วนองุ่นวิ่งขึ้นไปที่ระเบียงบ้านเรียบร้อย เสียงมือถือดัง ส้มแป้นกดรับ

"อื้อ..ถึงแล้วกำลังเข้าบ้าน.....เออก็พาแม่มาด้วย.......อ้าว. ...แล้วแต่ จะมาก็ห้ามโวยวายนะไม่อยากให้เด็กๆรู้"

ส้มแป้นมองหลานอย่างสงสาร แล้วก็นึกดีใจที่ตนเองไม่มีครอบครัวนี้ถ้าเธอมีครอบครัวแล้วมีป ัญหาเหมือนครอบครัวส้มเช้งจะทำยังไง ส้มแป้นทอดสาตาไปที่ทะเล เด็กกำลังเล่นน้ำ ก่อทรายกัน ส้มแป้นถามตัวเองว่าอยากมีครอบครัวมั้ย คำตอบก็คือ อยากมีแต่กลัวเจอปัญหา แบบส้มเช้ง เธอคิดถึงเพลง ของเรวัติ พุฒินันท์ ที่ว่า "อย่ากลัวฝนเพราะฝนนั้นเย็นฉ่ำ อย่าได้ทำตัวเองให้มืดมน" หรือจะลองแบบส้มเช้งดู ส้มเช้งเจอหมีขาวโดยอินเตอร์เน็ตของ MSN แชตกันไปมา จนในที่สุดนัดดูตัวรักกันแต่งงานกัน แล้วก็มีเจ้าสามคน ออกมาอย่างที่เห็น

"แป้นเมื่อไหร่จะหาแฟนสักที"ส้มเช้งเคยถามเธอ

"หามาให้มีปัญหาแบบตัวเองหรือ ไม่เอาหรอก"ส้มแป้นตอบ

"มันก็มีวันที่ไม่มีปัญหานะแป้น"ส้มเช้งมองหน้า

"น้อยเห็นทะเลาะกันประจำ"ส้มแป้นบอกน้อง

"ก็ทุกคู่เหละแป้น ไม่ใช่แต่ส้มเช้งกับหมีขาว แต่ก็มีความสุขอื่นนะแป้น"ส้มเช้งยืนยัน

ส้มเช้งเปิดประตูรถลงมาท่าทางเหนื่อยอ่อน ส้มแป้นปิดทีวีหันมามองน้องสาวคู่แฝดที่นอนเหยียดยาวบนโซฟา

"ลูกนอนหมดแล้วหรือแป้น"สมเช้งถาม

"อื้อ.....แม่ไม่มาหรือ"สมแป้นถามน้อง

"ไม่มาหรอก แม่บอกขี้เกียจ นี้ไปตามหมีขาวที่บ่อน ไม่อยู่ มันไปกับไอ้เคนท์บ้านั้นแน่เลย" ส้มเช้งเริ่มร้องไห้เอามือกุมขมับ

ส้มแป้นเดินไปปิดประตูห้องนอนเด็กๆ กำลังนอนหลับกันสบาย เธอรู้นิสัยน้องสาวเดี๋ยวก็ต้องเสียงดัง เฮ้อ ทะเลาะกันทีไรส้มเช้งก็เที่ยวตามหาแบบนี้ทุกครั้งเดี๋ยวก็ดีกัน

"เดี๋ยวก็มาเองแหละ"ส้มแป้นบอกน้อง

"ครั้งนี้ไม่แน่ใจนะ"ส้มเช้งบอกพี่สาว

"หมีขาวไปอยู่ กับผู้ชายที่ชื่อเคนท์ แป้น เข้าใจมั้ย"ส้มเช้งบอกพี่

"หา อะไรนะ"ส้มแป้นอุทาน แล้วก็หวนนึกถึงโรสกับเคนท์ที่แชตกันผ่านเจ้าตัวเขียว อุแม่เจ้าเกิดอะไรขึ้นนี้ ส้มแป้นอ้าปากค้าง เธอหลงคิดว่าโรสคือส้มเช้ง ที่แท้เป็นหมีขาวนั้นเอง เหลือเชื่อ ที่เหลือเชื่อยิ่งไปกว่านั้นคือส้มเช้ง ไม่โวยวายเหมือนเคย คงจะช้อค ส้มแป้นเดาเอา

ส้มแป้นถูกนำมายืนต่อหน้าบาทหลวงโดยลุงน้อย ญาติข้างพ่อที่เหลืออยู่ เธอใส่ชุดสีขาวยาวลากพื้นมีผ้าคล ุมหน้าลูกไม้สีขาวบางๆ ใช่แล้วเธอกำลังจะแต่งงานกับหนุ่มน้อยชาวออสซี่ ผู้ซึ่งกำหัวใจเธอไว้หมดทั้งดวง

"เจ้าบ่าวจะรับเจ้าสาวเป็นภรรยาหรือไม่"เสียงคุณพ่อบาทหลวงดังข ึ้น

"รับครับ" โทนี่ตอบด้วยเสียงหนักแน่น

ส้มแป้นเงยหน้าขึ้นมองสามีในอนาคต เขาเป็นชายร่างเล็กผมสีทอง ผอมบาง ผิวขาว เป็นสูตรที่ส้มแป้นไม่เคยชื่นชอบสักนิด เฮ้อ นี้แหละที่เรียกว่าพรหมลิขิต ไม่ฝันหาแต่ได้เจอ ไม่เคยนึกแต่ก็มา

"เจ้าสาวจะรับเจ้าบ่าวเป็นสามีหรือไม่"คุณพ่อบาทหลวงเน้นคำ

"เจ้าสาว......เจ้าสาว"

"ค่ะ" ส้มแป้นรับคำ คุณพ่อบาทหลวงพูดอะไรอีกยืดยาว ส้มแป้นจับใจความไม่ทัน หูอื้อ สมองสั่งการให้ทำตามคำสั่งของบาทหลวง

ส้มแป้นมองออกไปนอกหน้าต่าง มีคนหน้าตาเหมือนเธอยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ใครกันนะ แต่ต้องเป็นคนใกล้ชิดแน่ไม่อย่างนั้นคงไม่เหมือนขนาดนี้ ส้มแป้นสะบัดหัวไปมา เสียงออดดังถี่ขึ้น เธอเดินไปเปิดประตู คนข้างหน้าประตู ก้าวเข้ามาในบ้าน

"ทำไมเปิดช้าจังแป้น"หญิงสาวถาม

"ก็ ไม่รู้ว่าใครมา"ส้มแป้นตอบ

"อ้าว.......ยังจำเช้งไม่ได้หรือแป้น เจอกันทุกวัน"หญิงสาวถาม

"เอ้อ.....ส้มแป้นงง...เราเคยเจอกันมาก่อนหรือ " ส้มแป้นถาม

"เมื่อวานก็เจอ ต้องไปหาหมอแล้ว เมื่อไหร่แป้น"หญิงสาวถาม

"ไม่รู้ซิ ไปหาทำไม"ส้มแป้นพูดเรื่อยๆ

ส้มแป้นมองไปรอบๆตัว ทุกอย่างเหมือนฝัน เธอแต่งงานแล้วยังไง นี้เธอกำลังจะมีลูกหรือ กับใครละ กับคนที่อยู่ในฝันงั้นหรือ แล้วยังผู้หญิงที่หน้าเหมือนเธออีก คนนี้ละ เธอเป็นใคร โอ้ย ปวดหัว ส้มแป้นยกมือกุมขมับ

"ไงแป้น ปวดหัวหรือ" หญิงสาวหันมามองหน้าเธอ

ส้มแป้นพยักหน้ารับ หญิงสาว เดินมานั่งข้างๆแล้วโอบไหล่เธอไว้

"ไม่เป็นไรหรอกแป้น เดี๋ยวก็จำได้เองแหละ นี้ส้มเช้งไง เป็นน้องฝาแฝดของแป้น"ส้มเช้งบอก

ส้มแป้นมองหน้าส้มเช้งแบบงงๆ เธอมีน้องคู่แฝดจริงๆหรือ แต่หน้าเหมือนกันขนาดนี้ก็คงใช่นั้นแหละ เอ.... ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยนะ แล้วโทนี่ละเขาบอกจะกลับมาช้าเพราะมีงาน ไม่ต้องรอกินข้าว

"โทนี่ เป็นใคร เขาส่งเจ้าตัวเขียวเข้ามาเมื่อสักครู่"ส้มแป้นถาม

"ไหนเมื่อไหร่แป้น ไหนดูซิเจ้าตัวเขียวเข้ามา เมื่อไหร่"ส้มเช้งเดินไปนั่งที่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ เธอคุ้นเคยกับเจ้าตัวเขียวที่ส้มแป้นพูดถึง เธอเห็นmessage ที่เปิดทิ้งไว้ เป็นข้อความที่โทนี่เคยส่งให้ส้มแป้นก่อนเกิดอุบัติเหตุ หวังว่าคงได้ผล เธอเป็นคนส่งข้อความเหล่านี้ให้ส้มแป้นเองตามคำแนะนำของหมอ เพียงหวังว่าจะสะกิดความทรงจำของส้มแป้นบ้างแต่ดูเหมือนจะไร้ผล

"แล้วจะไปตรวจท้องหรือเปล่า"ส้มแป้นถาม

"ตรวจท้องอะไรอีกละแป้นคราวก่อนไป หมอก็บอกแป้นแล้วไม่ใช่เหรอว่า แป้นไม่มีลูกแล้ว แต่ไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวจะพาหลานมาหา"

ส้มเช้งถอนหายใจ เกือบปีแล้วที่ต้องพูดประโยคเดิมๆแบบนี้ทุกวัน ส้มแป้นสูญเสียความทรงจำเนื่องจากประสบอุบัติเหตุรถคว่ำหลังแต่ งงานไม่ได้นาน แต่ที่สำคัญส้มแป้นมีอาการประสาทหลอนแทรกซ้อน คิดถึงแต่เรื่องก่อนรถคว่ำและมีความทรงจำสั้นมาก คือพรุ่งนี้ส้มแป้นก็จะจำเรื่องของวันนี้ไม่ได้ ส้มเช้งมาหาส้มแป้นทุกวัน เธอพยายามรื้อฟื้นความทรงจำของส้มแป้นด้วยวิธีต่างๆแต่ก็ดูไร้ผ ล ส้มแป้นจำแม้แต่ชื่อเธอยังไม่ได้ แต่บางครั้งส้มเช้งเองก็ไม่อยากให้ความทรงจำหวนมาหาพี่สาวเพราะ การสูญเสียคนที่ตนรัก ๓ คน คือโทนี่ แม่และลูกในเวลาเดียวกัน ส้มแป้นคงรับไม่ได้เช่นเดียวกัน เธอหวนนึกถึงวันนั้น วันที่เธอไม่อาจลืมชั่วชีวิต

------------------------------------------------------------ -----------------

ส้มเช้งกำลังนั่งดูหนังในห้อง ลูกเพิ่งจะเข้านอน เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ส้มเช้งเดินไปรับโทรศัพท์ แล้วเธอก็ต้องตกตะลึงเมื่อโรงพยาบาลโทรมาแจ้งข่าวอุบัติเหตุ ส้มเช้งตรงไปที่โรงพยาบาลทันที โทนี่ กับแม่ของเธอตายคาที่ เหลือแต่ส้มแป้นที่หมอกำลังทำการผ่าตัดเอาเด็กออก แต่ก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา ส้มแป้นไม่รู้สึกตัวอยู่ 3 วันและเมื่อเธอฟื้นขึ้นมา เธอก็สูญเสียความทรงจำโดยสิ้นเชิง เธอจำอดีตไม่ได้และที่สำคัญเธอจำเรื่องราวในปัจจุบันไม่ได้เช่น กัน หมอบอกว่า เธอมีโอกาสหายหากได้รับการรื้อฟื้นความทรงจำอย่างต่อเนื่อง ส้มเช้งพยายามพาส้มแป้นไปในสถานที่ต่างๆ และเรื่องของเจ้าตัวเขียวก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ เธอนำไปปรึกษาหมอ เพราะเห็นว่าน่าจะช่วยได้ เนื่องจากก่อนเกิดอุบัติเหตุ ส้มแป้น เล่น Messenger ของ MSN อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการแต่งงานของเธอกับโทนี่ก็สืบเนื่องมาจาก เจ้าตัวเขียวนี้เอง ส้มเช้งเชื่อว่า เธอสามารถรื้อฟื้นความทรงจำของส้มแป้นได้ด้วยสิ่งนี้ เธอจึงพยายามส่ง Message ให้ ส้มแป้น ในนามของโทนี่ แต่ผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ส้มแป้นยังคงจำอะไรไม่ได้เลย 

------------------------------------------------------------ -----------------

ส้มแป้นกำลังเปิดตู้เย็นหยิบนมขึ้นมาดื่ม เสียงร้องเรียกของเจ้าตัวเขียวดังออกมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์ โทนี่ ใครกันนะ

"ส้มแป้น ออกมาข้างนอกซิ จำร้านไอศครีมได้มั้ยผมจะรอที่นั้นนะ"โทนี่บอก

ส้มแป้นพยายามนึกว่าร้านไอศครีมที่ไหน เธอเคยไปร้านไอศครีมด้วยหรือแต่ก็ลองดู ร้านนี้ต้องอยู่ไม่ไกล อยากเห็นโทนี่ เหงาไม่อยากอยู่คนเดียว เธอหยิบกุญแจ ขึ้นรถขับออกไป ขับเรื่อยๆไปตามทาง เห็นร้านไอศครีมลองลงไปถามดู เจ้าของร้านไม่รู้จักส้มแป้นแสดงว่าไม่เคยมาแน่ เลยขึ้นรถขับต่อไป จนเห็นร้านไอศครีมอีกร้าน แวะเข้าไป เจ้าของร้านหน้าตาคุ้นๆ

"แป้นวันนี้มาถึงนี้เลยนะ"เจ้าของร้านเอ่ยทัก

"เอ้อ เคยมาที่นี้หรือ"ส้มแป้นถาม

"เคยซิ แป้นเคยมาที่นี้บ่อยเกือบทุกวันกับแฟนฝรั่ง ชื่ออะไรนะ"เจ้าของร้านทำหน้าครุ่นคิด

"โทนี่" ส้มแป้นพูดเรื่อยๆ

"ใช่แล้วนั้นแหละ"เจ้าของร้านตอบ

"เสียใจด้วยนะแป้น เรื่องที่แฟนแป้นแล้วก็แม่ตายนะ"เจ้าของร้านนั่งลง

"ใครตายนะ"ส้มแป้นจ้องหน้าคนที่อยู่ตรงข้าม

"อ้าวก็แฟนฝรั่งที่ชื่อโทนี่แล้วก็แม่แป้นไงที่รถคว่ำนะ"เจ้าขอ งร้านดึงทิชชูเล่น

"โทนี่เหรอ เขานัดให้แป้นมาเจอที่นี่ ผ่านเจ้าตัวเขียว"ส้มแป้นบอก

เจ้าของร้านไอศครีมถอนใจยาวเฮือกใหญ่ คงคิดถึงแฟนมากไปซินะ จนคิดว่าแฟนส่งMessage ให้ ส้มแป้นจ่ายเงินค่าไอศครีมแล้วเดินมาขึ้นรถ โทนี่ไม่มาเธอไม่รู้จักใครแถมเจ้าของร้านยังบอกว่าเขาตายแล้ว นี้มันอะไรกัน เธอสตาร์ทรถ จะไปไหนกลับบ้านหรือ แล้วไปทางไหนหละ กำลังครุ่นคิด ก็มีมือเอื้อมมาจับ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนเธอจริงๆด้วย ใครกันนะ กำลังร้องไห้ด้วย เป็นอะไร

"มาเถอะแป้น เช้งขับให้"ส้มเช้งบอกพี่สาวทั้งน้ำตา เธอแอบฟังการสนทนาทุกอย่างในร้านไอศครีมไม่มีประโยชน์สักนิด ที่ให้ส้มแป้นมาที่นี่พี่สาวเธอจำอะไรไม่ได้เลย

ส้มเช้งพาส้มแป้นมาส่งที่บ้าน เธอบอกแม่บ้านให้พาส้มแป้นเขานอนแล้วปิดบ้านให้เรียบร้อย ส่วนตัวเธอถอยรถกลับออกไป

ส้มเช้งขับรถไปเรื่อยๆเธอจะทำอย่างไรดีที่จะฟื้นความทรงจำของพี ่ สาวคู่แฝด เธอพยายามหลายวิธีเต็มที แต่ทุกครั้งดูเหมือนส้มแป้นไม่รับรู้ และไม่สามารถเรียกความทรงจำคืนมาได้แม้แต่น้อย ส้มเช้งรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน เธอรู้สึกเดียวดายเหลือเกิน น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างเหลืออด จะทำอย่างไรดีความทรงจำของส้มแป้นจึงจะคืนมาเหมือนเดิม เธอต้องหาหนทางให้ได้ มันต้องมีทางซิน่า ส้มเช้งเลี้ยวรถเข้าไปในโรงพยาบาลที่พาส้มแป้นมารักษา เธอต้องพบหมอเพื่อปรึกษาว่าควรจะทำอะไรต่อไปดี เพื่อช่วยกระตุ้นความทรงจำของส้มแป้น

"หมอคะ มีวิธีไหนอีกมั้ยคะที่จะฟื้นความทรงจำของส้มแป้น"ส้มเช้งจ้องหน ้าหมอ

"มันก็มีอีกหลายวิธีนะครับ แต่ส่วนใหญ่ผมก็ได้บอกไปหมดแล้ว" หมอพูดพร้อมลุกเดินไปหยิบหนังสือแล้วส่งให้ส้มเช้ง

"คุณลองอ่านหนังสือเล่มนี้ดูนะ อ่านหน้าที่ผมพับริมไว้นะเพื่อจะได้ความคิดอะไรบ้าง"

ส้มเช้งรับหนังสือมาถือไว้พร้อมกล่าวลา เธอรีบเดินมาขึ้นรถ และขับรถกลับมาบ้าน หมีขาวกำลังมาส่งลูก เธอหย่าขาดกับหมีขาวแต่ก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันช่วยกันดูแ ลลูก ส้มเช้งพอใจกับสภาพแบบนี้มากกว่าที่จะทนทรมานกับความไม่ลงตัวขอ งชีวิตคู่ แต่เธอก็ยอมรับว่าหากหมีขาวไม่ช่วยดูแลลูกช่วงนี้เธอคงแย่ไหนจะ งานที่แพ ไหนจะส้มแป้นอีก หมีขาวกับเพื่อนชายที่เป็นแฟนใหม่ช่วยได้เยอะทีเดียว

"ป้าแป้นไม่มาด้วยหรือ เจ้าค่ะ"องุ่นวิ่งมือดึงแขนแม่

"ไม่ได้มาหรอกลูก"ส้มเช้งก้มมองลูกสาว

"ไม่ได้เจอป้าแป้นเกือบ 3 เดือนแล้วคิดถึงจังเลยเจ้าค่ะ"องุ่นบอกด้วยเสียงเศร้า

"นั้นซิครับ ทำไมแม่ไม่พาพวกเราไปหาป้าแป้นบ้าง"ปลานิลถามแม่

ส้มเช้งไม่รู้จะตอบลูกว่าอย่างไรครั้งสุดท้ายที่เธอให้ส้มแป้นเ จอเด็กๆส้มแป้นจำไม่ได้เลยสักคน จนองุ่นร้องไห้เพราะความสงสาร เธอไม่อยากให้ลูกเกิดความสับสนมากกว่านี้

"เอางี้แล้วกันแล้วแม่จะพาไปเวลาที่ป้าแป้นเขาดีกว่านี้ดีมั้ย" ส้มเช้งตอบลูกแบบไม่มั่นใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่จะส้มแป้นจะดีขึ้น

ส้มเช้งอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เธอหันมาหยิบหนังสือที่หมอให้มามีหลายวิธีในการที่จะฟื้นความจำ ขอ งผู้ที่สูญเสียความทรงจำเช่นการถูกช้อตด้วยไฟฟ้า หรือการเกิดความตระหนกตกใจอย่างรุนแรง และการเกิดการกระทบกระทั่งอย่างรุนแรง เช่นการเกิด อุบัติเหตุ ซ้ำ........ การเกิดอุบัติเหตุซ้ำ....ส้มเช้งอ่านทวน เธอเริ่มมองเห็นความหวัง แต่จะทำอย่างไรล้วนเสี่ยงชีวิตทั้งนั้น ส้มเช้งเริ่มคิดและไตร่ตรอง อุบัติเหตุทุกครั้งใช่จะคร่าชีวิตคนเมื่อไหร่ หากได้มีการป้องกันอย่างดีอาจเพียงแค่เจ็บเท่านั้น อย่างไ รก็ตามความเสี่ยงก็มีอยู่มาก เธออ่านหนังสือที่หมอแนะนำจนจบ แต่ก็ไม่เห็นมีวิธีการใดที่สามารถเรียกความทรงจำได้ดีเท่าการกร ะแทกหรือกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง.......

ส้มเช้งขับรถไปเรื่อยๆยังไงเสียก็ต้องลองดูเธอทนเห็นส้มแป้นอยู ่ในสภาพนี้ไม่ได้ ภาพของลูกน้อยทั้ง 3คนผุดขึ้นมาในมโนภาพแล้วลูกเธอละจะอยู่อย่างไร ไม่ดีกว่า.....เธอเริ่มถอดใจ

"จะพาฉันไปไหน"ส้มแป้นมองหน้าส้มเช้ง

"ยังไม่รู้เลย"ส้มเช้งมองหน้าส้มแป้น

"จอดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ไป"ส้มแป้นเริ่มตะโกนและวุ่นวายกับพวงมาลัย

"อย่านะแป้น เดี๋ยวรถคว่ำ"ส้มเช้งปัดป้อง แต่ส้มแป้นกลัวส้มเช้งเลยพยายามที่จะให้ส้มเช้งจอดรถ

"วี้ด...."เสียงส้มเช้งกรีดร้อง ตามมาด้วยเสียงรถชนกันดังสนั่น

ส้มเช้งยืนมองดูเปลวควันที่พวยพุ่งจากเมรุเผาศพ ร่างของส้มแป้นกำลังจะกลายเป็นธุลีดินไปต่อหน้า ส้มเช้งสะอื้นร่ำไห้ เมื่อส้มแป้นแต่งงานต้องจัดพิธีคริสต์ตามโทนี่ผู้เป็นเจ้าบ่าว แต่วันนี้ ส้มเช้งปฏิบัติตามศาสนาพุทธ เพราะถึงอย่างไรส้มแป้นก็เป็นพุทธ

"ส้มเช้งไม่น่าทำแบบนี้เลยนะ" เสียงหมีขาวดังมาข้างหลัง

"ทำอะไร" ส้มเช้งมองหน้าหมีขาว

"ผมไปเจอหนังสือของหมอในห้องคุณแล้ว เลยเข้าใจอะไร อะไร มากขึ้น คุณตั้งใจให้เกิดอุบัติเหตุ"หมีขาวพูดเร็วปรื๋อ

"คิดอะไรบ้า บ้า"ส้มเช้งโต้ตอบ

"คุณอาจไม่คิดฆ่าส้มแป้น แต่การกระทำของคุณก็เป็นเหตุให้พี่สาวของคุณตาย" หมีขาวเสียงดังจนคนในงานหันมามองเธอเป็นตาเดียว ส้มเช้งอ้าปากค้าง.....เธอมองหน้าทุกคนสายตาทุกคนฉงนสนเท่ห์ต่อ การกระทำของเธอ ส้มเช้งถอยหลังกรูด แล้วหันหลังกลับจากตรงนั้น เธอเริ่มออกวิ่ง อยากหนีไปให้พ้น คำพูดของหมีขาวจี้ใจดำจนทนไม่ได้ ทำไมเธอเธอทำอะไรขาดสติเช่นนั้น หรือเป็นจริงที่จิตใต้สำนึกสั่งให้เธอพาส้มแป้นไปตาย โอ้ย....ไม่ใช่......มันเป็นอุบัติเหตุ ส้มเช้งซบหน้ากับฝ่ามือแล้วร้องไห้อยู่เดียวดาย

จบบริบูรณ์