บทที่1

ปิดเทอม

สิดลหนังอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้าน มีละเมียดคอยปอกผลไม้ให้ ทั้งฝรั่ง ทั้งมันแกว มะละกอ เพียบพร้อม เขาเอามือเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำส้ม ละเมียดตีมือ จนเขาสะดุ้ง ต้องหันไปมองว่าแม่เปลี่ยนอารมณ์เป็นโหดได้ยังไง

"อะไร ครับ นม"สิดลมองแม่ เขาเรียกแม่ว่า "นม"

"ดูซิที่แก้วนะ สอนไม่จำตาหนู ยิ่งโตยิ่งเลอะเทอะ แล้วห้องนะเก็บบ้างนะ บางอย่างจะให้ สมทำให้ไม่ได้หรอกนะ มันไม่งาม"ละเมียดสอนลูกชาย

"ผมก็ทำอยู่"สิดลพูดพร้อมอ่านหนังสือต่อ

"ทำอะไร สมมาบอกแม่ว่า เจอถุงพลาสติคใต้เตียงลูก น่าจะเป็นขนมที่กินแล้วไม่เก็บ ปลิวเข้าไปอยู่ใต้เตียง ไม่ได้นะสิดลลูกต้องหัดเป็นระเบียบมากกว่านี้ ที่หอไม่รู้เป็นยังไง น่าจะสกปรกน่าดู......"ละเมียดพูดไปปอกผลไม้ให้ลูกชายไป เงยหน้าขึ้นมาอีกที สิดลเอาหนังสือปิดหน้าหลับไปแล้ว ละเมียดเอื้อมมือไปหยิบหนังสือ ออกวางไว้ข้างๆ แล้วหยิบหมอนมาสอดที่ใต้คอให้ ลูกชายเงยหน้าปรือตาขึ้นมองพร้อมส่งยิ้มให้ ท่านี้ละเมียดจำได้ติดตาตั้งแต่เล็กจนโต สิดลชอบนอนข้างนอกที่โล่งๆลมโกรกแล้วก็ชอบนอนช่วงบ่ายแบบนี้ เป็นประจำ ละเมียดไม่เคยเบื่อที่จะนั่งเฝ้ามองตาหนูนอนหลับเป็นชั่วโมง เธอจะทำโน้นทำนี้อยู่ใกล้ๆ ละเมียดกล้าพูดว่า เธอไม่เคยทิ้งสิดลไว้คนเดียว เธอดูแลสิดลมากกว่าดูแล พ่อของเขาเสียอีก

"เอ้า ตาหนูหลับแล้วหรือ เมียด พ่อกำลังว่าจะชวนออกไปดูเรือ เขาซ่อมเสร็จแล้ว" พระพันเดินมาหา

"หลับแล้วค่ะ พ่อ คงจะเหนื่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ดีกว่า"ละเมียดบอกกับพระพัน

"งั้นเดี๋ยวพ่อไปดูก่อนแล้วกันได้เอามาไว้หน้าหาด"พระพันพูดต่อ

"ค่ะ" ละเมียดรับคำ

เสียงไปรษณีย์มาหน้าประตูบ้าน สักครู่สมถือซองสีขาวเข้ามา

"สงสัยซองธนาคารค่ะ คุณเมียด ตอนนี้ขูดเลือดซิบๆเลยนะคะ"สาวใช้ลอยหน้าลอยตา

"สม"ละเมียดเรียก

"จริงนะคะ ข้างบ้านเราตรงโน้นนะ บอกขายแล้วค่ะ 20 ล้าน"สาวใช้จีบปากจีบคอ

"สม....สอมมมมมมมมมมม"ละเมียดเน้นเสียง

"ขา....คุณเมียด" สมหยุดพูดหันมามองละเมียด

"หยุดพร่ามได้แล้ว ทำข้าวคลุกเคยให้คุณ สิดล หรือยัง"ละเมียดถาม

"แหม๋...คุณเมียดเนี่ยะสอนไม่จำเลย คนบางกอก เขาเรียกข้าวคลุกกะปิค่ะ" พูดเสร็จก็รีบวิ่งออกไป

"เฮ้อ...แต่ละคน"ละเมียดอมยิ้มกับตัวเอง

ละเมียดอ่านหน้าซองจดหมายจ่าหน้าถึงสิดลนี่นา มีตราประทับของโรงเรียนดำน้ำ สงสัยจะไปดำน้ำที่ไหนอีกแล้ว สิดลชอบดำน้ำเป็นชีวิตจิตใจเขามีอัลบั้มรูปใต้ท้องทะเลมากมาย ละเมียดตื่นตากับสิ่งที่สิดลเล่าที่เขาเห็นและเก็บภาพมาให้ดู ไม่ใช่แต่เธอหรอก ทั้งพ่อทั้งแม่ และพี่สร้างเมืองก็ชอบ ที่จะฟังเพราะโอกาสที่จะได้ไปเห็นด้วยตาไม่มี เพราะทุกคนที่นี้ไม่สันทัดการดำน้ำ พี่สร้างเมืองว่ายน้ำได้แต่ไม่ถึงกับเก่ง แต่สิดลนั้นเก่งนักเรื่องทะเล เขารักทะเล ว่ายน้ำได้เป็นวัน ชอบเล่นเรือ พาเรือไปดำน้ำกับเพื่อนๆของเขา ละเมียดเคยตามไปแต่ไม่ไหว แดดร้อน แล้วก็ต้องนั่งคอยแสนนาน ส่วนใหญ่แล้วเขาจะออกเรือไปกับสร้างเมือง หรือไม่ก็พระพันสองคนนั้นชอบตกปลา คนหนึ่งอนุรักษ์ คนหนึ่งชอบล่า ในวงสนทนาจึงมีการโต้แย้งกันอยู่เสมอ ละเมียดหวนนึกถึงการโต้เถียงในอดีต

"ตาไม่ควรตกปลาในฤดูวางไข่ พ่อก็เหมือนกัน"สิดลเอ่ยเป็นการเป็นงาน

"เอ๊ย...ได้ไงตาหนู ไข่ปลาเนี่ยะ สุดยอด"พระพันตอบ

"ถ้าตาคิดแบบนี้อีกหน่อยตาก็จะไม่มีปลากินนะครับ"สิดลบอก

"อ้าวแล้วไข่ตามันจะหายไปไหนล่ะ ตาหนู"พระพันหยอกพร้อมหัวเราะ

"ตา ไม่เข้าใจ ผมหมายถึงไข่ปลานะ ถ้าตากินปลาไข่มากๆแล้วมันจะได้วางหรือครับ"สิดลเสียงเครียด

"เอาล่ะ พอๆมันมีวัฏจักรของมันน่า ไม่ต้องกลัวไปหรอกลูก"สร้างเมืองพูด

"แต่เราทุกคนต้องช่วยกันนะครับพ่อไม่เช่นนั้น เราจะไม่มีทรัพยากรเหลือให้ลูกหลาน"สิดลพูด

นั้นเมื่อตอนเขาได้ สัก 12-13 ปี