ย่างย่ำ ...  วสันตฤดู

๑

ครืนครืนหม่อนเมฆกล         ชั้นฟ้า

ครึ้มฝุ่นธุลีลา                 สบซ้อง

ลมวายุนิ่งอึงท่า       จวบพร้อม รุกสมัย

ครึ้มพิภพครรลอง        รวีจาง ใจเจียม ฯ

เศียรเกษมพิโรธ         บีฑา

วสันต์จะรินมา           ท่วมท่า

 ฤดูชุ่มฉ่ำฟ้า           รอหลั่ง รดผืน    

แว่วแว่วยินสุกณา      กระจิดริด วิงวอน  ฯ

ปรายแดดอาบภุมรี        ไม้ดอก

แต้มตอมธรณีนอก        บ้านไม้

แต่งโลกีย์รินจอก        อมฤต เรืองแรง

ยศแท้ เทียมใด     นิราศ ชีวิน   ฯ

๒

คราว่าผืนดินนี้           พรางพรั่ง

อำพรางหม่นเมฆยั้ง      อุ้มแอบ

หมื่นรำพันเทประดัง       กังวล  จิตนี้

ฟ้าทั่งฝนปลาบแปลบ     เบื้องฟ้า  จวบขจร ฯ

ตอบสนองวิวาทะ       คำนึง

ชลชเลหม่นอึง        เกลียว กระแส

มุดรุดทาบเพียงหนึ่ง    ผยอง ยาม

ไต้คบแสงสว่างแจ้ง      อับปาง กลางสมร  ฯ

โอ ว่าฟ้าน่าฉงน     ปรับแปลก

กระทบทาบกระแทก      หมองฟ้า

ครึ้มครืนค่ำดุจแอก     กักใจ ใฝ่พะวง

งุ่มง่ามฤาตบหน้า    อุตุ พยากรณ์   ฯ

๓

กี่เพลาแล้วหนอฝน      ตั้งเค้า

สางประโยควอนเว้า      วิถี

ขโมดผาชำเรา      ธรณิน โพ้นเล

ชะรอยแท้หยั่งนี้    ชีวี ร้างไกล  ฯ

รินรำเพยลมหวิว       แทงใบ

กลั่นเมฆาสดใส       พลันหมอง

พฤกษ์พงหน้ากลีบใน     แตก สมบูรณ์

เก้าอี้เก่านั่งรอง     แบก อัตตา  ฯ

เฝ้าฝนมาจากฟ้า     เถื่อนสมัย

ชุ่มฉ่ำให้พืชไร่     ผลิผล

แด่ชนชั้นชาวไพร่    สำมาชีพ

เพื่อดำเนินชีพชน    ประทัง มนุษยา   ฯ

๔

รอฝนหนอชาวฟ้าท่าน       ยุคแย่

กวีนี้ดุจเดียวแท้            ดุ่มเดิน

รอรุ่งทิพย์ฝนแผ่        คลุมผืน พสุธา

รอชุ่มชื่นชีวาเนิ่น-         นานแล้ว โศกฤดี  ฯ

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

              พีร์   ระพิชญ์

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต