รอยแก้ม.... แห่งแผ่นผา

** โคลงมหาวิชชุมาลี**

๑

ลมวิเวกปลดแอกผิว        ลิ่วแล้ว

ฉิวกระหม่อมแบกเกศา         สมร

อื้ออึงร่ายกวีแก้ว            ทางทบ

จรบสบสโมสร         หวลให้ ทรงจำ  ฯ

อันว่าวันเวลาไหว          เคลื่อนผา

แอ่นอกแอ้นรับหมอง         เฉวียง

รอยลมขีดแรงลอยฟ้า        แผ่นแก้ม

ดูรอาทรชะง่อนเพรี้ยง      โตรกผา  อาวรณ์  ฯ

แว่ววาลหวิวลิ่วลู่        รมย์โศก

ฐิติมารกิเลส          ตั้งต้น

ดื่มดุสิตเพ้อโลก        นิติ

ทึ่งทิ่มแทงย้ำศิขร       รอยแก้ม  ผาใหญ่  ฯ

๒

รอยปุ่มป่ำค่ำย่ำเย็น       แนบผืน

ผายังยืนโตรกง่อน      บรรพต

พิสัยฝืนหยิบยืม        เวลา

แลหินดำตั้งสลด      ผุดแอก  ลาวา  ฯ

พุ่มไพรเถื่อนเดือนเจ็ด      แรมค่ำ

ปทุมภรผายกลีบแย้ม     รสฝาด

ดงลึกชัฏจดจำ        สำนึก

ภูแก้มพฤกษ์ก้มกราบ     ครั้นคราว ย่ำภู  ฯ

อัศจรรย์ไปในไพรสณฑ์     ปัจฉิม

ภูพรายพราวกุสุมภ์          เดียรดาษ

ปักษีเสียงดั่งฟองนิ่ง        แผ่นผา

แก้วมณีร่วงหล่นราด          ซึมซับ สู่ธรรม  ฯ

อันใดในแผ่นผา         แก้มอิ่ม

รอยรัชนีผ่านผัน          ทิวา 

ลางร่องส่องแก้มนิ่ม         จันทรา   

แก้มอวบอูมแห่งผา     ตระหง่าน ท้าทาย  ฯ

๓

รอยแก้มแห่งแผ่นผา      ไพรภพ

รอยอุราแนบน้อง         แท่นผา

รอยเหยียบย่างดินกลบ      หน้าแหนง

รอยพฤกษ์พลันแย้มบาน     กลางห้วง พงศา  ฯ

แผ่นหินชะง่อนชั้น      โตรกผา

แผ่นผืนแล้งรอยย่าง    เงียบครัน

แผ่นแก้มแต่งแต้มเวลา     ต้นธาร

แผ่นแผงแปลงผันวัน     จวบจบ อนธการ  ฯ

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

พีร์  ระพิชญ์

แรงบันดาล ครั้น ก้าวย่ำขึ้น ภูกระดึง ครั้งแรกในชีวิต

ภาพประกอบ จาก อินเตอร์เน็ต