สวัสดีค่ะ........ขอประเดิมบทความชิ้นแรกด้วยสิ่งที่เป็นบ่อเกิดแห่งความรู้สึกรัก และผูกพันกับทุกสิ่งที่เป็นปัตตานี นั่นก็คือ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่ผูกพันกับชาวจังหวัดปัตตานีมาช้านาน สมเด็จพระมหิตลาธิเบศ อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนกหรือพระบิดาทรงเป็นผู้ก่อตั้ง พระองค์ทรงเปรียบเสมือนศูนย์รวมจิตใจของทั้งนักศึกษา คณะครูอาจารย์และบุคคลากรทุกคน ด้วยพระราชดำรัสที่ยิ่งใหญ่ว่า “จงถือประส่วนตนเป็นที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง ลาภ ทรัพย์และเกียรติยศจะตกแก่ท่านเอง ถ้าท่านทรงธรรมะแห่งอาชีพใว้ให้บริสุทธ์”

ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่อยู่ภายใต้ร่มพระบารมีของสมเด็จพระราชบิดา ชีวิตทุกวินาที่ของฉันเต็มไปด้วยคุณค่า ปรสบการณ์ ความรู้ ความรักและมิตรภาพดีๆ สิ่งเหล่านี้มิอาจเกิดขึ้นได้เลยหากฉันไม่ได้มาที่นี่

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์หรือที่ชาวปัตตานีเรียกว่า “มอ.ปัตตานี” ไม่ได้เป็นเพียงชุมชนวิชาการที่ช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของจังหวัด หากแต่เป็นแหล่งความรู้ และทุนทางสมองแก่คนในพื้นที่อีกด้วย ดังจะเห็นได้จากกิจกรรมต่างๆ เช่น การสอนภาษาไทยแก่เด็กชาวไทยมุสลิม การจัดกิจกรรมสันทนาการให้ความรู้แก่เด็กโรงเรียนต่างๆในจังหวัด การรวบรวมเงินและสิ่งของบริจากแก่บ้านเด็กกำพร้า เป็นต้น

ผลที่ตามมาก็คือชาวปัตตานีชื่นชมมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่มิใช่น้อย ต่างก็สนับสนุนและมุ่งหวังให้บุตรหลานของตนได้เข้ามาศึกษาต่อในสถาบันแห่งนี้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่มีกิจกรรมภายใน เช่น งานวัด (งานศูนย์วัฒนธรรม) ที่จัดขึ้นประจำทุกปี ภาพของชาวไทยพุทธ ไทยมุสลิมและไทยจีนที่ต่างก็ออกมาจับจ่ายใช้สอย ช่างเป็นภาพแห่งค่ำคืนที่มีชีวิตชีวา.......เหลือเกิน