คุณเคยรู้สึกมั้ยว่า “ยิ่งโตยิ่งเหมือนไม่มีใคร ยิ่งโตก็ยิ่งเหงา” เพื่อนฝูงหลายคนทำงาน หลายคนแต่งงาน คงมีแต่ฉันคนเดียวที่ยังอยู่ที่เดิม…ในรั้วมหาวิทยาลัย ไม่ได้รับรู้เลยว่าโลกภายนอกชุมชนวิชาการเค้าไปถึงไหนกันแล้ว

                น๊าน…..นานกว่าจะได้คุยกันซักที แต่คุณคะชีวิตมีขึ้นมีลง โฮ่ะๆๆๆ เพื่อนโทรมาๆ ดีใจ เพื่อนคนนี้มันเป็นชายหนุ่มค่ะ หน้าตาคมเข้มตามแบบฉบับหนุ่มใต้เชื้อสายไทยมุสลิม รูปร่างสูงโปร่ง สง่า (แต่คุณคะ อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะคะว่ามันหล่อ เพราะในสายตาฉัน หาความหล่อจากมันไม่ได้แน่นอน เอ้า..ทำร้ายเพื่อนอีกแล้วชั้น) ที่สำคัญเพื่อคนนี้เป็นชาว “ปัตตาเนี่ยน”โดยกำเนิด อย่างงค่ะ มันเป็นศัพท์บัญญัติของฉันเอง หมายถึง “ชาวปัตตานี” ค่ะ เพื่อนหนุ่มคนนี่มีชื่อว่า “ไอ้นุ” บ้านอยู่อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี ฉันเคยมีโอกาสไปเยี่ยมบ้านมันครั้งนึง ป๊ะกับ ม๊ะ (พ่อกับแม่) มันใจดีมากๆ

                ท่านผู้มีอุปการคุณโดยการอ่านทุกท่านอย่าเพิ่งเบื่อนะคะว่าฉันพล่ามอะไรซะยืดยาว ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ฉันในฐานะปัตตานีแฟนคลับก็ถามข่าวคราวความเป็นไปในพื้นที่กับไอ้นุซึ่งเป็นคนในพื้นที่ตัวจริง นุมันเล่าให้ฟังว่า

                “ในเมืองก็ยังปลอดภัยที่สุดเมื่อเทียบกับอำเภอรอบนอก คนส่วนใหญ่ก็ยังใช้ชีวิตปกติ ทุกอย่างเหมือนตอนที่มึงอยู่ที่นี่นั่นแหละ แต่ก็มีระวังกันบ้าง แหมอยู่ที่ไหนๆก็ต้องระวังกันทั้งนั้นแหละ มึงอยู่กรุงเทพขึ้นรถเมลล์ยังต้องระวังเลย ไม่งั้นตกลงมาตาย ฮ่าๆๆ” มันแอบกัดฉัน แต่อืม.. ก็จริงของมันนะ

                ในขณะที่จิตวิญญาณนักสื่อสารกำลังพุ่งพล่านอยู่ในตัว ฉันก็ถามต่ออย่างไม่ลดละ

                “แก แล้วแกกลัวสถานการณ์ป่าว?”

                “อยู่ที่ไหนๆมันก็ตายกันทั้งนั้น ตายกันทุกวัน มันอยู่ที่รูปแบบมากกว่า ไม่รู้สิ กูไม่ค่อยสนใจ ทุกคนที่บ้านเค้าก็อยู่ดีมีสุข  กินอิ่ม นอนหลับ อาจจะมีที่เปลี่ยนแปลงบ้าง อย่างปิดบ้านเร็วขึ้น นอนแต่หัวค่ำ ตื่นมากรีดยางตอนเช้า ดีต่อสุขภาพดีออก” ไอ้นุตอบอย่างกวนๆ “ส่วนข่าวน่ะ มึงอย่าเชื่ออะไรมาก มึงเรียนสื่อสารมึงก็น่าจะเข้าใจ จำได้มะระเบิดเล็กๆ เขียนซะอย่างกะปรมณู มึงคิดเอาเองว่ามึงจะเชื่อกู เชื่อคนในพื้นที่หรือเชื่อสื่อ มึงจำข่าวเด็กวัยรุ่นตบกันหน้าเซเว่น ที่ชลบุรีได้มะสองฉบับชื่อเด็กยังไม่ตรงกันเล้ย แล้วมึงจะเอาความจริงมาจากใหน ”

เอ่อ….ฉันเถียงมันไม่ออก จนมุม ฉันได้กลายเป็นคนนอกพื้นที่ไปเสียแล้วหรือนี่ ข่าวสารส่วนใหญ่ที่ฉันรับล้วนมาจากสื่อเช่นกันกับท่านทั้งหลาย เฮ้อ! บอกใครต่อใครว่าต้องรับสื่ออย่างรู้เท่าทัน แต่ตัวเองกลับหวั่นไหวซะเอง  ลองตรองดูเถิด…ท่านที่รักทั้งหลาย ฉันไม่ได้บอกว่าความรุนแรงไม่มีจริง แต่แง่ดีๆก็ยังมีอยู่

แม้แต่คนที่เหมือนจะชั่วไปเสียทุกเรื่อง ก็ยังมีด้านดีอยู่บ้างเลย แล้วในปัตตานีจะไม่มีสิ่งดีๆอยู่เลยเชียวหรือ