พ.ศ.สองพันห้าร้อยห้า............................ผู้ใหญ่หมักจอมซ่าส์เรียกชาวบ้านมาประชุม

บ้านเมืองมีปัญหามาล้อมรุม...................ต้องชุมนุมคิดหาทางแก้ไขกัน

ได้เวลาประธานชัยก็กล่าวเปิด................มีความหวังอันล้ำเลิศมุ่งสุขสันต์

แล้วเปิดทางให้ลูกบ้านได้จำนรรจ์..........มีปัญหาสารพันพูดออกมา

ลูกบ้านก็ร่วมมือกันเต็มที่........................ใครที่มีความคิดดีก็สรรหา

ยกเหตุผลมาประกอบต่างๆ นานา............ทุกคนผลัดกันว่าดูเข้าที

ผู้ใหญ่หมักนั่งฟังหน้ามู่ทู่.........................พยักหน้าเหมือนรับรู้ไม่ลุกหนี

ได้จังหวะก็ลุกขึ้นเอ่ยวจี...........................ปัญหานี้หมักแก้ได้ไม่ยากเย็น

ฉับพลันนั้นหน้ามู่ทู่แทบตาถลน..............แต่ละคนพูดออกมาข้าไม่เห็น

พูดเรื่อยเปื่อยจับปัญหาไม่ตรงประเด็น....คิดไม่เป็นเลยทุกคนแสนเบื่อจริง

บ้างก็ให้ยุบสภาหรือลาออก.....................ไอ้หักหอกออกทำไมไม่สุงสิง

วาสนามาเป็นใหญ่หายากยิ่ง.....................ไม่เกรงกริ่งขออยู่ต่อจะทำไม

ไอ้พวกนั้นกระเหี้ยนกระหือรือดีนัก..........จะเป็นจะตายชักหรือไฉน

มันอยากได้ไทยคู่ฟ้าให้มันไป...................แต่ตำแหน่งผู้ใหญ่ยัง..เป็นของกู..

                                                    ......(แค่นี้กูก็พอใจแล้ว).....