1

นาทุกแปลงของกรุงเก่าเป็นสีเขียว

ใกล้ ๆ กับควันจากโรงงานถูกปลดปล่อยออกมาเป็นสีเทา

ลึกลงในผืนนาที่ไร้จินตนาการ

คือหัวใจของชาวนา...สีดำ

2

เมษายนผู้เพรียวบางและคล่องแคล่ว

ยืนมองท้องฟ้าอยู่โคนขอบฟ้าทั้งสี่ทิศ

ทิศเหนือคือหนี้สินที่ทะมึนดำ

ทอดเงามฤตยูไปยังทิศใต้

3

ทิศใต้คือความทะเยอทะยานผสมผสานกับความฝัน

ว่า ดวงอาทิตย์จะส่องแสงต่อไปแม้จะย่ำเข้าสู่รัตติกาล

ตะวันออกดอกผลจากหยาดเหงื่อที่โปรยหว่านไปอย่างบ้าคลั่ง

กลายเป็นหยาดน้ำตาค้างคาบนใบข้าวเขียว ๆ

ตะวันตก โลก ดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์ต่างสวมกอดร่ำไห้

กับความตายของชาวนาไม่มีชื่อนับร้อยนับล้านนับแต่บรรพกาล

4

 เมษายนที่รัก

ลมร้อนที่เผาไหม้ผืนดินปราศจากเสื้อคลุมของเธอทารุณยิ่งนัก

ไหนเธอบอกว่ารักชาวนากว่าผลองุ่นที่ขื่นฝาดของความมั่งคั่งเล่า

ไย ไม่พัดพรายจากไปให้ไกลสุดไกล

ณ ที่ดวงใจของชาวนาถูกกลบฝังไว้อย่างโดดเดี่ยว

กลางห้วงมหาสมุทรและคมจันทร์บางเฉียบ

ฝานชิ้นเนื้อร้ายให้กลายเป็นเหยื่อของฝูงฉลาม

ได้โปรดเถิด...

ฟังฉัน...

ฉันจะกล่อมเธอด้วยความเศร้าของเมล็ดข้าวลีบคารวง

ด้วยดวงดาริกากำนัลกาล ณ ยามอุบัติแห่งโภคทรัพย์

หลับเสียเถิดคนดี

ลืมปฏิทินฤดูกาลแห่งความเจ็บปวดกำสรวลเสียเถิด

5

ปล่อยหมู่เมฆมอมแมมเพราะไอพิษล่องลอยวนเวียน

ปล่อยออกมาเถิด

ยังแปลงนาที่ไร้ความฝัน

ทั้งดีและร้าย

ลึกลงในหัวใจของชาวนากรุงเก่า

6

ปล่อยให้แม่โพสพร้องเพลงกล่อมนกดุเหว่าผู้เหว่ว้า

กล่อมผืนพสุธาที่ปราศจากลูกหลาน

กล่อมคิมหันต์ที่ดอกเบี้ยบานเต็มท้องฟ้าทั้งสี่ทิศ

ปล่อยให้ชาวนาดื่มน้ำฝนพิษจากอากาศด้วยความลิงโลด

ก่อนโศกนาฏกรรมจะเริ่มบทสนทนา

ได้โปรดเถิดเมษายนที่รัก

ให้ศพของชาวนาถูกกลบฝังไว้ดุจเดิม

เหมือนหนึ่งไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนหนึ่งโลกถึงกาลวิบัติ

เหมือนหนึ่งส่ำสัตว์ที่รู้จักเพียงการถูกไล่ล่า

ผวาสู่เชิงตะกอน อย่างจนตรอก... จนตรอก

7

ฉันกล่อมเธอด้วยบทเพลงนี้...เศร้าไหม

คงไม่เศร้าไปกว่าหัวใจของชาวนาทั้งหลาย

ที่หัวใจของเขาไม่เพียงมืดดำ และปราศจากแม้ดวงดาวเท่านั้น

หากไร้แม้แต่ข่าวสารสักชิ้นจะเขียนถึงเขาในฐานะของผู้ให้

8

พลีกายแด่ผืนดิน

เพียงเพื่อจะกลบฝังร่างของตัวเองด้วยมือตนเอง

ท่ามกลางความชุ่มฉ่ำของหยาดน้ำตาอาลัย

ที่พระแม่ธรณีมอบให้

แด่ทาสผู้ซื่อสัตย์ของแผ่นดินและเพื่อนมนุษย์

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต