| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
พิมพ์หน้านี้
![]() ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งบาดแผลต้องหายไป อาจหายไปพร้อมการหลุดร่วงที่ชวนสลด แต่น้ำตาที่หลั่งออกมาอย่างจริงจังมีหรือ หรือเพียงชั่วครู่ของความรู้สึกแปลกเปลี่ยว ในสายลมอ้างว้างและการปลดระวางสิ่งหนึ่งลงไป เป็นความเบาบางของความคิดอีกหนึ่ง ที่เคยเกาะแน่นเหมือนแผลเป็น แต่บาดแผลก็หายไปพร้อมกับชีวิต และชีวิตกลับหายไปสู่ลมหายใจที่เข้าออกเป็นปกติ เพียงการสั่นไหวให้ดอกและใบแห่งความคิดต้องสัมผัส กับรอยอาลัยที่ยากจะลืมเลือนเหมือนสัมผัสของการเกิดใหม่ กำเนิดขึ้นท่ามกลางความตายและหมอกควัน จากรอยฉีกขาดของความเจ็บปวดสู่ความเต็มตื้นบนหนังกำพร้า ไม่มีอะไรน่าพึงใจและควรใส่ใจ เท่ากับการอยู่อย่างทุกข์ทรมานกับบาดแผลและความตาย ทว่าชีวิตก็ยังดำเนินต่อไปเหมือนเดิม ในความไม่มีอะไรกลับเป็นแผลเป็นที่ฝังการเน่าเปื่อย และความมีอะไรกลับล้นเอ่อไปด้วย ความตายที่แทะเล็มชีวิตอย่างเมตตา อย่างไรก็ตามไม่ทางใดก็ทางหนึ่งชีวิตจะพบกับทุกสิ่ง แม้ว่าความเจ็บปวดของความตาย หรือบาดแผลครั้งใหม่ที่เปิดออกอย่างท้าทายต่อเลือดเนื้อและชีวิต เป็นการเกิดใหม่ที่ปะปนไปด้วยหยดเลือดและหยาดน้ำตา ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต |