| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
พิมพ์หน้านี้
|
ทะเลแห่งความร้อนรนกำลังเคี่ยวกรำฝูงชนอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด แต่ว่ามันจะสิ้นสุดลงในวันหนึ่ง ประดุจฝูงผีเสื้อราตรี หมู่เมฆ โบยปลิวผ่านไปและผ่านไป ราวกับว่าฟ้าและดินไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่แม้จะล่วงรู้ว่าทั้งเขาและเธอมาจากครรภ์มารดาเดียวกัน กว่าจะก้าวข้ามเมษายนและเทศกาลสงกรานต์อันชุ่มฉ่ำ ในบรรยากาศเดือดไหม้ ลมหายใจของผู้คนอ่อนล้า แช่มช้ายิ่งกว่าลมยามเที่ยงวันผู้จะคอยไหวกิ่งก้านให้โบกโบยเนิบช้า ร้อนรน แต่ไยไม่ใช่ความตายหรือความพ่ายแพ้ ง่ายเกินไปหากจะปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ยังไม่งอกตกตายไป ทั้งที่ยังไม่เคยสัมผัสถึงฤดูกาลอบอุ่น แสงแดด และสายลม ฝูงเมฆจึงพัดพรายมาอีกครั้งในท่าทีเปลี่ยนไป เป็นมิตรและถ่อมตนกว่าเดิม ก่อนจะปลิวถลาสัมผัสเนื้อดินแห้งผากอย่างจงใจ ปรารถนาให้สัมผัสแห่งรักอย่างแท้จริงฝังลึก ๆ ยังใจกลางของเนื้อดินดาน กลีบผกาแห่งวสันต์ปลิวปรอยลงท่ามกลางกลิ่นอายดิน ผืนดินผู้เป็นจุดตั้งต้น เป็นบิดาผู้มิเคยปริปากบ่น รอคอยมารดาสายน้ำโอบกอด เมื่อนั้นความฝันของพืชพรรณธัญญาหารจึงถูกปลุกให้ตื่นจากเมล็ดหยาบแข็ง ผลิใบ ชูช่อ ต่อกระซิกกับสายลมและหมู่แมลง ฝูงหิ่งห้อยพริบพรายในสายลม ในคืนค่ำที่มีฝนโปรยลงมา |