สายฝนแห่งกวีนิพนธ์ ฤดูกาลที่ 2

อาหารกายฉันหล่อเลี้ยงมันด้วยการทำงาน ส่วนวิญญาณฉันหล่อเลี้ยงมันด้วยกวีนิพนธ์:::สายฝน ตรีณาวงษ์
Permalink : http://www.oknation.net/blog/SAMBUNDID-SAO

<<	มิถุนายน 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30

• บทกวีแปล:บทกวีเหมา เจ๋อ ตุง
• บทกวีแปล:บทกวีโรเบิร์ต ฟรอสต์
• บทกวีแปล:บทกวีสีนิล
• รวมกวีนิพนธ์ : ฤดูเก็บเกี่ยว
• รวมกวีนิพนธ์ : กล่อมท้องฟ้าเดือนเมษายน

• บ้านพี่ซัน ตะวันยิ้ม
• บ้านพี่สุ
• บ้านพี่รักษ์
• คุยกับโอเคเนชั่น
• บ้านจอมยุทธ์ฟาง
• บ้านพี่วสันต์ สิทธิเขตต์
• 9/29 บ้านพิทักษ์ ใจบุญ
• 9/28บ้านกวีพีร์
• 9/27บ้านกวีฮาริส
• 9/26บ้านปฐม
• 9/25บ้านโชติช่วง
• 9/24บ้านธรรมโชติ
• 9/23บ้านอาจารย์ขุน
• 9/22บ้านกวีไพวรินทร์
• 9/21บ้านอาจารย์เนาว์
• 9/20บ้านคุณจอย
• 9/19บ้านจันทร์เจ้าขา
• 9/18บ้านกวีเกริก
• 9/17บ้านคุณแสน
• 9/16บ้านนิรันศักดิ์
• 9/15บ้านกวีมัคคุเทศก์
• 9/14บ้านปฏิจจชน
• 9/13บ้านคุณม่วง
• 9/12บ้านจอมยุทธ์ล่าง
• 9/11บ้านสองเจ
• 9/10บ้านพี่มะอึก
• 9/9บ้านอารี
• 9/8เรือนกวีอดิสัน
• 9/7บ้านลานเทวา
• 9/6บ้านเทพชัย
• 9/5 บ้านท่านสุทธิชัย
• 9/4บ้านนักบุญ
• 9/3บ้านคุณชมพูภูคา
• 9/2 บ้านกวีปุถุชน
• 9/1บ้านท่านลำภา

• เกมส์ถ่อยใต้ดินของพวกพาล ( เกียรติพงศ์ )
• ขอบคุณมาก....เพื่อน ( ญาใจ )
• ความรุนแรงของตำรวจ ตอกลิ่มความแตกแยก ( kittinunn )
• หนึ่งเสียงของคนที่เคยอยู่ตรงกลาง ( lotslikelove )
• คำสอนของพ่อ...ที่อยู่กับคุณบนธนบัตร ( fairytale )
• "ไหนบอกว่าไม่มีปืนจี้หัวไงละ...ท่านครับ..555 " ( รัตติกาลแห่งราตรี )
• ..........โจรในเครื่องแบบ........ที่ประเทศไทย ( ซันญ่า )
• เมื่อรักเก่าหายไป เมื่อรักใหม่เข้ามา ( hesse004 )
• Bangkok>>>>>>>>Dangerous (ภาคการเมือง) ( สายลมที่ผ่านมา )
• ปิดสนามบินนานาชาติภูเก็ต ( pichacha )

more

ท่านคิดอย่างไรกับผลงานของฝนเดือน
	พอจะนับได้ว่าเป็นงานวรรณกรรมที่ใช้ได้
	0 คน
	ควรรักษาระดับ และพัฒนาต่อไป
	0 คน
	มีความสร้างสรรค์ ชวนคิด และติดตามบ้าง
	1 คน
	พออ่านได้ แต่ก็ยังต้องปรับปรุง
	0 คน
	ไม่น่าสนใจ เพราะไม่มีอะไรใหม่ ๆ
	0 คน
	โหวต 1 คน

Posted by ฝนเดือน , ผู้อ่าน : 91 , 09:19:48 น.   | หมวดหมู่ : รวมกวีนิพนธ์ : ฤดูเก็บเกี่ยว  
พิมพ์หน้านี้

ฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ขณะรอรถโดยสารฉันดื่มเบียร์เธอดื่มกาแฟเย็นโต๊ะทุกตัวถูกจับจองเช่นเดียวกับชานชาลาและท้องถนนคนในเมืองสีเทาอยู่ในความฝันสีเทาเศร้าสร้อย เสียงรถอื้ออึงผู้คนขวักไขว่ต่างปรารถนาไปยังปลายทางของตนเองฉันยังอยู่ที่นี่แต่ฉันไม่ใช่คนของที่นี่เธอต้องกลับบ้านเพราะอาจเป็นสถานแห่งเดียวที่เธอได้เรียนรู้คำว่ารักและหวัง แขนขาของวันบนหน้าปัดนาฬิกาแกว่งกวัดลัดเลาะตามความกว้างใหญ่ของกาลสมมติพบแ....

Posted by ฝนเดือน , ผู้อ่าน : 92 , 10:08:17 น.   | หมวดหมู่ : รวมกวีนิพนธ์ : กล่อมท้องฟ้าเดือนเมษายน  
พิมพ์หน้านี้

บทเพลงของฝูงนกกระยางกล่อมเกลาต้นกกในบึงน้ำลู่โอนในแรงลมและระลอกที่ลิ้วล่องและเริงเล่นทุกนาทีโอ...หมู่บ้านความลับถูกเก็บฝังไว้แห่งใดในยามเย็นหรือสุดทางเดินของหมู่บ้านบรรดาเสียงจากริมฝีปากของชีวิตเป็นของที่นี่ไม่เพียงแต่หลังคาสีเขียว แดง และน้ำตาลเท่านั้นที่อ้าออ้มแขนออกรอรับออ้มกอดของสนธยาและราตรีหมู่บ้านและต้นไม้ใบครึ้มสำเนียงอ่อนโยนเหมือนลูกเล่นของระนาดขณะที่ฉิ่งในมือเด็ก ๆ ขยับดังกรุ๋งกริ๋งๆๆๆผู้ห....

Posted by ฝนเดือน , ผู้อ่าน : 126 , 08:40:13 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีแปล:บทกวีโรเบิร์ต ฟรอสต์  
พิมพ์หน้านี้

ยามฉันยังเยาว์ครูของฉันคือผู้เฒ่าฉันเลิกสุมใส่เชื้อไฟกระทั่งรู้สึกเหน็บหนาวฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเหล็กกำลังหลอมละลายฉันไปโรงเรียนด้วยวัยสำหรับการเรียนรู้จากอดีต เดี๋ยวนี้ฉันแก่ชราแล้ว  ครูของฉันคือยุวชนสิ่งที่ไม่อาจปั้นแต่งและพิมพ์ออกมาต้องถูกทุบให้แตกแล้วนำมาหลอมใหม่ฉันพยายามทุ่มเทเรี่ยวแรงกับบทเรียนเพื่อให้เหมาะสมกับการเริ่มต้นของบาดแผลครั้งใหม่ฉันไปโรงเรียนเพื่อให้เยาวชนได้เรียนรู้อนาคตขอบคุณภาพ....

Posted by ฝนเดือน , ผู้อ่าน : 92 , 08:45:31 น.   | หมวดหมู่ : รวมกวีนิพนธ์ : ฤดูเก็บเกี่ยว  
พิมพ์หน้านี้

เธอหรือใครกันที่หยิบฉวยความฝันจากความอุดมในรอยแตกของผืนถนนขณะวิญญาณไร้ผู้นำทำส่งเสียงจากความมืดณ ที่แห่งนั้น ฉันได้สูญเสียการมองเห็นเก็บกำไว้ได้เพียงภาพลวงในความรู้สึกแสงหิ่งห้อยจากราตรีของทุ่งกว้างกรีดเสียงสะอื้นเธอคือแสงไฟริบหรี่จากบ้านร้างในอาณาจักเสียงเพลงบนลานระเริงของเหล่าภูตพรายและความตายของน้ำหยดเดียวแห่งฤดูกาลฉันอยู่ในป่าฝนอ้อยสร้อยและเฉื่อยชาเหมือนรถโดยสารเก่าแก่ฉันยังคงรอคอย เช่นเดียวกับเ....

Posted by ฝนเดือน , ผู้อ่าน : 128 , 08:21:05 น.   | หมวดหมู่ : รวมกวีนิพนธ์ : กล่อมท้องฟ้าเดือนเมษายน  
พิมพ์หน้านี้

เพื่อตามหาหัวใจที่เต็มเปี่ยมดวงที่เขามีอยู่เรียบร้อยแล้วเขาเดินทางไปทางตะวันออกตะวันตก -  เหนือ - ใต้ -   อีสานเพื่อตามหาความมีอยู่ที่ยังไม่อาจสัมผัสได้ในตัวเองเช้าวันหนึ่งที่ผู้ตายกำลังถูกกัดแทะจากฝูงหนอนและปลวกเขาเดินเข้ามา สบตากับผู้ตาย ซึ่งบัดนี้ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าดินก้อนหนึ่งในโลงไม้ผุบางวันและบางเวลาอันจำกัดเขาเอ่ยขึ้น “สักวันหนึ่งฉันเองก็จะต้องจากไป”แล้วเดินผ่านม่านราตรีและดนตรีโศกครวญของงา....

1 2 /2