อย่าบอกฉันเลยว่า ไม่ใช่ดวงดาวในหมู่ดาว

ซึ่งลื่นไถลตกมาจากสวรรค์ยามค่ำคืนแล้วร่วงลงมาอย่างนุ่มนวล

ได้ถูกหยิบขึ้นมาด้วยก้อนหินซึ่งนำมาสร้างกำแพง

คนงานคนหนึ่งค้นพบหินก้อนหนึ่งริบหรี่และเยียบเย็น

แล้วเก็บมันไว้ด้วยคิดว่าเป็นทองคำ

จะลากออกมาจากที่ที่เขาพบมันครั้งแรก

เขาไม่พบอะไรเกี่ยวกับมันเพื่อที่จะยืนยันว่ามันคือสิ่งใดกันแน่

เขาไม่เคยถือดวงดาวแล้วโยนพวกมันไปสู่ความมืด

และปล่อยให้ไร้ชีวิตจากการรบกวนของแสงสว่าง

เขาไม่ทราบความจริงเกี่ยวกับก้อนหินที่ราบเรียบก้อนนั้น

สิ่งหนึ่งที่สามารถสัมผัสได้ด้วยจิตวิญญาณ

แทงทะลุอากาศที่เราเกลือกกลิ้งไปมา

เขาไม่เคยเห็นความเหมือนของสิ่งที่โบยบินมานั่น

นับเป็นครอบครัวเดียวกับไข่มดและมีปีกขนาดใหญ่ข้างหนึ่ง

ขณะปีกอีกข้างหนึ่งไม่ใหญ่พอที่จะทำให้มันโบยบินสู่วงแหวนไปได้

และหางนกแห่งสวรรค์

แม้ว่าจะได้ใช้ในการโบยบินหรือติดอยู่ที่หาง

มันก็ได้นำกลับมายังเรือนร่างของมันคล้ายกับหอยทาก

ไม่รู้กระทั่งว่า เขาอาจย้ายมันจากจุดที่เป็นอันตราย

จากการถูกยิ่ง สิ่งที่เป็นธรรมชาติแท้จริงของดินคือความร้อน

เผาไหม้ดอกไม้จนมอดไหม้แทนที่จะเก็บรักษามันไว้

มวลดอกไม้ถูกพัดพาทว่ากลับไม่ได้ถูกเด็ดออกไปจากต้นโดยสายฝน

ซึ่งโปรยปรายลงมาจากแรงอธิษฐานที่เปล่าประโยชน์ของผู้อธิษฐาน

เขาเคลื่อนหินก้อนนั้นโดยแท่งเหล็ก

เขาบรรทุกดวงดาวใส่เรือหินเก่า ๆ

และไม่ใช่อย่างที่คิดว่ามันเป็น

รถที่กำลังโบยบินไปคันหนึ่ง

แม้แต่กวีจะยอมรับด้วยจำยอมว่า

ใช้การได้จริงยิ่งกว่ามี  พีกาซัส

หากเพียงแต่ว่า มันจะสามารถนำดวงดาวกลับคืนสู่ที่ที่มันจากมา

เขาลากมันไปตามพื้นที่ไถคราดแล้ว

ทว่าก็ตกใจจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ จากความทรงจำ

เกี่ยวกับก้อนหินอุกกาบาตจากห้วงอวกาศ

มันต้องไปเพื่อสร้างหิน

แม้ว่าฉันจะออกคำสั่งอยู่ในความฝันไปตลอดกาล

เพื่อทำสิ่งที่ผิดให้ถูกต้อง ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่มันควรจะเป็น

แต่ก็มีคำถามอีกว่า มีที่ใดอีกหรือไม่ที่มันสามารถไปได้

ซึ่งฉันไม่รู้  และไม่สามารถหยุดที่จะบอกกล่าว

เขาอาจทิ้งมันไว้ให้วางอยู่ในที่ที่มันตกลงมา

จากแนวกำแพงที่ฉันไม่ได้ละสายตาไปจากมัน

ยกเว้นยามที่ค่ำคืนกลับมาสู่ฟากฟ้า

ที่ซึ่งสะเก็ดดาวโปรยปรายและโบยบิน

บางคนอาจรู้ว่าสิ่งที่เขาค้นหาคือสิ่งใด

และทำไม่เขาจึงพบมันที่นั่น

จากโรงเรียนและโบสถ์

สำหรับสิ่งที่ฉันค้นหา

ฉันต้องวัดกำแพงหิน  นั่งมองให้แน่ใจ

ว่ามันไม่ใช่ดวงดาวแห่งความตายและการกำเนิด

บางครั้งก็ไม่สามารถตีราคา

เหมือนการพักผ่อนของชีวิตบนโลกกับดาวอังคาร

ถึงแม้ว่าจะไม่ ฉันคิดว่า  ดวงดาวแห่งความตายและความชั่วร้าย

มันยังมีขั้วของมัน และต้องการเพียงการหมุนวน

เพื่อแสดงโลกที่เป็นธรรมชาติของมันออกมา

และเริ่มแสดงอาการเร่าร้อนในฝ่ามือหยาบกร้านของฉัน

พุ่งสู่เส้นสัมผัสประหลาดด้วยแขนของฉัน

เหมือนกับปลาที่แตกตื่นจากสัญญาณเตือนภัยครั้งแรก

และเช่นนั้น มันสัญญาที่จะมอบรางวัลแก่โลกที่สมบูรณ์ใบหนึ่ง

ขนาดใดก็ได้

ซึ่งฉันชอบที่จะทำความเข้าใจ

เป็นเรื่องฉลาดหรือโง่เขลากันเล่า?