| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
บทเพลงของฝูงนกกระยางกล่อมเกลาต้นกกในบึงน้ำลู่โอนในแรงลมและระลอกที่ลิ้วล่องและเริงเล่นทุกนาที โอ...หมู่บ้าน ความลับถูกเก็บฝังไว้แห่งใด ในยามเย็นหรือสุดทางเดินของหมู่บ้าน บรรดาเสียงจากริมฝีปากของชีวิตเป็นของที่นี่ ไม่เพียงแต่หลังคาสีเขียว แดง และน้ำตาลเท่านั้น ที่อ้าออ้มแขนออกรอรับออ้มกอดของสนธยาและราตรี หมู่บ้านและต้นไม้ใบครึ้ม สำเนียงอ่อนโยนเหมือนลูกเล่นของระนาด ขณะที่ฉิ่งในมือเด็ก ๆ ขยับดังกรุ๋งกริ๋งๆๆๆ ผู้หญิงและคนชราต่างแบกหน้ารับงานบ้านด้วยเสียงลอย ๆ ของฆ้องวง โอ...หมู่บ้าน เสียงที่เบิกบานยามนี้จะถูกกลบฝังไว้ที่ใด ในความฝันหรือจินตนาการที่ทวนเข็มนาฬิกา หรือว่าเป็นผิวน้ำที่กระซิบอ่อนหวานกับรอยปีสีขาวของฝูงนก วันเดินกลับไปกลับมาบนลานดินเดิม บรรจบหรือพบพราก ณ หัวใจดวงเดิม โอ...หมู่บ้าน หัวใจถูกกลบฝังไว้ ณ แห่งใดกันหรือ หัวใจที่พร่ำละเมอทั้งเสียงหัวเราะและร้องไห้ หัวใจที่นำมาทั้งยามเย็นและอรุณรุ่ง |