| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
เช่นเดียวกับคนเจ็บปางตาย ต้นไม้ทิ้งใบโกร๋น ทั้งต้นโพธิ์ใหญ่ และหูกวาง ต่างทิ้งเส้นสายสะบัดไกวไปในอากาศเปล่าเปลือย ใครจะรู้ เหล่าใบไม้ในราวป่ามากกว่าหนึ่งกำมือ จะมีค่าใดสำหรับไม้หนึ่งต้น ที่จะอยู่หรือหักโค่นล้มหายจากไป เป็นผืนดินจากปลายคมฟันของปลวกมอด พายุใบไม้เหล่านั้นพัดวีสายลมเดือนมีนาคมผ่านไปอย่างช้า ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งไว้เพียงกองร่างสีน้ำตาล เหลือง เทา พัดปลิวเรี่ยพื้นราวจะลูบไล้แม่ธรณีเพื่อปลอบประโลม ใบไม้ทั้งหลายจะมีความหมายเยี่ยงไรในฤดูผลัดใบ ตุ่มตาใบที่ซ่อนในเนื้อไม้ตามก้านกิ่ง จะรอหยาดน้ำค้างปะพรม และร้องทักด้วยเสียงเมตตาว่า ที่รักเธอไม่ได้สูญเสียอะไรเลย ซึ่งทำให้ต้นไม้น้อยใหญ่ไม่มีน้ำตาสำหรับการพลัดพรากครั้งนี้ จวบจนเมษายน ถึงคืนค่ำของสายฝนพฤษภาคมจะถั่งเทลงมา พร้อมเสียงฟ้าครางครวญ รวมทั้งดนตรีจากฝูงกบนิรนาม เมื่อนั้นหยาดน้ำค้างจะค่อยกระซิบแผ่วเบากับต้นไม้ว่า ที่รักโปรดลืมตาขึ้นช้า ๆ มองดูตัวเธอเวลานี้ซิว่า เธอสวยงามเพียงใดในแสงตะวัน |