| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
![]() เป็นความลับเสมอมา...ชีวิตเรากำลังค้นหาความโศกเศร้าในใจของเราเอง ด้วยความปรารถนาเสียงหัวเราะ ด้วยแรงทะเยอทะยานที่ยังโลดแล่นไป นัยยะไร้นัยยะ ปรารถนาเป็นขยะของตัวเอง มีความคุ้มคลั่งเป็นคัมภีร์ มีความตายเป็นครรภ์กำเนิด มีการเกิดและดับเป็นทางเดิน ด้วยรอยยิ้มของสนธยาที่ปราศจากความหมาย วัวควายฝูงสุดท้ายเดินกลับคอกแล้ว จากเสียงเพลงกล่อมที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำตา และนัยน์ตาที่ฝ้าฟางด้วยต้อหิน ความรักยังไม่กลับมา จากความชิงชังเหนือหัวคิ้ว และการตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของสังขาร สู่การเลือนละลายและการกลายเผ่าพันธุ์ ด้วยความอ้างว้างของห้องนอน บนเตียงนอนที่ยับและเต็มไปด้วยกลิ่นอับ ความลับของกามารมณ์ถูกเปิดเผยทุกวินาที เพียงการคลื่นไหวไปเหมือนเถาไม้เลื้อย เกี่ยวพันและโยงใยความฝันสู่ชีวิต เป็นปริศนาคำทาย เป็นคำให้ร้ายและการยอมรับ ด้วยยานอนหลับหนึ่งกำมือ...ความฝัน ความจริงพูดอยู่ทุกวัน
|