| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อความตายมาถึง หมายถึงความหมายปราศจากความหมายอีกต่อไป ทุกสิ่งคือคำตอบ ทุกสิ่งคือความเงียบงัน เพราะคือความตาย สายลมไม่ได้พัดมา ทุกสิ่งเคลื่อนไหวยกเว้นกระดิ่งกระเบื้องสีน้ำเงิน แขวนอยู่ที่บานหน้าต่าง ดนตรีของความเงียบคือตัวของความเงียบเอง ความคิดดำดิ่งที่มุ่งสู่ห้วงคำนึงคือความคิดคำนึงเอง แต่ความตายก็ได้มาถึงแล้ว ยิ้มเรียบง่ายเหมือนดอกแก้ว รำพึงแผ่วเบาออกมาจากมิติความฝัน เมื่อไร้ลมก็ไร้ชีวิต แต่ชีวิตก็ยังมีอยู่ เช่นเดียวกับเมื่อครั้งชมการแสดงมายากล ศีรษะขาดและหายไปต่อหน้าต่อตา ทว่ากลับมาด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความพึงพอใจที่ได้เปล่งเสียงกระทบกระทั่ง แต่มันก็นานมาแล้วที่ความตายได้หยุดบทสนทนาลง รวมทั้งเสียงเพลงที่เยือกเย็นเหมือนบทสวด สวดเพื่อปลดปล่อยจิตใจของตัวเองออกจากความตาย สวดเพื่อร่ำไห้ต่อความรักที่มีมากมายเกินกว่าจะปฏิเสธ หรือรับไว้อย่างเห็นแก่ตัว แล้วกระดิ่งนี้ก็เงียบกริบ เช่นเดียวกับตัวอักษรที่ปราศจากความรู้สึก หากแต่ความรู้สึกเองที่จุดโคมไฟขึ้นในมโนทวารที่ลึกและกว้าง ในความลึกและกว้าง ขณะความตายเกาะนิ่งอยู่กับสายลมที่หลับสนิท ความคิดหนึ่งก็สั่นกระดิ่ง ด้วยเสียงเพลงของชีวิต ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต |