| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||
พิมพ์หน้านี้
|
ลูกฝรั่งโตเต็มที่แล้วในลมหนาว น้ำหลากไหลมาจากทิศเหนือ แสงแดดจัดจ้าสวยงามเหมือนภาพวาด เป็นชีวิตที่เต้นระยิบระยับบนหยาดเหงื่อ แม่ปลูกผักกาดไว้บนคันคู ไม่มีคนสวนนอกจากคนกินและคอยรดน้ำ น้ำเย็นเหมือนเป็นไข้ สายลมเย็นอย่างโหดร้าย แต่ก็ไม่เคยมีใครบ่นที่จะอยู่ต่อไป ลูกฝรั่งถูกสอยลงมาเหมือนดาวล่วง ดอกพุ่มพวงของพุทธรักษาเหี่ยวโรย รอยเท้าเล็ก ๆ ที่เคยแต่ซุกซนหยุดนิ่ง เงียบงันเหมือนสีเขียวของใบผักกาด มันโตพอที่จะนำมากินได้ ทุกคนได้รู้จักรสชาติของมัน ยกเว้นต้นผักกาดเองที่เคยลิ้มรสแต่แสงแดด ลมเย็นและหยดน้ำ แม่นำผักกาดดองเอาไปขาย ความตายมักถูกพูดถึงเสมอในตลาด จากแสงแดดจัดจ้าเหมือนภาพวาด ความตายของผักกาดก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เหมือนวัยหนุ่มกับการเผชิญหน้าตัวเองเป็นครั้งแรก ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด ลมหนาว หยาดน้ำค้าง ราตรี และดาวตก
|