| ดอกไม้ข้างบ้านผมเองแหละ | ||
ดอกไม้ข้างบ้าน อาจเห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่เคยแวะชื่นชม |
||
|
View All |
||
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||
พิมพ์หน้านี้
|
ฉันไม่ได้อยู่บนชายหาด และไม้ได้ยินเสียงคลื่นและเสียงสะอื้นของผืนทราย ฉันอยู่กับตัวเองและได้ยินเสียงความคิด สาดซัดไปมาดุจคลื่น เป็นเสียงสะอื้นของความรู้สึก ทว่ามันก็หลอกหลอนฉันได้ตลอดเวลา เป็นภาพหลอนเกิดจากการซ้อนสลับระหว่างอดีต อนาคต และปัจจุบัน ฉันไม่อาจปฏิเสธกาลเวลาได้เช่นเดียวกับอาหารและปัจจัยสี่ แต่ฉันปรารถนากาลเวลาที่ไร้กาลเวลา คงเป็นเช่นนี้เอง บทเพลงแห่งคลื่นเคลื่อนไหว ประกอบอยู่ในความสงบและความคึกโครมบางแห่ง และเมื่อมโนทวารยังเปิดอยู่ คงเป็นทางเดียวที่อารมณ์เดินผ่านเข้ามา และจมร่างของตัวเองลงในความทรงจำ แต่ก็ต้องเดินจากไปอีกครั้ง เหนือบานกระตูทั้งหมดที่เปิดออกอย่างไร้ขอบเขต จะมีการเข้ามาและออกไปไร้สิ้นสุด แต่ฉันรู้ว่าบทเพลงแห่งการสาดซัดจะจบลงอย่างไร ฉันรู้ว่าบานประตูใดควรปิดและสะกดทับไว้ด้วยมนตราใด ทุกสิ่งจบลงที่นี่ ในเรือนกายของฉัน แม้กายจะถูกซัดพาไปในทะเลแห่งสังขาร และภายในจะซ่านกระจายไปโดยไร้จุดหมายปลายทาง |